غیبت خوراک سگ‌های دوزخ

امام سجاد علیه السلام فرمودند:

إیّاکَ وَ الغیبَةَ فَإنَّها اِدامُ کِلابِ النّارِ؛

از غیبت بپرهیز، که غیبت، خوراک سگ‌های دوزخ است.

کشف الغمّه، ج ۲، ص ۱۰۸

قرآن کریم، زشتی غیبت را با یک تمثیل مؤثر بیان کرده است. می فرماید: «آیا دوست دارید که گوشت بدن مرده ی برادر خود را بخورید؟ قطعاً از آن بدتان می‌آید.» (حجرات (۴۹)، آیه‌ی ۱۲: «و لا یغتب بعضکم بعضاً، ایحبّ احدکم ان یأکل لحم اخیه میتاً؟») غیبت هم چنین است.
همان گونه که با خوردن گوشت، انسان می‌کوشد تا چاق و قوی شود، غیبت کنندگان هم با بدگویی پشت سر برادر دینی، می‌کوشند با بدنام کردن آنان، برای خود حیثیّت و آبرویی کسب کنند و با آلوده نشان دادن آنان، خود را پاک و بی عیب جلوه دهند. این، همان کاستن از دیگری و افزودن به خود است و نوعی مردارخوری است.
غیبت، بازی کردن با آبروی دیگران است. غیبت، مفاسد و عیوب پنهان را به سطح عموم می‌کشاند، «امنیت روانی» جامعه را به خطر می اندازد، دشمنی پدید می‌آورد و سبب گسست رابطه‌‎ها می‌شود و چه کاری بدتر از این؟
در این حدیث، زشتی غیبت را با بیان این که «غیبت، خوراک سگ‌های دوزخ است» به ترسیم کشیده، تا در نظر ما زشت جلوه کند و از آن بپرهیزیم. شرط اوّل پرهیز از یک گناه، آن است که آن را بد و ناپسند بدانیم. وقتی غیبت مؤمن، مثل خوردن گوشت مردار است، وقتی غیبت، خوراک سگ‌های دوزخی است، وقتی غیبت، سبب می‌شود گناهان آن فرد به پرونده‌ی غیبت کننده منتقل شود و ثواب‌های او به نامه‌ی اعمال غیبت شونده برود، پس انسان فهمیده و باکرامت، هرگز غیبت نمی‌کند. نه دیگری را رسوا می‌سازد، نه خود را دچار قهر و غضب پروردگار می‌سازد.

منبع: حکمت‌های سجادی (ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام سجاد علیه‌السلام)، پديدآورنده: جواد محدثی، ناشر: آستان قدس رضوی (به نشر)، 1390.