با تدبير زندگي كنيد

براي زندگي كردن بايد سختكوش بود، اما نه از آن سختكوشي هايي كه تاب و توان را از آدمي مي گيرد.براي زندگي كردن بايد تدبير داشت و بايد ياد گرفت كه هيچوقت همه چيز مطابق ميل ما نيست و همه ي آدم هاي دنيا نمي توانند مثل ما فكر كنند.اما كليدهايي وجود دارد كه مي توان باآنها مبارزه با دشواري هاي زندگي را شروع كرد تا ديگر اين زندگي نباشد كه بار خودش را بر ما تحميل مي كند.

عصباني نشويد
 

عصبانيت يك حالت هيجاني است كه از لحاظ شدت مي تواند خفيف، شديد يا ويرانگر باشد.همانند ديگر هيجانات، عصبانيت موجب تغييرات متعدد زيستي و فيزيولوژيكي مي شود؛ مثل افزايش فشار خون، ضربان قلب، تنفس و همچنين افزايش ميزان توليد انرژي از آدرنالين و نورآدرنالين، برانگيختگي شديد فيزيولوژيكي مشخصه ي آن دسته از حالات هيجاني است كه جاندار را براي عمل فرار يا جنگ آماده مي كند.عصبانيت مي تواند ناشي از عوامل دروني يا بيروني باشد.شما مي توانيد از دست فرد مشخصي، مثل يك همكار يا از يك حادثه (ترافيك يا پرواز لغو شده)عصباني شويد.عصبانيت شما مي تواند ناشي از نگراني يا تفكر شما درباره ي مسايل شخصي باشد.

بيان عصبانيت به روش مثبت
 

روش طبيعي و غريزي بيان عصبانيت رفتار پرخاشگرانه است.عصبانيت يك پاسخ طبيعي انطباقي در برابر تهديدهاست و غالباً عصبانيت احساسات و رفتار ما را برمي انگيزد تا از خود در مقابل مهاجم دفاع كنيم يا با او بجنگيم.بنابراين ميزان معيني از عصبانيت براي ادامه ي حيات لازم است.از سوي ديگر، ما نمي توانيم به هر فرد فردي يا شيئي كه ما را عصباني و ناراحت كرده است، حمله كنيم؛ زيرا قوانين، هنجارهاي اجتماعي و عقل سليم تا حدود زيادي از شدت عصبانيت ما مي كاهد.اما پرخاشگري مي تواند سركوب شود و آنگاه تغيير جهت دهد يا در قالب جديدي خود را آشكار كند.هدف از بازداري و سركوبي آن است كه رفتار سودمند تري داشته باشيم.خطر سركوبي عصبانيت اين است كه اگر بالأخره خود را آشكار نكند، مي تواند تأثيرات دورني برشما داشته باشد.عصبانيتي كه متوجه درون است ممكن است موجب بالا رفتن فشار خون، افسردگي و حتي سكته شود، عصبانيت هاي تخليه نشده همچنين موجب مشكلات ديگري مي شود؛ مثل خودخوري، عيب جويي دايمي و رفتار پرخاشگري انفعالي، افرادي كه دائماً دست رد به سينه ي ديگران مي زنند، از هر چيزي خرده مي گيرند و عيب جويي مي كنند، ياد نگرفته اند كه چگونه عصبانيت خود را به روش مثبت بيان كنند.جاي تعجب نيست كه آنان نتوانند با ديگران روابط اجتماعي سالم داشته باشند.روش ديگر اين است كه شما خود را از درون آدم آرام كنيد.از اين طريق نه تنها مي توانيد رفتارهاي بيروني خود را كنترل كنيد، بلكه مي توانيد پاسخ هاي دورني خود را نيز مهار كنيد.

