بازيگران: مورگان فريمن، مت ديمون، جيسون تشابالا، لوئيس مينار، للتي خامالو
کارگردان: کلينت ايستوود
خلاصه داستان: هاليوود طي ده سال گذشته تلاش هاي بسيار زيادي کرده بود که يک فيلم زندگينامه اي درباره ي نلسون ماندلا، رئيس جمهوري اسبق آفريقاي جنوبي، بسازد. حتي بازيگري هم که بايد نقش ماندلا را بازي کند، از قبل مشخص شده بود. مورگان فريمن، که همه قبول داشتند بهترين بازيگر براي ايفاي نقش ماندلاست، به افريقاي جنوبي رفت و با شخصيتي که قرار بود نقش او را بازي کند -نلسون ماندلا -ديدار و گفتگو کرد. اما باز مقدر بود که چنين فيلمي ساخته نشود. تا اينکه کلينت ايستوود، کارگردان کهنه کار سينما، قدم به اين عرصه گذاشت و تصميم گرفت فيلمي را درباره ي ماندلا بسازد که محور اصلي آن «تيم ملي راگبي آفريقاي جنوبي»و پيروزي تاريخي آن در مسابقات جام جهاني راگبي در سال 1994باشد زيبايي کار تازه ي ايستوود در اين است که تماشاگران از طريق يک موضوع حاشيه اي در دوره ي چهار ساله ي رياست جمهوري ماندلا(از 1994تا1998)يعني پيروزي تيم ملي راگبي آفريقاي جنوبي در مسابقات جام جهاني راگبي-موفق به شناخت نسبتا کامل و همه جانبه اي از شخصيت و منش نلسون ماندلا و احساسات و انديشه هاي او مي شوند. نلسون ماندلا (متولد 1918)در تاريخ سياست جهان انسان استثنايي و منحصر به فردي است. اين آفريقاي آزاده پس از يک مبارزه ي مستمر و طولاني با رژِم نژاد پرست آفريقاي جنوبي، و از جمله تحمل 27سال زندان ،عاقبت در سال 1994رئيس جمهوري کشورش شد . ماندلا پس از پيروزي مردم کشورش بر رژيم آپارتايد اجازه نداد که هيچگونه خشونت و انتقام گيري اي در مورد سفيد پوستان آفريقاي جنوبي اعمال شود. ماندلا حتي در دوراني که رهبري مبارزات سياهان افريقاي جنوبي عليه رژيم آپارتايد را بر عهده داشت .همواره بر شيوه ي مبارزه ي عاري از خشونت تأکيد مي کرد. سياست هاي انساني و داهيانه ي ماندلا و همراه ديرين اش اسقف دزموند توتو باعث شد که مردم افريقاي جنوبي به شيوه اي مسالمت اميز روند دموکراتيزه شدن را از سر بگذرانند. شاهکار ستايش برانگيز ماندلا ،تأسيس «کميته هاي حقيقت و آشتي» بود . وظيفه ي اين کميته ها استماع اقارير و اعترافات عوامل سرکوبگر رژيم سابق -فرماندهان ارتش ، زندانبان ها، شکنجه گران و غيره -و دادن عفو و بخشودگي به آنها بود. به اين ترتيب در پي انتقال قدرت از سفيدها به سياهان و سفيدها در آفريقاي جنوبي هيچ مقام سابقي اعدام يا مجازات سنگين نشد و انقلاب افريقايي ها رنگ خون و خشونت به خود نگرفت. ماندلا تا آنجا پيش رفت که در مراسم تحليف رياست جمهوري اش از دو افسر سفيد پوستي که در زندان جزيره ي روبن وي را براي سال هاي متمادي شکنجه داده بودند،دعوت کرد که در اين مراسم حضور داشته باشند و در کنار وي عکس بگيرند .ماندلا از معدود سياستمداران تاريخ جهان است که قدرت را براي خدمت به همنوعان خود مي خواست و از انتقام گيري و ريختن خون مخالفان خود شديدا بيزار بود. اگر نلسون ماندلا اين چنين نزد مردم کشور خودش و مردم ديگر کشورها محترم است به خاطر همين ويژگي هاي بشري متعالي است . اما فيلم شکست ناپذير به مقوله ي ورزش هم مربوط مي شود. ورزش هاي راگبي و کريکت ، دو ورزش بسيار محبوب در آفريقاي جنوبي به شمار مي رود. تا قبل از فروپاشي رژيم آپارتايد، تيم هاي ورزشي آفريقاي جنوبي به دليل تحريم هاي بين المللي از شرکت در مسابقات خارجي محروم بودند. بسياري از صاحب نظران - از جمله ساموئل هانتينگتو ن در کتاب موج سوم دموکراسي -معتقدند آنچه کمر رژيم آپارتايد را شکست،نه تحريم هاي اقتصادي که تحريم هاي ورزشي بود. محبوبيت بسيار زياد راگبي و کريکت در آفريقاي جنوبي و ممنوعيت شرکت اين تيم ها در مسابقات بين المللي عملا به يک عامل فشار بسيار سنگين بر رژيم آپارتايد تبديل شده بود. در سال 1994، پس از فروپاشي رژيم آپارتايد، و برداشته شدن تحريم ها، کاملا طبيعي بود که تبِ شرکت در مسابقات جهاني سراسر آفريقاي جنوبي را فرابگيرد. تيم ملي راگبي آفريقاي جنوبي در چنين شرايط داغ و ملتهبي بود که در بازي هاي جهاني شرکت کرد .