(1340- ز 1372 ق)، عالم امامى، فقیه و مدرس. در قزوین متولد شد و در همان شهر نشو و نما یافت. مقدمات و ادبیات را در قزوین نزد پدرش و دیگران خواند. در 1361 ق به قهم مهاجرت كرد. سطوح عالى را نزد مدرسین و اساتید حوزه تكمیل نمود و از محضر آیتاللَّه حجت استفادهها برد و پس از ورود آیتاللَّه بروجردى به قم حدود ...
(ح 1315 -1256 ق)، محقق، فقیه، حكیم، ادیب و شاعر امامى. میر قوامالدین معروف به میر بزرگ مدفون در آمل از سادات مرعشى مازندرانى نیاى بزرگ وى است. او در كرمانشاه متولد شد. نسبش به امام سجاد (ع) مىرسد. او از شاگردان شیخ محمدحسین اردكانى در فقه و اصول بود و به دریافت اجازه از از وى نایل گشت. هئیت و نجوم ...
(548 -479/467 ق)، فقیه، فیلسوف و متكلم اشعرى. در شارستان (شهرستان) خراسان، بین نیشابور و خوارزم به دنیا آمد. او عالمى نیكو صفات بود. اما تایید مذهب فلاسفه و اتهام به گرایش به اسماعیلیه او را از درجه امامت و پیشوایى ساقط كرد. مدتى در خوارزم ساكن بود، سپس به خراسان منتقل شد. در نیشابور نزد احمد خوافى و ...
(574 -485/482 ق)، فقیه، محدث و خطاط. ملقب به فخرالنساء بانویى عالم و هنرمند از ابیورد خراسان و همسر ثقةالدوله ابن انبارى، از خاصان دربار المقتفى عباسى بود كه در بغداد متولد شد و در فصاحت بیان مقامى بلند داشت. وى از محدثان زیادى مانند ابوالخطاب نصر بن احمد بطروانى ابوعبداللَّه حسین بن احمد طلحه نعالى ...
(1393 -1320 ق)، عالم دینى، مدرس و فقیه. پس از فراگیرى مقدمات در مدرسهى خان مروى، به یادگیرى معانى و بیان و فقه و اصول و منطق و كلام و حكمت پرداخت. به علاوه در تكمیل ریاضیات قدیم و زیج و طب كلیات «قانون» كوشید. فقه و اصول را از اساتیدى همچون آقا شیخ بزرگ ساوجى و علوم عقلى را از میرزا محمود قمى، شاگرد ...
(وف 976 ق)، متكلم، محدث، فقیه و مفسر امامى. معروف به امیر ابوالفتح شرقه. از خانوادهاى شیرازالاصل و سنى مذهب در ماوراءالنهر متولد شد. وى نزد عصامالدین ابراهیم اسفراینى و جامى تلمذ كرد. امیر ابوالفتح چون به مذهب شیعه گروید به اردبیل رفت و در آنجا به تحقیق در فقه شیعه پرداخت و تا پایان عمر در این كار ...
(تو 1325 ق)، عالم دینى و فقیه. در تبریز به دنیا آمد. در كودكى از نعمت پدر محروم شد و در دامن مادرش پرورش یافت. مقدمات و ادبیات و سطوح را در تبریز خواند سپس به قم مهاجرت كرد. چندى از محضر آیتاللَّه حایرى و پس از وى آیتاللَّه حجت و آیتاللَّه سید محمدتقى خوانسارى استفاده كرد. آنگاه به نجف رفت و از محضر ...
(وف 1346 ق)، عالم دینى، مجتهد و شاعر. مقدمات علوم را در مشهد آموخت پس از آن به نجف مهاجرت كرد و در آنجا تحصیلات خود را ادامه داد. پس از پایان تحصیل به ایران بازگشت و به خدمات دینى و اجتماعى مشغول شد. او داراى طبع شعر و ذوق ادبى و اشعار زیادى به فارسى و عربى سرود كه قطعاتى از اشعار فارسى آن در «گنجینهى ...
