آشنایی با نام های خداوند: القوی

عدد ابجدی: 116 القوی که اسم شصتم از "اسماء الحُسنای الهی" و به معنی کسی است که صاحب قدرت کامله باشد و "شیخ بُرسی"(ره) فرموده است هر کس را دشمنی باشد که چاره ی او نباشد از آرد هزار گلوله بسازد و بر هر یک از آنها بگوید «یا قویّ» پس آن گلوله ها را به پرندگان بخوراند، شرّ آن دشمن از وی بگردد و اگر کسی «قوی المتین» را در شرف مریخ بر عَلَم رسم نماید در جنگ بر دشمن منصور و مظفّر گردد و هر کس این دو کلمه را در شرف شمس بر طرف عمّامه ی خود رسم نماید و آن عمّامه را بر سر پیچد، در نزد خاصه و عامّه با هیبت گردد و هر کس این دو کلمه(قّوی المتین) را در شرف مریخ بر لوحی از آهن نقش نماید ملوک منقاد او شوند و مداومت بر این دو اسم (قوی المتین) برای توانایی و قوّت نافع است و همراه داشتن مکسَّر آن نیز همین فایده را دارد:
 

ال	ق	و	ی
ی -	ال	و	ق
ق	ی	و	ال

پژوهه در مفهوم القَوی از مترجم

این واژه از اسمای خداوند به معنی نیرومند می باشد که وزن صرفی آن-صفت مشبّهه دلالت بر کثرت و دوام آن دارد. این اسم نُه بار در قرآن کریم آمده است و چنان که از معنی آن روشن می گردد از ملحقات اسم "قدیر" می باشد. زیرا چنان که در معنی قدرت گفته شده، "قدرت" عبارت است از توانایی انجام یا عدم انجام فعلی و اسم قوی در واقع گویای شدّت این قدرت است، یعنی قدرت خداوند در مرتبه ی تام قرار گرفته به نحوی که هیچ قدرتی را یارای مقابله با او نیست. چه این که بنابه مشرب اختیار در اعمال انسانها، وجود قدرت در آنها مسلّم است، پس عبد با به کار بردن این اسم در واقع به ناتوانی خود در برابر خداوند اعتراف می کند. بنابه تحلیل فوق روشن می گردد که اطلاق اسم "قویّ" بر خداوند یکی از ادلّه ی وجود اختیار در انسانهاست؛ زیرا اگر انسانها دارای قدرت نبودند دلیلی برای مشخص کردن وجه ممیّز بین قدرت شدید و ضعیف وجود نمی داشت. در این جا باید توجّه داشت که اسم "قوی" خداوند همچو انسانها از شدّت قدرت نشأت نمی گیرد، چه حدّ قوّه ی مادّی به هر اندازه که باشد محدود است.
منبع:
شریف کاشانی، ملاحبیب الله؛ (1383)، خواص و مفاهیم اسماء الله الحُسنی(نامهای زیبای خداوند)، ترجمه ی محمدرسول دریایی، تهران: نشر صائب، چاپ ششم.