(1366 -1303 ق)، شاعر، عارف و نویسنده، معروف به ناصرعلى شاه. در گلپایگان چشم به جهان گشود تا هجده سالگى در زادگاه خود به تحصیل علم ادبى و عربى پرداخت. از آن پس براى ادامه تحصیل به اصفهان رفت و حكمت و كلام را نزد استادان این شهر فراگرفت. در سال 1280 ش به نجف اشرف عزیمت كرد و چند سالى در عراق به تحصیل فقه ...

(س هتشم ق)، شاعر و نویسنده. معروف به شمس فخرى. وى در سال 713 ق به لرستان سفر كرد و در آنجا با فضلا درباره‏ى عروض و قوافى بحث نمود و سپس به خواهش آنان رساله‏ى مختصرى در فن عروض و قوافى تالیف كرد ولى توقف او در آن دیار چندان طولانى نبود و از آنجا در دوران وزارت خواجه غیاث‏الدین محمد به عراق بازگشت چنانكه ...

(وف 557 ق)، شاعر و نویسنده. در نظم و نثر عربى و فارسى استاد بود. از تالیفات وى: «زینه الزمان» است. از اشعار اوست: روى تو مه زمانه آمد عشق تو سر ترانه آمد ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده. از كارمندان عالیرتبه‏ى وزارت فرهنگ و از لیسانسیه‏هاى دانشسراى عالى در رشته‏ى تاریخ و جغرافیاست زمانى رئیس ادراه‏ى پیش آهنگى و تربیت بدنى و چندى رییس آموزش شهرستانها و مدتى رییس فرهنگ اصفهان و گیلان بوده است. از آثار وى: «تاریخچه‏ى قسمتى از بناهاى تاریخى كشور»؛ «سلسله‏ى تیمورى ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده. معروف به تاریخ‏نویس. وى نایب اول وزارت خارجه بوده و برادر حاجى ملا كریم مولف «برهان جامع» است. از آثار وى: «تاریخ شارل دوازدهم پادشاه سوئد»؛ «تاریخ اسكندر»؛ «حساب و هندسه»؛ «لحه‏الالم فى ترجمه حجه‏الامم»، ترجمه. ...

(تو 1297 ش)، پزشك و نویسنده. داراى گواهى‏نامه‏ى تخصصى در بیماریهاى درونى اطفال و اعصاب مى‏باشد. ریاست بخش طبى بیمارستان راه‏آهن را بر عهده داشته است. از آثار وى: «سخنرانیهاى پزشكى»؛ «نشانه شناسى و دستگاه عصبى». ...

(تو 1296 ش)، شاعر و نویسنده. وى در قریه‏ى عنبران اردبیل در خانواده‏اى روحانى و عارف پیشه به دنیا آمد. جد مادرى وى شیخ على طالشى از عرفاى بزرگ بود. شفیعى به مدرسه نرفت و تحصیلات خود را بیشتر نزد مادرش فراگرفت و چندى خدمت سید محمدطاهر قرشى به تحصیل عربى پرداخت. بعد از دو سه سال استاد به وى اجازه تدریس ...

(تو 1294 ش)، نویسنده. در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدایى را در دبستان عسجدى و دوره‏ى اول متوسطه را در دبیرستان دارالفنون و دوره دوم متوسطه را در دبیرستان شاهپور شیراز در شعبه‏ى علمى خوانده و علاوه بر تحصیلات عالیه در رشته زبان و ادبیات فرانسه، رشته‏ى علوم سیاسى را در دانشكده‏ى حقوق تهران به پایان رساند. ...

(تو 1293 ش)، مدرس، پزشك و نویسنده. تحصیلات متوسطه را در اصفهان و تحصیلات پزشكى را در دانشكده‏ى پزشكى تهران به سال 1317 ش به پایان رسانید پایان‏نامه‏ى خود را درباره‏ى اهمیت ویتامین ث در ارتش نوشت بعدها عهده‏دار مشاغلى از قبیل دستیار آزمایشگاه میكروبشناسى، دانشیار كرسى میكربشناسى، شد. در سال 1327 ش به ...

(تو 1297 ش)، نویسنده و مترجم. بعد از تحصیلات متوسطه در مدرسه علمیه به خواسته پدرش وارد دانشكده‏ى طب شد؛ ولى پس از مدتى چون این رشته با روح وى سازگار نبود از ادامه‏ى آن منصرف شد. در 1318 ش به فرانسه رفت و در رشته ادبیات مشغول به تحصیل شد؛ ولى پس از شروع جنگ مجبور به رفتن به بیروت شد پس از اتمام تحصیلات ...

