امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند:

إنّ الوُصولَ الی اللهِ سفَرٌ لا یُدرَکُ إلا بِامتطاءِ اللَّيلِ؛

همانا رسیدن به خدا، سفری است که جز با مرکب قرار دادن شب (شب زنده داری)‌ نمی توان به آن دست یافت.

اعلام الدّین، ص 311

وادی ایمن و منزلگه دوست
گرچه دور است، ولی
«این قدر هست که بانگ جرسی می آید»
راه باید افتاد
گرچه ره تاریک است
و پر از وسوسه ی شیطانی است،
لیک، خورشید هدایت با توست
کوله باری بردار،
زاد و ره توشه ای از صبر و یقین
زرهی از تقوا
مشعلی از ایمان
راه، جز با قدم صدق، نمی گردد طی(1).

از خاک تا افلاک، از هیچ تا همه، از بندگی تا رسیدن به جوار قرب خدا راهی طولانی است؛ اما این راه را باید پیمود.
مرکب ما در این سیر و سفر، نیایش و نجوای شبانه و تهجّد و عبادت است.
«امتطاء» که در سخن امام آمده، همان «شب روی» است؛ یعنی شب را مرکب قرار دادن و حرکت کردن و رسیدن به خدا.
چه بسا در دل شب، سفر شبانه رفتیم
که مگر نسیم لطفی، بوزد در این بهاران(2)

این حدیث، ما را به راز و نیاز در شب و «نماز شب» دعوت می‌کند.
همه آنان که به مقام‌های عالی معنوی و عرفانی رسیده‌اند، اهل سحرخیزی و تهجّد و عبادت شب بوده و از «فیض سحر»‌ برخوردار گشته‌اند. اگر حافظ هم می‌گوید:
چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
آن شب قدر که این تازه براتم دادند
اشاره به همان انس با شب و خلوت با معبود است که در سیره‌ی همه‌ی اولیای الهی و عارفان و سالکان وجود داشته است.

پی‌‎نوشت‎ها:
1. از نویسنده (برگ و بار، صفحه 37).
2.همان، ص 22.

منبع: حکمت‌های عسکری (ترجمه و توضیح چهل حدیث از امام حسن عسکری علیه السلام)، جواد محدثی، انتشارات آستان قدس رضوی، چاپ اول(1391)