حسود نباشيد
 

حسادت واكنشي است كه از نزديك دو سالگي شروع مي شود و با رشد كودك ممكن است تا برزگ سالي ادامه يابد بر طبق الگوهاي مختلف فرهنگي به صورت هاي متفاوتي جلوه گر شود.حسادت در كودك پاسخ طبيعي است به محرك ها و هنگامي ايجاد مي شود كه به اعتقاد وي عاطفه يامحبتي را از دست داده باشد، در الگوي حسادت غالباً نوعي ترس نيز وجود دارد، زيرا حسود احساس مي كند كه ديگري عاطفه ي شخص مورد علاقه ي او را نسبت به وي به خطر انداخته است يا مقامي را كه او انتظار رسيدن به آن را داشته، ديگري احراز كرده است.حالا ممكن است اين حسادت در بزرگ سالي هم ديده شود، به ويژه در مكان هايي چون محل تحصيل و ساير مكان هايي كه به نوعي ميان افراد شكل مي گيرد.پس اگر مي خواهيد آرام زندگي كنيد و با سختي هاي زندگي مبارزه، حسود نباشيد.

حسادت را كنترل كنيد
 

براي جلوگيري از رشد حسادت در كودكي، لازم است پدر و مادر توجه داشته باشند كه كودك را به دليل حسادت مورد ملامت و سرزنش قرارندهند، بلكه با برخوردهاي حساب شده در حذف علت هاي آن گام هاي مؤثري بردارند.پدر و مادر مي تواند با خودداري از تنبيه و كنار كشيدن ظاهري خود، رفتار او را ناديده بگيرند و احساس ارزشمندي شخصيت و محبوبيت را در او تقويت كنند.اگر والدين در برخورد با كودك واكنش هاي حسادت آميز وي را تشديد كنند و او را به شدت خشمگين كنند، تأثيرات منفي زيادي را دراو ايجاد خواهند كرد.اما در بزرگسالي كار كمي دشوارتر مي شود.براي درمان حسادت در بزرگسالي ابتدا شناخت ريشه ي آن ضروري است تا بتوان با مقابله و از بين بردن آن، حسادت را درمان كرد.البته ريشه ي اصلي حسادت ضعف فكري در نحوه ي تلقي امور و بدبيني است.
اما دليل هرچه باشد، حسادت حسي آزاردهنده است كه با راه حل هاي مختلف مي توان آن را از بين برد يا از شدت آن كاست.توجه به رحمت و حكمت خداوند، توجه به موقعيت ها و امكانات شخصي و توجه به ضررهاي حسادت از جمله راه حل هاي تئوري مقابله با اين احساس است.اما براي درمان عملي حسادت نيز راه هاي ديگري وجود دارد كه تمرين بي اهميت بودن نسبت به حسادت و رفتار بر ضد آن و ايجاد رابطه ي عاطفي مثبت ميان خود و فرد مورد حسادت از جمله ي اين راه هاست.

رقابت ممنوع
 

بيشتر آدم ها دوست دارند با هم رقابت كنند، غافل ازآن اينكه رقابت چيز خوبي نيست.در رقابت ما طرف مقابل مان را همچون يك رقيب مي بينيم كه بايد به هر طريق ممكن او را كنار بزنيم.اما اگر به جاي رقابت سعي كنيم با هم رفاقت كنيم و در عين حال با هم صميمي باشيم، آن وقت زندگي شيرين مي شود.ولي هميشه اين اتفاق نمي افتد، چراكه بيشتر آدم ها در مسير رقابت با يكديگر قرار مي گيرند.اما بايد دانست براي اينكه با آدم هاب طالب رقابت، درست و با تفاهم زندگي كنيم راه هايي وجود دارد.براي اين كار بايد از هر چيزي كه اين افراد را تحريك به رقابت مي كند دوري كنيم، يعني خود ما زمينه يي را فراهم نكنيم تا از جانب ما احساس خطري فرد را تهديد كند تا او نيز براي جبران اين وضعيت دست به تكاپو بزند.البته وارد شدن در اين عرصه كمي سخت است، چون به هر حال تلاش براي سبقت گرفتن از ديگران را نمي توان ناديده گرفت.ولي سبقت گرفتن از ديگران خوب است چون در اين حالت ما طرف مقابل مان را نه يك رقيب، بلكه دوستي مي دانيم كه با رفاقت با او مي توان از او جلو افتاد.البته گام نهادن در اين مسير نيز كار آساني نيست؛ چرا كه هميشه زمينه براي سبقت گرفتن مهيا نمي شود، ولي به هر حال اين يك كار ناشدني نيست.پس بايد دانست كه براي زندگي كردن بايد مبارزه كرد و بدون عصبانيت و حسادت و رقابت به بهتر شدن زندگي فكر كرد.
منبع:هفت روز زندگي شماره 94.