پرسش :

نظر بعضی از دانشمندان غربی درباره امكان طول عمر را بيان كنيد.

پاسخ :
دكتر «هنري الحيس» می‌گويد: بايد حدّ متوسط مرگ و مير عمومی را به حدّ مرگ و مير اطفال كمتر از ده سال رسانيد و اگر اين مسأله عملی شود انسان آينده، هشتصد سال زندگي خواهد كرد.
دانشمندان هنوز در تعيين مرز قاطع (زندگی طبيعی) بشر به موفقيّتی نرسيده‌اند.
مرز منطقي زندگی به نظر دانشمندان تفاوت دارد«پاولوف» مرز طبيعی حيات انسان را 100 سال می‌دانست، «مچنيكوف» آن را 150 تا 160 قلمداد می‌كرد.
پزشک و دانشمند مشهور آلمانی موسوم به «گوفلاند» معتقد بود كه مدّت عادی زندگی بشر 200 سال است.
فيزيولوژيست مشهور قرن نوزدهم «فلوگر» آن را تا 600 سال و «روجربيكن» انگليسی تا 1000 سال قلمداد كرده‌اند. ولي هيچ يک دليلی بر اين كه اين مرزها مرز قاطع باشد كه از آن تجاوز نكند ارائه نمی‌دهند.
به عقيده دانشمند روسي «اليا مچنيكوف» پزشک و فيزيولوژيست، ياخته‌ها و سلول‌های بدن انسان كه تقريباً شصت تريليون می‌باشد از سموم ترشح شده توسط باكتری‌های سمی روده مخصوصاً روده بزرگ (كه درآن روزانه 130 تريليون ميكروب زاده می‌شود) مسموم می‌شوند.
بسياری از اين باكتری‌ها زيانی به بدن نمی‌رساند ولی بعضی از آن‌ها سمّی هستند.
اينها بدن را از داخل توسط سم‎هایی كه توليد می‌كنند (مانند گازهای فنل و اندل) مسموم می‌سازند؛ احتمالاً ياخته‌ها و بافت‌های سازنده بدن در اثر اين مسموميّت به پيري زودرس دچار می‌شوند، وقتی ياخته پير شد، به سختی می‌تواند نيازهای حياتی را رفع نمايد و در تكثير آن اختلال پديد آمده و سپس می‌ميرد.
پروفسور «اسميس» استاد دانشگاه كلمبيا می‌گويد: حدّ و حصر سن، مثل ديوار صوتی است، همان طور كه ديوار صوتی امروزه شكسته شده، اين ديوار سن نيز روزی خواهد شكست.
منبع: موسسه تحقيقاتی حضرت ولی عصر عليه السلام