پرسش :
نقش ياد قيامت در جهاد چگونه است؟
پاسخ :
کسي که در چنگال آرزوهاي دراز و هواي نفس گرفتار باشد هر بهانه واهي را دست آويز قرار داده از جهاد با دشمن مي گريزد؛ گاهي هواي گرم فصل تابستان را مساعد نمي بيند و زماني هواي سرد فصل زمستان را نامساعد تشخيص مي دهد و گاهي مي گويد زندگي فلج و اقتصاد بيمار است؛ «فرح المُخلَّفون بمعقدهم خِلاف رسول الله وکرهوا اَن يُجادلوا بأموالهم وأَنفُسِهم في سبيل الله وقالوا لا تنفروا في الحَرِّ قُل نارُ جهنّم أَشدُّ حَرّاَ لوکانوا يَفقهون» توبه/81؛ [آنان که خوشحالند که از حکم جهاد در خدمت رسول خدا(ص) تخلف ورزيدند و مجاهدت به مال و جانشان در راه خدا بر آنان سخت ناگوار بود و مؤمنان را هم از جهاد منع کرده و به آنان مي گفتند: شما در اين هواي سوزان از وطن خود بيرون نرويد، آنان را بگو آتش دوزخ بسيار سوزان تر از هواي گرم است، اگر مي فهميديد؛ يعني کسي که به ياد قيامت است، حرارتها و ساير دشواريهاي دنيا براي او قابل تحمّل است.
امير مؤمنان(ع) هنگامي که سپاهيانش را به جبهه حق عليه باطل دعوت مي کرد گروهي مي گفتند: اکنون هوا سرد است، صبر کنيد تا هوا گرم شود و گاهي مي گفتند: اکنون هوا گرم است، در تابستان چه جاي نبرد و پيکار است؟ حضرت علي(ع) فرمود: شما که با اين بهانهها از شرکت در جبهه حق عليه باطل خودداري مي کنيد و با حرارت و برودت دنيا نميتوانيد صبر کنيد با حرارت قيامت چه مي کنيد؟! (نهج البلاغه، خطبة 27)
خداوند با ذکر اين آيه، مومنان را به جهاد تشويق و به آنان وعده پاداش نيکو داد و در يک داد و ستد، رستگاري را از آنان دانست که از جهاد استقبال مي کنند: «إِنَّ الله إشْتَري مِن المُؤمنين أَنفُسهم وأموالَهُم بِأَنّ لَهُم الجَنّة يُقاتلون في سَبيل الله فيَقتلون ويُقتلون وَعداً عَليه حَقّاً في التّوراةِ والإنجيل والقُران ومَن أوفي بِعَهدِه مِن الله فَاسْتَبْشروا بَبَيعکم الّذي بايعتُم به و ذلک هو الفوز العظيم التّائبون العابِدوُن الحامِدوُن السّائِحوُن الرّاکِعوُن السّاجِدوُن الامروُن بِالمَعروف و النّاهونَ عَنِ المنکر والحافظون لِحُدود الله وبشّر المؤمنين» توبه/111ـ112؛ [خدا جان و مال اهل ايمان را به بهاي بهشت خريده است. همان کساني که در راه خدا مي جنگند ومي کشند و کشته مي شوند. اين وعده قطعي است بر خدا و عهدي است که در تورات و انجيل و قرآن ياد فرموده و از خدا با وفاتر به عهد خود کيست؟ اي اهل ايمان شما به خود در اين معامله بشارت دهيد که اين معاهدة با خدا، به حقيقت، سعادت و پيروزي بزرگي است. بدانيد که تائبان، پرستندگان، سپاس گزاران، روزه داران، نماز با خضوع گزاران، امر به معروف و نهي از منکر کنندگان، نگهبانان حدود الهي و مؤمنان را، اي رسول ما به هر ثواب و سعادت، بشارت ده].
