(1336 -1262 ش)، مجتهد و واعظ شیعى. در شیراز متولد شد و همان جا نشو و نما یافت. پدرش روحانى بود و او نیز بعد از اتمام تحصیلات به وعظ و منبر پرداخت. وى در دورههاى چهارم و پنجم از طرف مردم بندرعباس به مجلس راه یافت. و به مبارزه با استبداد و ظلم پرداخت. در اواخر عمر به شیراز بازگشت و در همان شهر درگذشت ...
(تو 1305 ق)، عالم دینى و فقیه اصولى. در قریه دستجرد اصفهان به دنیا آمد، و در اصفهان خدمت ملا محمد ورزنهاى و اقا اسداللَّه كمالآبادى و ملا محمدحسن دهنوى و آقا سید مهدى درچهاى و آقا میرزا احمد مدرس اصفهانى و ملا عبدالكریم جزى، صاحب «تذكره القبور»، و آقا رضا مسجد شاهى و آخوند كاشى و حاج ملا محمدجواد ...
(1327 -1255 ق)، عالم دینى، فقیه، ادیب و شاعر. وى در نجف از محضر میرزاى شیرازى (قبل از هجرتش به سامراء) و شیخ محمدحسن كاظمى بهره برد و اجازه روایت گرفت. آنگاه به كاظمین بازگشت و در راس امور قضاء و حكم و تدریس قرار گرفت. از آثارش: «منتهى الامل»، در شرح «القواعد» حلى، در لفقه؛ «وسیله النجاه»؛ رسالهى عملیه ...
(وف 1298 ق)، عالم دینى، فقیه و نویسنده. فرزند شیخ اسداللَّه دزفولى صاحب «مقابس» و پدر شیخ محدتقى دزفولى فقیه معروف است. وى در محضر پدر و سپس در نزد علمایى چون دائى خود، شیخ حسن كاشف الغطاء، صاحب «انوار الفقاهه»، و شیخ محمدحسن نجفى، صاحب «جواهر»، و شیخ مرتضى انصارى به تكمیل تحصیلات خویش پرداخت. ظاهرا ...
(وف 1247/1246 ق)، عالم دینى و فقیه. در محض پدر نشو و نما یافت و مقدمات علوم را فراگرفت. وى از شاگردان سید عبداللَّه شبر بود. اجتهاد وى مورد تصدیق اغلب علماى زمانش قرار گرفت. او بسیار مراقب حال بینوایان و فقرا بود. وى بر اثر طاعون در حدود سى سالگى از دنیا رفت. از آثارش: «المنهاج»، در اصول فقه؛ رسالهاى ...
(ح 1234 -1186 ق)، عالم دینى و فقیه محقق. در نوجوانى در محضر پدر مقامات علوم را فراگرفت سپس به جزوه درس استاد وحید بهبهانى و علامه سید مهدى بحرالعلوم و شیخ جعفر كاشف الغطاء و سید على طباطبائى، صاحب «ریاض»، و سید میرزا مهدى شهرستانى راه یافت و بهرهها گرفت و از تمامى ایشان به دریافت اجازه اجتهاد نایل آمد. ...
(ح 1352 -1273 ق)، عالم دینى، فقیه، ادیب و شاعر. در محضر عمویش شیخ محمد طاهر، شاگرد شیخ انصارى، و دیگر علماى بزرگ چون آخوند خراسانى شاگردى كرد تا به درجه والائى دست یافت. آیتاللَّه شهابالدین نجفى مرعشى از وى روایت كرده است. در بروجرد درگذشت و در جوار امامزاده ابوالحسن دفن شد. از آثارش: «جهد المقل»، ...
(وف 1329 ق)، عالم دینى و فقیه اصولى. وى از عالمان بزرگ و مراجع امور دینى در دزفول بود. شیخ محمدحسن در دزفول درگذشت. آنگونه كه در «البدایع الجعفریه» آمده وى تصانیفى ارزنده داشته است. ...
(س سیزدهم ق)، فقیه امامى. معروف به قاضى. از آثارش «فاروق الحق»، در موارد فرق بین مجتهدین و اخباریون، كه در آن هشتاد و شش مساله از مسائل دینى مورد خلاف طرفین آورده شده است، و در 1280 ق در نجف از تالیف آن فراغت یافته است. این كتاب یك بار در حاشیه «الحق المبین فى تصویب المجتهدین» شیخ جعفر جناجى نجفى، در ...
(وف بعد از 1265 ق)، عالم دینى و فقیه. اصل وى از دزفول بود، در كرمانشاه متولد شد و در كربلا مسكن گزید. به گفتهى شیخ حسن گوهر، وى از شاگردان شیخ احمد احسائى و سید كاظم رشتى بود. و از سید كاظم رشتى اجازه داشته است. وى گویا پدر سید احمد بن ابراهیم دزفولى موسوى حائرى، صاحب «قسطاس الاوزان»، است. از آثارش: ...