(1275/1270 -1224 ق)، ادیب، مولف و شاعر، متخلص به شرعى. ملقب به دیباچه نگار. از اولاد شیخ زاهد گیلانى بود. در اصفهان به دنیا آمد. پدرانش در اصفهان جزو مشایخ و قضات آن شهر بوده‏اند. در جوانى به همراه شیخ صالح برادرش به تهران رفت و در مدرسه‏ى دارالشفا به تصحیل ادب مشغول شد و در زمره‏ى ادبا و شعرا درآمد. ...

(1289/1276 ق- 1324/1323 ش)، ادیب، مولف و شاعر، متخلص به شعاع. ملقب به شعاع‏الملك. در شیراز متولد شد. پس از پایان تحصیلات متداوله‏ى زمان به سرودن شعر پرداخت. در قصیده‏سرایى و ماده تاریخ و مطایبه و هجا توانا بود وى با فرصت‏الدوله و شوریده‏ى شیرازى جواد كمپانى و میرزا حسین مشیرى همعصر بود و در مدت زندگانى ...

(وف 1339 ق)، نویسنده. وى حاكم شیراز بود و در قم درگذشت و در كفش كن صحن جدید قم جنب بقعه‏ى اتابك مدفون است. اثر وى «مقدمات علوم طبیعى»، براى مدارس ابتدایى. ...

(تو 1277 ش)، نویسنده. وى رییس انبار ماشین‏آلات وزارت كشاورزى بود. اثر وى «بشارت ظهور امام زمان (ع)» كه در تهران در سال 1332 ش به چاپ رسیده است. ...

(تو 1280 ش)، نویسنده و روزنامه‏نگار. در طى دوران تحصیل در مدرسه‏ى سن‏لویى و مدرسه‏ى علوم سیاسى و دانشكده‏ى حقوق در انجمن ادبى دانشكده عضویت داشته است. در سال 1304 ش در مجله‏ى «نداى قدس» و چندى بعد به سردبیرى روزنامه‏ى «جنت» كه به مدیریت حسن كسرائى اداره مى‏گردید اشتغال داشت. بعدها وارد خدمات دولتى گردید ...

(1374 -1286 ق)، عالم، ادیب، نویسنده و شاعر، متخلص به تائب. معروف به مساله‏گو. او در مشهد رضوى ساكن بود. علم و ادب را فراگرفت و یكى از فضلاى بنام زمان خود شد. شیخ اسماعیل به تالیف و تصنیف در فنون مختلف پرداخت و آثار بسیارى به نظم و نثر از خود به جاى گذاشت. در مشهد درگذشت و در باغ رضوان دفن شد. از آثار ...

(تو 1286 ق)، عالم دینى، استاد، محقق، مفسر و نویسنده. در مزینان متولد شد و تا هفده سالگى در زادگاهش، و در مدرسه‏ى مزینان، نزد پدر و عمویش به تحصیل پرداخت. سپس براى ادامه‏ى تحصیل به مشهد رفت و در مدرسه فاضل خان سكنى گزید. نخستین استادش در این مدرسه ادیب نیشابورى اول بود كه دنباله‏ى مقدماتى را كه نزد پدر ...

(س نهم ق)، نویسنده و طبیب. وى در اصل از مردم آذربایجان بود كه به خاك عثمانى (تركیه كنونى) رفته و در آنجا ساكن شد. شروانى در طب و معدنیات دست داشته است. از آثار وى: «مختصرى در طب»؛ «كمال نامه»؛ «تحفه مرادى» در جواهر كه به تركى و براى سلطان مراد آل عثمان نوشته است. ...

(س دهم ق)، نویسنده، ادیب. معروف به افلاطون. وى مولف رساله‏اى به نام «حل ما لا ینحل» در شرح قصیده ابوالمفاخر رازى شاعر قرن ششم در مناقب امام هشتم (ع) كه مولف به خطا آن را از امام فخرالدین رازى دانسته است. ...

(تو 1275 ش)، نویسنده. وى پس از طى ایام كودكى در محضر اساتید وقت مقدمات و ادبیات فارسى و عربى را آموخت و وارد فرهنگ شد و در دبیرستان حیات ناظم و معلم شد تا در سال 1312 ش از این شغل استعفا داد و خود آموزشگاهى را به نام ابن‏سینا تاسیس كرد و با تلاش خستگى‏ناپذیرى آن را در ردیف دبیرستانهاى درجه اول شیراز ...