ويژگيهاي ياد شده همه از اوصاف کساني است که جان و اموال خود را در راه خدا فروختند و جهادگر راه او به شمار آمدند. اينان در حقيقت، تشنگان آب زلال زندگاني جاودانه اند که در راه او اين گونه بسيج مي شوند و از محدودة طبيعت مي گذرند. بنابراين، ياد معاد برنامههاي پيکار، خون ريختن در ميدان نبرد و شهيد شدن در راه خدا را تبيين مي کند و حق تعالي پاداش شايسته به نيکوکاران عنايت خواهد فرمود: «إِنَّ الله لا يُضيعُ أجر المحسنين» توبه/120
گفتني است که، از نظر قرآن ياد قيامت تنها با جهاد بدني تحقق نمي پذيرد، بلکه لازم است گروهي، جهادگر سنگر فرهنگي باشند، تا از اين طريق مردم را با معارف ديني آشنا سازند: «وما کان المؤمنونَ لِيَنفروا کافّةً فلولا نَفَرَ مِن کُلّ فِرقةٍ منهم طائفة ليتفقّهوا في الدّين ولينذروا قومهم إذا رَجَعُوا إليهم لَعلّهم يَحذَرُون» توبه/122؛ نبايد همه به جبههها کوچ کنند، بايد گروهي به مراکز فرهنگي و مکتبي بروند و وظيفه اين گروه مانند وظيفه مرزداران است. مرزبانان در حفظ مرزها مي کوشند و اينان موظفند مرز عقيده مردم را از دشمنان مکتب پاک نگه داشته، و آن را به نسل آينده بسپارند و به قوم خود بياموزند، باشد که مردم خدا ترس شده، از نافرماني او حذر کنند. بنابراين، آغاز و انجام جبهههاي نبرد با ياد معاد آميخته است و جبهه و پشت جبهه را ياد قيامت حفظ مي کند. آن کس که به فکر قيامت نيست نه اهل جبهه و جهاد است و نه اهل پشتيباني از آن. پس انسان مجاهد است که با شرکت در اين داد و ستد سود آور، در قيامت وارد بهشت مي گردد. از اين رو به سوي اين هدف والا مي شتابد؛ زيرا هم خود را پاک کرده و هم در اصلاح جامعه کوشيده و هم قانون خدا را حفظ و حراست کرده است.
www.eporsesh.com
کسي که در چنگال آرزوهاي دراز و هواي نفس گرفتار باشد هر بهانه واهي را دست آويز قرار داده از جهاد با دشمن مي گريزد؛ گاهي هواي گرم فصل تابستان را مساعد نمي بيند و زماني هواي سرد فصل زمستان را نامساعد تشخيص مي دهد و گاهي مي گويد زندگي فلج و اقتصاد بيمار است؛ «فرح المُخلَّفون بمعقدهم خِلاف رسول الله وکرهوا اَن يُجادلوا بأموالهم وأَنفُسِهم في سبيل الله وقالوا لا تنفروا في الحَرِّ قُل نارُ جهنّم أَشدُّ حَرّاَ لوکانوا يَفقهون» توبه/81؛ [آنان که خوشحالند که از حکم جهاد در خدمت رسول خدا(ص) تخلف ورزيدند و مجاهدت به مال و جانشان در راه خدا بر آنان سخت ناگوار بود و مؤمنان را هم از جهاد منع کرده و به آنان مي گفتند: شما در اين هواي سوزان از وطن خود بيرون نرويد، آنان را بگو آتش دوزخ بسيار سوزان تر از هواي گرم است، اگر مي فهميديد؛ يعني کسي که به ياد قيامت است، حرارتها و ساير دشواريهاي دنيا براي او قابل تحمّل است.