(ز 1270 ق)، فقیه. وى گویا از شاگردان شیخ انصارى بوده و از فتاوى شیخ خود گزینشى كرده و آن را «المنتخب المسائل» نام نهاده است. ...
(1343 -1280 ق)، عالم دینى. وى پس از تحصیلات مقدماتى به نجف اشرف مهاجرت نموده و درس ملا حسینقلى همدانى را در آنجا درك نمود. سپس به موطن خود بازگشت. از آثارش: «در المنضود فى اجوبه مسائل الیهود»؛ «شرح اسماء الحسنى»، عربى؛ «الشموس الطالعه فى مشارق زیارت الجامعه»، عربى.[1]
سید حسین بن سید محمدتقى درودآبادى ...
(1342 -1264 ق)، عالم دین و فقیه. در اصفهان ولادت یافت. وى در نجف در محضر استادانى چون شیخ محمدحسن نجفى، صاحب «جواهر»، و حاح میرزا حبیباللَّه رشتى تلمذ كرد. پس از بازگشت به اصفهان به امر تدریس اشتغال یافت، و در آنجا مدرس منحصر به فرد فقه و اصول به حساب مىآمد. آیتاللَّه حاج آقا حسین بروجردى، مرجع بزرگ ...
(وف 1286/1285 ق)، فقیه اصولى و رجالى امامى. مشهور به فاضل دربندى. متولد و بزرگ شدهى دربند ایران. مدتى در كربلا زیست. دربندى از شاگردان شریف العلماى مازندرانى بود و از معاصران شیخ مرتضى انصارى. در بلاغت و فصاحت عرب و عجم و علوم عربى و رجالى و كلام و حكمت بىنظیر بود. میرزا محمد تنكابنى، صاحب «قصص العلماء»، ...
(وف 482 ق)، ادیب، فقیه و مدرس و عالم شافعى. دبوسیه شهرى بین سمرقند و بخارا است. وى از شاگردان محمد بن عبدالعزیز قنطرى و ابوسهل ابیوردى و ابومسعود بجلى است. در 479 ق براى تدریس در نظامیه وارد بغداد گشت و مجلس آراست و عهدهدار تعلیم شد. از او تعبیر به امام و شیخ شافعیه كردهاند. گذشته از قرائت و فقه و ...
(1325 -1251 ق)، فقیه، عارف، حكیم، تذكرهنویس، شاعر، متخلص به داور. در شیراز متولد شد. در زادگاهش علوم ادبى و عربى، فقه و اصول و ریاضیات را فراگرفت و در عین حال مشغول ریاضت نیز بود. به كرمان رفت و در آنجا هم چلهنشینى كرد و هم ریاضیات را تكمیل كرد و در شیراز مدتى به تدریس فقه و اصول و تفسسیر كلام پرداخت. ...
(وف 1075 ق)، فقیه و شاعر. از دانشمند بنام روزگار خود بود كه در هر دو عرصه علوم عقلى و نقلى یگانه گوهر و مثل خورشید مشهور و معروف بود. وى در اصفهان مىزیست و علاوه بر كارهاى علمى و دینى چون از جودت طبع و حدت ذهن و طلاقت لسان و حاضر جوابى بهرهمند بود و همچنین به تتبع اشعار قدما رغبت تمام داشت به سرودن ...
(وف 1309 ق)، عالم، ادیب و روزنامهنگار. وى در فقه و اصول و احادیث و اخبار و علوم ادبى اطلاع كامل داشت. دانش معاصر با ناصرالدین شاه قاجار بود و در 1273 ق از آذربایجان به استانبول رفت و با میرزاى سنگلاخ همنشین شده و اشعارى را كه شعراى آن عهد در مدح سنگلاخ گفته بودند جمعآورى و به عنوان «مجمع الاوصاف» چاپ ...
(وف 1336 ق)، فقیه اصولى. وى از عالمانى بود كه نزد علماى نجف سالها به تلمذ پرداخت تا این كه به فضل او، كسانى چون شیخ راضى نجفى و علامه شیخ مهدى آل كاشف الغطاء شهادت دادند و علامه انصارى در اجازهاى كه به او داد، او را علامهى علماء و عمدهى فضلاء و حاوى فروع و اصول نامید. در 1280 ق به ایران بازگشت و مدتى ...
(478 -398 ق)، فقیه و قاضى حنفى. وى در دامغان به دنیا آمد. در دامغان و نیشابور و بغداد فقه آموخت. و از ابوحسین قدورى بهره گرفت. وى از قاضى ابوعبداللَّه صیمرى و محمد بن على صورى حدیث شنید. عبدالوهاب انماطى و على بن طراد زینبى و حسین مقدسى از وى روایت كردهاند. اصحاب وى كه در شهرها پراكنده شدند، عبارتاند ...