علیاکبر دهخدا، ادیب، لغت شناس، سیاست مدار و شاعر ایرانی بود. او مؤلف و بنیان گذار لغت نامه دهخدا نیز بودهاست. وی به دخو (مخفف دهخدا) معروف بود. انتشار روزنامه معروف صور اسرافیل نیز از جمله کارهای ایشان است.
(وف 1016 ق)، ریاضىدان، نویسنده و شاعر حروفى، متخلص به عیانى. ملقب به دهدار. وى از دانشمندان روزگار خود بود كه تالیفات بسیار در فنون مختلف به زبان عربى و فارسى داشت. وى در حافظیه به خاك سپرده شد. از آن جمله: «مفاتیح الاستخراج»؛ «زیده الالواح»، در جفر؛ «ایجاز مفاتیح الاعجاز»، در شرح گلشن راز؛ «رسالهاى ...
(س چهاردهم ق)، نویسنده. وى نمایندهى آذربایجان در دورهى دوم مجلس شوراى ملى بود. از جمله آثار وى: «مشروطیت»، در اینكه مشروطیت منافى با تشیع نیست؛ «یادداشتها». ...
(تو 1283 ش)، نویسنده. در كرمانشاه متولد شد. تصحیلات مقدماتى را در موطن خود به پایان رساند؛ سپس براى ادامه تحصیل عازم بیروت شد و در دانشگاه فرانسوى آنجا به تحصیل رشتهى مهندسى پرداخت و به اخذ دیپلم نایل آمد. پس از مراجعت به ایران در سال 1312 ش در وزارت راه به خدمت وارد شد، ولى پس از دو سال ترك خدمت دولتى ...
(تو 1309 ق)، نویسنده. ملقب به معظمالسلطنه. در تهران متولد شد پس از تحصیلات مقدمات وارد دارالفنون گردید. ادبیات و علوم قدیمى را نزد حاج فاضل تهرانى (عموزادهى خود) فراگرفت. سپس به استانبول رفت و به تكمیل مراتب علمى و ادبى كوشید. خدمات دولتى او در وزارت خارجه و مستشارى سفارت استانبول بود. غزلیات شیوایى ...
(1318 -1241 ش)، روزنامهنگار، نویسنده، مورخ، شاعر. در دولتآباد اصفهان متولد شد و در همان جا نشو و نما یافت. در پنج سالگى به تحصیل خط و سواد مشغول شد از سال 1251 ش كه یازده ساله بود به اتفاق خانوادهاش چندین سفر به عراق عرب، خراسان و تهران كرد و در سال 1260 ش به اصفهان بازگشت و در همین شهر با میرزا آقاى ...
(تو 1283 ش)، نویسنده. سرتیپ دفترى پس از تكمیل تحصیلات به فرانسه عزیمت كرد. مشاغل مهم وى: فرمانده دژبان، رییس كل شهربانى، فرمانده گارد مسلح گمرك. اثر وى: «تاریخ نظامى عصر قدیم و قرون وسطى و عهد جدید».[1]
فرزند محمود دفترى (عینالممالك) و برادر دكتر احمد متین دفترى، در 1285 متولد شد. پس از انجام تحصیلات ...
(وف 1298 ق)، عالم دینى، فقیه و نویسنده. فرزند شیخ اسداللَّه دزفولى صاحب «مقابس» و پدر شیخ محدتقى دزفولى فقیه معروف است. وى در محضر پدر و سپس در نزد علمایى چون دائى خود، شیخ حسن كاشف الغطاء، صاحب «انوار الفقاهه»، و شیخ محمدحسن نجفى، صاحب «جواهر»، و شیخ مرتضى انصارى به تكمیل تحصیلات خویش پرداخت. ظاهرا ...
(1375 -1293 ق)، نویسنده و مدرس. در قریه در، واقع در شمال اصفهان، متولد شد. پس از اتمام دورهى ابتدایى در سال 1309 ق جهت ادامهى تحصیل به اصفهان مسافرت كرد؛ علوم متوسطه و مقدمات فنون عالیه و ریاضى را در آن جا به اتمام رساند. چون در میان علوم بیشتر به علوم عقلیه علاقه داشت در سال 1319 ق به تهران مسافرت ...
(1372 -1297 ش)، نویسنده و شاعر. وى اصلا همدانى بود. تحصیلات خود را در رشتهى ادبیات فارسى به پایان برد. سپس در دانشكدهى ادبیات دانشگاه تهران و مدتى نیز در دانشگاه آنكارا به تدریس پرداخت. وى تا پایان عمر به تحقیق و مطالعه در زمینهى زبان و ادبیات فارسى و معارف اسلامى پرداخت. برخى از آثار وى: «بزرگان ...
(تو 1314 ق)، نویسنده. دبیر در قصبه اهرم مركز تنگستان متولد شد. در كودكى به همراه پدر به بوشهر رفت و تحصیلات ابتدایى را در مدرسهى سعادت به پایان رساند. سپس براى ادامهى تحصیل به كراچى سفر كرد و پس از تحصیل در دبیرستانهاى كراچى به بمبئى رفت و از دانشگاه فارغالتحصیل شد. ابوالقاسم پس از فراگیرى زبانهاى ...
(تو 1298 ش)، شاعر، نویسنده و مدرس. در گلبناى قزوین متولد شد. تحصیلات ابتدایى و دورهى اول متوسطه را در دبیرستان شاهپور (امید) قزوینى گذراند و در سال 1318 ش دورهى دوم متوسطه را پایان برده و دیپلم گرفت. سپس وارد دانشگاه تهران شده و در رشتهى ادبیات فارسى فارغالتحصیل و موفق یه دریافت دكترى شد. وى از 1320 ...
(تو 1261 ش)، نویسنده و منشى. وى پس از پایان تحصیلات، وارد خدمات دولتى شد و مشاغل مختلفى را عهدهدار شد. از جمله: منشى اول وزارت جنگ، رییس دفتر پیاده نظام در وزارت جنگ، منشى اول وزارت فوایده عامه و بازرگانى، رییس دفتر وزارت جنگ، رییس دفتر مخصوص رضا خان، سرپرست محصلین در اروپا، فرماندار اصفهان، استاندار ...
(س چهاردهم ق)، نویسنده. از آثار وى: «تاریخ ادبیات ایران»؛ «دستور زبان فارسى یا راهنماى تجزیه و تركیب»؛ «راهنماى دستور زبان فارسى براى همه»؛ «زیبایى سخن یا علم بدیع در زبان فارسى». ...