آشنایی با نام های خداوند: الذّاری

عدد ابجدی: 911 الذاری به حرف ذال و همزه ی آخر یا قلب آن به معنای خالق و آفریننده است و خواندن این اسم برای ردّ غایب مفید است و چون از غایب خبری نباشد در هنگامی که شب از نصفه گذشت برخیزد و بگوید «یا ذارِیءُ یا مُعیدُ رُدَّ عَلیَّ فُلاناً» و نام آن غایب را ذکر کند در همان هفته خبری از او می رسد و گفتن «یا ذارئ» تا نهصد و یازده مرتبه نیز همین فایده را دارد. همچنین است نوشتن و همراه داشتن مکسَّر این اسم به صورت زیر:
 

ذ	ا	ر	ی
ی	ذ	ر	ا
ا	ی	ر	ذ

  شکل شماره(1)
 

فرشته ی عِلوی موکِّل بر «ذاری»، «مهکائیل» و فرشته ی سِفلی «دلایوش» است و هر کس که اسم «الخالق» را تا پنج هزار و صد و هفت مرتبه بگوید بلافاصله پس از اتمام آن، دعایش مستجاب می شود و هرچه اراده نماید برایش ظاهر گردد و اگر کسی این نقش را که متعلق به این اسم است همراه خود نگاه دارد به مراتب عالی می رسد و صورت نقش این است:

180	185	191	179
192	178	181	184
177	189	185	182
186	183	176	199

  شکل شماره(2)
 

نیز مداومت بر اسم «الخالق» برای رفع فشار یا خلل در کارها و صنعتهای دقیق مفید است. اگر کسی تا صد روز، روزی هزار و سیصد و شش مرتبه این اسم را بخواند باطنش صافی و دلش خرّم و مشکلهای او آسان گردد و به هر کار روی آورد برایش بی زحمت مهیّا شود و صاحب ریاست و حشمت گردد و به هر صنعتی که دست زند سرآمد اهل عصر خود و از خلق بی نیاز گردد و نوشتن مکسَّر این اسم نیز همین فواید را دارد به شرطی که در هر صبح صد مرتبه این اسم ارا بخواند و صورت مکسَّر این است:

خ	ا	ل	ق
ل	ق	خ	ا
ق	ل	ا	خ
ا	خ	ق	ل

  شکل شماره(3)
 

اگر کسی به قصد مراجعت غایبی پنج هزار بار بگوید «یا خالِقَ مَن فِی السَّمواتِ وَالاَرضینَ وَ کُلُّ اِلَیهِ مَعاذُهُ»، آن غایب درآمدن بی قرار شود. اگر کسی در روز جمعه پیش از طلوع آفتاب نود «میم» بنویسد و در هنگام نوشتن مکرّر بگوید «یا خالِقُ یا مُحیطُ» و این نوشته را همراه خود نگاه دارد هر حاجت که بخواهد روا شود و اگر در باغی یا زراعتی بیاویزد از هر آفتی محفوظ ماند.
 

پژوهه در مفهوم الذّارئ از مترجم

«الذرء» یعنی «اظهار»، خداوند تبارک و تعالی آنچه را خلق فرموده اظهار نموده است و لذا گفته می شود خداوند خلق را ظاهر نمود یعنی اشخاص را به وجود آورد. چنان که پروردگار می فرماید: «به تحقیق خلق کردیم برای جهنّم بسیاری از جن و انس را».

بعضی گفته اند اصل «الذّارئ» از «ذرّ» به معنای مورچه ی کوچک است چون خداوند در عالم خلق کرد بنی آدم را به صورت «ذر»، به این مناسبت یکی از اسمای او «الذّارئ» می باشد.

جمعی دیگر گفته اند «الذّر» به معنای تفریق و پراکندگی است پس صفت «الذّاری» برای خداوند یعنی بنی آدم را خلق کرد و آنها را در زمین متفرّق نمود.

وقتی گفته می شود عالم «ذَر» منظور جهان خاصی نیست بلکه اشاره به فعل و انفعالاتی دارد که قبل از خلقت ذریه ی آدم شده و گویا تشبیه ذریّه به «ذر» که در بعضی روایات آمده به منظور فهماندن کثرت ذریه است نه ذره و کوچک بودن آنها و نه این که از کوچکی حجم به اندازه ی ذره بودند.

نکته جالب توجّه این است که برای انسان قبل از این حیاتِ دنیوی، حیات دیگری وجود داشته که در آن جا درک و شعور و شناخت وحدانیت و ربوبیت حق تعالی بیشتر است زیرا احساسات مادّی این دنیایی در آن وجود ندارد.

"رسول خدا" صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: «اگر لشگر شیاطین اطراف قلب انسان را نگرفته بودند انسان می توانست به ملکوت آسمانها و زمین و به حقایق کلّ موجودات واقف گردد». «معراج السعاده، ص 11»
 
منبع: شریف کاشانی، ملاحبیب الله؛ (1383)، خواص و مفاهیم اسماء الله الحُسنی(نامهای زیبای خداوند)، ترجمه ی محمدرسول دریایی، تهران: نشر صائب، چاپ ششم