فلسفه وقف در اسلام؛ از خیر لحظه‌ای تا خیر ماندگار

«لَیْسَ یَتْبَعُ الرَّجُلَ بَعْدَ مَوْتِهِ مِنْ الْأَجْرِ إِلَّا ثَلَاثُ خِصَالٍ صَدَقَةٌ أَجْرَاهَا فِی حَیَاتِهِ فَهِیَ تَجْرِی بَعْدَ مَوْتِهِ وَ سُنَّةُ هُدًى سَنَّهَا فَهِیَ یُعْمَلُ بِهَا بَعْدَ مَوْتِهِ أَوْ وَلَدٌ صَالِحٌ یَدْعُو لَهُ.»
پس از مرگ انسان، چیزی از پاداش اعمالش به او نمی‌رسد، مگر سه چیز: صدقه‌ای که در دوران زندگی خود آن را جاری ساخته و پس از مرگش نیز جریان داشته باشد؛ راه و روش نیکی که آن را پایه‌گذاری کرده باشد و دیگران پس از او به آن عمل کنند؛ و فرزند صالحی که برای او دعا کند. (الکافی (ط - الإسلامیة)، ج‏7، ص: 56)

«وَالباقِیاتُ الصّالِحاتُ خَیرٌ عِندَ رَبِّکَ ثَوابًا وَخَیرٌ مَرَدًّا»
و ثوابِ نیکی‌های ماندگار، نزد پروردگارت بهتر و خوش‌فرجام‌تر است. (سوره مریم، آیه ۷۶)