نکته ي مهم ديگر درباره اين تيم ورزشي ، سفيد پوست بودن تمامي بازيکنان آن-جز يک نفر - بود. خيلي ها تصور مي کردند که به دليل تغيير رژيم،مسئولين جديد کشور و مديران ورزشي آن حتما ترکيب فعلي اين تيم «سفيد پوست » را بر هم خواهند زد و در عوض يک تيم «سياهپوست» را روانه ي بازي هاي جهاني خواهند کرد. اما رئيس جمهور نلسون ماندلا با درک اين واقعيت که کشورش در شرايط فعلي نياز فراواني به صلح و آرامش دارد و اقليت 20درصدي سفيد پوستان چاره اي ندارد جز اينکه بايد در کنار اکثريت 80درصدي سياهپوستان به طرز مسالمت جويانه اي زندگي کنند، دستور داد که تيم ملي راگبي با همان ترکيب سابق اش، يعني با بازيکنان سفيد پوست ،روانه ي بازي هاي جام جهاني شود. اين تيم که پشتيباني روحي و معنوي تمامي مردم افريقاي جنوبي، چه سفيد چه سياه، را در پشت سر خود داشت توانست به قهرماني جهان برسد و به اين ترتيب گام ديگري در اتحاد مردم آفريقاي جنوبي برداشته شد . در فيلم شکست ناپذير مت ديمون در نقش فرانسواز پي ينار، کاپيتان سفيد پوست تيم ملي راگبي آفريقاي جنوبي، ظاهر مي شود. فرانسواز که پدرش يک سفيد پوست نژاد پرست بوده ،به ديدن رئيس جمهور ماندلا(مورگان فريمن)مي رود و درباره ي مسائل مربوط به تيم ملي راگبي با وي مذاکره مي کند. فرانسواز به شدت تحت تأثير شخصيت قوي و انساني ماندلا قرار مي گرد و به وي قول مي دهد که همه سعي و تلاش خود را براي پيروزي در مسابقات جهاني نماد و مظهري باشد براي نزديکي سياهان و سفيدان به هم و اتحاد دوباره ي کشورش. برخي از بهترين قسمت هاي فيلم در يک ساعت نخست فيلم که طي آن ماندلا در تلاش است تا عناصر تندروي سياهپوست را قانع کند که انتقام گيري از سفيد پوستان کار درستي نيست ،رخ مي دهد .ايستوود در طي اين يک ساعت موفق شده که ارزش هاي والاي سياسي و انساني ماندلا را به خوبي به تصوير بکشد .شکست ناپذير همچنين يکي از معدود فيلم هايي است که ارتباط مهم ميان ورزش و سياست را به بهترين شکل ممکن نشان مي دهد .کلينت ايستوود بيست دقيقه ي پاياني فيلم خود را اختصاص داده به بازي فينال و بايد اذعان کردکه وي به شکل مطلوبي از پس اين صحنه هاي پاياني برآمده است. شکست ناپذير فيلمي است که در سنت«فيلم هاي بزرگ قديمي »ساخته و پرداخته شده است. کاملا پيداست که ايستوود فيلم شکست ناپذير را تنها به واسطه ي انگيزه هاي معنوي و اعتقادي شخصي اش ساخته است . او اين روزها پيرتر و پولدارتر از آن است که به خاطر انگيزه هاي ديگري غير از تمايلات قلبي و اعتقادي اش فيلم بسازد. شکست ناپذير ترکيب تازه اي است از فيلم زندگينامه اي و فيلم ورزشي که قصه ي زندگي نلسون ماندلا را ، از هنگام ازادي اش از زندان روبن- زنداني که 27سال در آن زنداني بود- تا پايان نخستين سال رياست جمهوري اش، باز مي گويد . فيلم «کلاسيک» شکست ناپذير براي آن گروه از تماشاگراني که دل تنگ سينماي سال هاي دور هستند -سينمايي که واقعا سينما بود!- يک تجديد ديدار خاطره انگيز است . اين فيلم سرگرم کننده اي برخوردار از صحنه هاي احساسي عظيم ، از حالا به عنوان يکي از اميدواران اصلي کسب جوايز اسکار مطرح شده است
