پرسش :
در يك مجله خواندم آدم و حوا وقتي آفريده شدند در بهشت جاويد و آسماني نبوده اند بلكه در بهشتي روي زمين بوده اند و با گناه آن بهشت از بين رفته آيا درست است؟
پاسخ :
شايد بتوان گفت بهشت معهود حضرت آدم(ع) با بهشت موعود آدميان تفاوت دارد. زيرا بهشت موعود نتيجه اعمال خود انسان است و شيطان در آن راه ندارد. اما از جهت سرسبزي و آسايش و برخي ويژگي هاي ديگر، بهشت حضرت آدم(ع) با بهشت موعود تناسب دارد، لذا در اين باره گفته شده است از آيات قرآن استفاده مىشود كه حضرت آدم(ع) براى زندگى در روى زمين، همين زمين معمولى آفريده شده بود از جمله: و اذ قال ربك للملائكة انى جاهل فى الارض خليفة...، (بقره،آيه 30).
ولى در آغاز خداوند آدم و همسرش (حوا) را در بهشت ساكن كرد كه يكى از باغهاى سرسبز پرنعمت اين جهان بود، محيطى كه در آن براى آدم هيچگونه ناراحتى وجود نداشت. (و قلنا يا ادم اسكن انت و زوجك الجنة؛ و گفتيم اى آدم تو با همسرت در بهشت سكونت كن و...،) (بقره، آيه 35).
شايد علت اين جريان آن بوده كه آدم با زندگى كردن روى زمين هيچگونه آشنايى نداشت و تحمل زحمتهاى آن بدون مقدمه براى او مشكل بود، بنابراين مىبايست مدتى كوتاه تعليمات لازم را در محيط بهشت ببيند و بداند زندگى روى زمين توأم با برنامهها و تكاليف و مسؤوليتها است كه انجام صحيح آنها باعث سعادت و تكامل و بقاى نعمت است و سرباز زدن از آن سبب رنج و ناراحتى.
آدم(ع) مىبايست در آن محيط (بهشت اين جهان) چگونگى زندگى در زمين را ياد بگيرد و با داشتن اين آمادگى به روى زمين قدم بگذارد و شايد علت اين كه آدم(ع) براى خلافت زمين آفريده شده بود مدتى در بهشت درنگ مىكند و دستورهايى به او داده مىشود جنبه تمرين و آموزش داشته باشد»، (تفسير نمونه، ج 1، ص 184 و 185).
بنابراين حضرت آدم و حوا براى زندگى كردن در زمين خلق شده بودند و بهشت آنها موقتى بود و آن بهشت نيز طبق نقل روايت باغى از باغهاى دنيا بود.
اما بهشتي كه آدم و حوا در آن زندگي مي كرده اند شايد با گناه از بين رفته باشد يا به مرور زمان ازبين رفته يا هم اكنون نيز موجود است ، براي ما معلوم نيست .
www.morsalat.com
شايد بتوان گفت بهشت معهود حضرت آدم(ع) با بهشت موعود آدميان تفاوت دارد. زيرا بهشت موعود نتيجه اعمال خود انسان است و شيطان در آن راه ندارد. اما از جهت سرسبزي و آسايش و برخي ويژگي هاي ديگر، بهشت حضرت آدم(ع) با بهشت موعود تناسب دارد، لذا در اين باره گفته شده است از آيات قرآن استفاده مىشود كه حضرت آدم(ع) براى زندگى در روى زمين، همين زمين معمولى آفريده شده بود از جمله: و اذ قال ربك للملائكة انى جاهل فى الارض خليفة...، (بقره،آيه 30).
ولى در آغاز خداوند آدم و همسرش (حوا) را در بهشت ساكن كرد كه يكى از باغهاى سرسبز پرنعمت اين جهان بود، محيطى كه در آن براى آدم هيچگونه ناراحتى وجود نداشت. (و قلنا يا ادم اسكن انت و زوجك الجنة؛ و گفتيم اى آدم تو با همسرت در بهشت سكونت كن و...،) (بقره، آيه 35).
شايد علت اين جريان آن بوده كه آدم با زندگى كردن روى زمين هيچگونه آشنايى نداشت و تحمل زحمتهاى آن بدون مقدمه براى او مشكل بود، بنابراين مىبايست مدتى كوتاه تعليمات لازم را در محيط بهشت ببيند و بداند زندگى روى زمين توأم با برنامهها و تكاليف و مسؤوليتها است كه انجام صحيح آنها باعث سعادت و تكامل و بقاى نعمت است و سرباز زدن از آن سبب رنج و ناراحتى.
آدم(ع) مىبايست در آن محيط (بهشت اين جهان) چگونگى زندگى در زمين را ياد بگيرد و با داشتن اين آمادگى به روى زمين قدم بگذارد و شايد علت اين كه آدم(ع) براى خلافت زمين آفريده شده بود مدتى در بهشت درنگ مىكند و دستورهايى به او داده مىشود جنبه تمرين و آموزش داشته باشد»، (تفسير نمونه، ج 1، ص 184 و 185).
بنابراين حضرت آدم و حوا براى زندگى كردن در زمين خلق شده بودند و بهشت آنها موقتى بود و آن بهشت نيز طبق نقل روايت باغى از باغهاى دنيا بود.
اما بهشتي كه آدم و حوا در آن زندگي مي كرده اند شايد با گناه از بين رفته باشد يا به مرور زمان ازبين رفته يا هم اكنون نيز موجود است ، براي ما معلوم نيست .
www.morsalat.com
