برترین علم

امام علی علیه السلام فرمودند:

أَوْضَعُ الْعِلْمِ مَا وُقِفَ عَلَی اللِّسَانِ وَ أَرْفَعُهُ مَا ظَهَرَ فِی الْجَوَارِحِ وَ الْأَرْکَانِ؛

بی ارزش ترین دانش دانشی است که بر زبان جا گرفته و برترین علم علمی است که در اعضا و جوارح جا دارد.

نهج البلاغه، حکمت 88

دانشی که در اعماق وجود انسان رسوخ کرده و اعضا و جوارح و رفتارهای فردی و اجتماعی ما را راهنماست برترین دانش است و صاحبش ارزشمند و عالی مقام است چرا که با تمام سلولهایش حقیقت علم را یافته و با همه وجودش آن را حس کرده برخلاف کسانی که فقط می دانند و می گویندو از محدوده دانستن و گفتن علمشان تجاوز نکرده است.

علم ارزشمند علمی است که صاحبش اهل خشیت باشد و در اعمال و رفتارش آثار آن علم مشهود باشد.

إِنَّمَا یَخْشَی اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (1)

تنها دانشمندان از خدا می ترسند امام صادق علیه السلام درباره آیه شریفه می فرماید: یَعنِی بالعُلماءِ مَن صَدَّقَ فِعلُهُ قَولَهُ وَ مَن لمَ یُصَدِّق فِعلُهُ قَولَه فَلَیسَ بِعالِمٍ (2)

یعنی دانشمند کسی است که رفتارش گفتارش را تایید کند و کسی که کردارش گفتارش را تایید نکند دانشمند نیست.

مولایمان علی علیه السلام فرمود:

حَسبُکَ مِنَ العِلمِ اَن تخشَی اللهَ و حَسبُکَ مِنَ الجَهلِ اَن تُعجَبَ بِعلمِکَ (3)

تو را از دانش همین بس که از خدا بترسی واز نادانی همین بس که به دانش خود ببالی.

پی نوشت:
1- فاطر 28
1- کافی ج 1 ص 36
2- امالی طوسی ص 56

منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت،1390.