فرد مرحومی در سال 1296 قمری رقباتی را در شهر ری و قزوین به صورت حبس مؤبّد، وقف بر خیرات و مبرات نمود که بالغ بر یکصد سال است به وسیله متولیان منصوص، عمل به وقف می‌شود: در سطور آخر صفحه دوم وصیت نامه، چنین تصریح گردیده: «… در این املاک ثلث، حق فروختن، مبادله کردن، رهن، بیع، شرط گذاشتن و اجاره زاید از سه سال دادن ندارند. تخلّف از این قرار حرام و باطل است، اگر العیاذ باللَّه خرابی فاحش در اینها روی دهد که اوصیا را به هیچ وجه امکان نگاهداری نباشد، باید نزد حاکم شرع نافذ الحکم ثابت نمایند، پس از آن به طور احسن مبادله نمایند …» قسمتی از اراضی مسکونی در ابتدای انقلاب اسلامی به وسیله سازمان زمین و مسکن قزوین جهت احداث ساختمان مسکونی در اختیار شرکت‌های تعاونی مسکن و یا به متقاضیان فروخته شده بود، این گروه به ادّعای اینکه این اراضی را از دولت خریده‌اند، عرصه و اعیان را متعلق به خود دانسته و در نتیجه با تجمّع در مساجد و ارسال طومار و نامه برای مسؤولین و درج در جراید و متعاقباً تشکیل جلساتی در دفتر امام جمعه محترم و بخشداری و فرمانداری، خواهان ادامه تَعَلُّق عرصه به صاحبان اعیان گردیدند و نهایتاً پس از انقلاب از مراجعه به دفتر موقوفه و تنظیم سند اجاره و پرداخت اجاره عرصه خود داری نمودند و عملاً این قسمت از اراضی موقوفه مسلوب المنفعه گردید و از طرفی اداره زمین و مسکن قزوین آمادگی خود را برای تأمین زمین معوّض اعلام داشتند. آیا وضع موجود از نظر مسلوب المنفعه ماندن قسمتی از اراضی موقوفه، مشمول قید مندرج در وصیت نامه می‌باشد؟ آیا مبادله به نحوی که مطرح است و به شرط احسن بودن معوّض به صلاح موقوفه است یا متولّی را به طریق دیگری ارشاد می‌فرمایید؟