آشنایی با نام های خداوند : الاوّل

عدد ابجدی: 37 الاوّل کسی است که بر همه ی چیزها پیشی دارد و هیچ چیز بر او پیشی نگرفته است و این شأن خاص واجب الوجود است زیرا هر ممکنی مسبوق به عدم است (وُجُودُه قبل فی الازل الازال) و حق سبحانه از هیچ اوّلی که پیش از او باشد، ناشی نشده است. و «خدا» به معنی «خودآی» است. «ابوالبقا» در کلیات خود می گوید: «خدا به فارسی معنایش «خود آمده است» زیرا معنای خود یک ذات چیز و خود آن چیز وآی، معنایش «آمد» یا «آمده» است یعنی آن ذات مقدّس وجود داشته و همین معنای واجب الوجود به ذات خویش است». بنابراین معنای «اولویّت مطلقه»، همان «خدایی»است.

و برخی گفته اند که به معنای اوّلیّت در حق سبحانه تعالی، استغنای به ذات و عدم حاجت به غیر است و بعضی گفته اند که مراد، آن است که در ذات او ترکیبی نیست و بعضی را گمان آن است که چون خدا را با چیزها مناسبتی نیست نمی شود گفت که او «اوّل» چیزهاست بلکه او «اوّل مطلق» است و به طور کلی خواندن این نام (الاوّل)، پیش از شروع در کاری موجب «یمن و برکت» است.

و اگر کسی را غایبی باشد در چهل شب جمعه هر شبی هزار دفعه این اسم را بخواند، آن غایب حاضر گردد و هم چنین است اگر حاجتی دیگر داشته باشد و برای طلب فرزند نیز مجرّب است. و اگر کسی انگشت سبّابه خود را بر شکم حامله بگذارد اسم مبدی را با ندا که به معنی اوّل است بخواند آن جنین سقط نشود و همراه داشتن مربّع زیر برای برکت و گشایش کارها سودمند است و مداومت بر ذکر «یا مُبدیَ البرایا وَ مُعیدَها بعد فَنائَها بقدرته» برای استوارشدن کارهای دنیا و آخرت و انقیاد و اطاعت خلق بسیار مفید است و خواندن این ذکر تا چهل و سه مرتبه برای اضمحلال دشمن مجرّب است:

ا	لا	و	ل
و	ل	ا	لا
ل	و	لا	ا
لا	ا	ل	و

  شکل اول

منبع: شریف کاشانی، ملاحبیب الله؛ (1383)، خواص و مفاهیم اسماء الله الحُسنی(نامهای زیبای خداوند)، ترجمه ی محمدرسول دریایی، تهران: نشر صائب، چاپ ششم.