امير مؤمنان(ع) هنگامي که سپاهيانش را به جبهه حق عليه باطل دعوت مي کرد گروهي مي گفتند: اکنون هوا سرد است، صبر کنيد تا هوا گرم شود و گاهي مي گفتند: اکنون هوا گرم است، در تابستان چه جاي نبرد و پيکار است؟ حضرت علي(ع) فرمود: شما که با اين بهانهها از شرکت در جبهه حق عليه باطل خودداري مي کنيد و با حرارت و برودت دنيا نميتوانيد صبر کنيد با حرارت قيامت چه مي کنيد؟! (نهج البلاغه، خطبة 27)
خداوند با ذکر اين آيه، مومنان را به جهاد تشويق و به آنان وعده پاداش نيکو داد و در يک داد و ستد، رستگاري را از آنان دانست که از جهاد استقبال مي کنند: «إِنَّ الله إشْتَري مِن المُؤمنين أَنفُسهم وأموالَهُم بِأَنّ لَهُم الجَنّة يُقاتلون في سَبيل الله فيَقتلون ويُقتلون وَعداً عَليه حَقّاً في التّوراةِ والإنجيل والقُران ومَن أوفي بِعَهدِه مِن الله فَاسْتَبْشروا بَبَيعکم الّذي بايعتُم به و ذلک هو الفوز العظيم التّائبون العابِدوُن الحامِدوُن السّائِحوُن الرّاکِعوُن السّاجِدوُن الامروُن بِالمَعروف و النّاهونَ عَنِ المنکر والحافظون لِحُدود الله وبشّر المؤمنين» توبه/111ـ112؛ [خدا جان و مال اهل ايمان را به بهاي بهشت خريده است. همان کساني که در راه خدا مي جنگند ومي کشند و کشته مي شوند. اين وعده قطعي است بر خدا و عهدي است که در تورات و انجيل و قرآن ياد فرموده و از خدا با وفاتر به عهد خود کيست؟ اي اهل ايمان شما به خود در اين معامله بشارت دهيد که اين معاهدة با خدا، به حقيقت، سعادت و پيروزي بزرگي است. بدانيد که تائبان، پرستندگان، سپاس گزاران، روزه داران، نماز با خضوع گزاران، امر به معروف و نهي از منکر کنندگان، نگهبانان حدود الهي و مؤمنان را، اي رسول ما به هر ثواب و سعادت، بشارت ده].
ويژگيهاي ياد شده همه از اوصاف کساني است که جان و اموال خود را در راه خدا فروختند و جهادگر راه او به شمار آمدند. اينان در حقيقت، تشنگان آب زلال زندگاني جاودانه اند که در راه او اين گونه بسيج مي شوند و از محدودة طبيعت مي گذرند. بنابراين، ياد معاد برنامههاي پيکار، خون ريختن در ميدان نبرد و شهيد شدن در راه خدا را تبيين مي کند و حق تعالي پاداش شايسته به نيکوکاران عنايت خواهد فرمود: «إِنَّ الله لا يُضيعُ أجر المحسنين» توبه/120
گفتني است که، از نظر قرآن ياد قيامت تنها با جهاد بدني تحقق نمي پذيرد، بلکه لازم است گروهي، جهادگر سنگر فرهنگي باشند، تا از اين طريق مردم را با معارف ديني آشنا سازند: «وما کان المؤمنونَ لِيَنفروا کافّةً فلولا نَفَرَ مِن کُلّ فِرقةٍ منهم طائفة ليتفقّهوا في الدّين ولينذروا قومهم إذا رَجَعُوا إليهم لَعلّهم يَحذَرُون» توبه/122؛ نبايد همه به جبههها کوچ کنند، بايد گروهي به مراکز فرهنگي و مکتبي بروند و وظيفه اين گروه مانند وظيفه مرزداران است. مرزبانان در حفظ مرزها مي کوشند و اينان موظفند مرز عقيده مردم را از دشمنان مکتب پاک نگه داشته، و آن را به نسل آينده بسپارند و به قوم خود بياموزند، باشد که مردم خدا ترس شده، از نافرماني او حذر کنند. بنابراين، آغاز و انجام جبهههاي نبرد با ياد معاد آميخته است و جبهه و پشت جبهه را ياد قيامت حفظ مي کند. آن کس که به فکر قيامت نيست نه اهل جبهه و جهاد است و نه اهل پشتيباني از آن. پس انسان مجاهد است که با شرکت در اين داد و ستد سود آور، در قيامت وارد بهشت مي گردد. از اين رو به سوي اين هدف والا مي شتابد؛ زيرا هم خود را پاک کرده و هم در اصلاح جامعه کوشيده و هم قانون خدا را حفظ و حراست کرده است.
www.eporsesh.com