(وف 1363 ق)، فقیه. تحصیلات خود را نزد پدر آغاز كرد سپس به مدرسهى میرزا زكى در كوى سنگلج تهران وارد شد. دورهى سطح فقه را نزد حاج شیخ عبدالنبى نورى به اتمام رسانید. حكمت و فلسفه را در محضر میرزا حسن كرمانشاهى و عرفان را نزد میرزا هاشم اشكورى فراگرفت. او همچنین در حوزهى درس شیخ على نورى و شیخ فضلاللَّه ...
(س ششم ق)، فقیه، واعظ و شاعر. مشهور به شفروه و شرف اصفهانى. وى از خاندان بسیار معروفى از مردم اصفهان بوده كه همه به مناسبت نام جدشان به شفروه معروف بودهاند. وى در زبان فارسى و عربى مهارت داشت. وى از قران جمالالدین عبدالرزاق و رفیعالدین لنبانى بود. در خدمت اتابك شیرگیر لقب ملكالشعراء داشت و مىگویند ...
(وف 1289 ق)، فقیه، مدرس، امام جماعت و شاعر. اصل ایشان از اصفهان بود، نیاى او به مشهد رفت در آن شهر متوطن شد. وى مردى فاضل و كامل بود كه به تدریس فقه و امامت جمعهى مشهد اشتغال داشت، نزد سلاطین و حكام با عزت و احترام بوده است. او در اواخر عهد محمدشاه به تهران آمد. گاهى غزل مىسرود. ...
(334 -247)، صوفى، فقیه و محدث. اصل وى از شبلیهى اسروشنه ماوراءالنهر بود. در سامراء به دنیا آمد و در بغداد نشو و نما كرد. پدرش از پردهداران خلیفه بود. شبلى صحبت جنید و حلاج و خیرالنساج را درك كرد و یكى از مشایخ بزرگ صوفیه گشت. او فقیه عارفى در مذهب مالك بود، گرچه عدهاى او را امامى دانستهاند. وى از ...
(1330- ز 1392 ق)، عالم دینى، فقیه و مدرس. در تبریز متولد شد، مقدمات و سطوح را در زادگاهش خواند. سپس به قم مسافرت كرد و در فقه و اصول شاگردى آیتاللَّه حجت كوهكمرى را نمود. آنگاه به نجف رفت و از محضر آیتاللَّه اصفهانى و آیتاللَّه شیخ محمدحسین غروى و آیتاللَّه آقا ضیاءالدین عراقى و پس از آنان از آیتاللَّه ...
(1334 -1258 ق)، عالم دینى، فقیه و زاهد. در شهر رى متولد شد، و در همان جا پرورش یافت. قسمتى از علوم مقدماتى را خواند و در سال 1272 ق به نجف سفر كرد و مقدمات و سطوح را كامل نمود. از محضر شیخ انصارى استفاده برد و سپس به درس فقه و اصول و حدیث و رجال آیتاللَّه شیخ ملا على خلیلى رفت و مدتى نیز در محضر آیتاللَّه ...
(وف 1293 ق)، فقیه، مفسر، عالم و زاهد. در اصفهان به تصحیل اشتغال ورزید و فلسفه كلام را در آنجا فراگرفت. پس از آن براى ادامهى تحصیلات به عتبات رفت و در بحث صاحب «ضوابط» حاضر گشت. او نه تنها در فقه و اصول بلكه در فلسفه و حكمت و كلام و حدیث و عرفان نیز متبحر بود و بیشتر ایام زندگى خویش را به تكمیل نفس و ...
(1350 -1281 ق)، عالم دینى و فقیه. وى خراسانىالاصل بود. پدرش ملا محمدعلى شاهرودى (م 1293 ق) از جمله شاگردان سید ابراهیم قزوینى، صاحب «ضوابط» بود. شیخ احمد در دامان پدر پرورش یافت. مقدمات را در شاهرود گذراند و براى تكمیل تحصیلات، به همراه برادرش، آقا شیخ حسن، به مشهد رفت و پس از بهرهگیرى از استادان آنجا ...
(وف 507 ق)، مدرس و فقیه شافعى. معروف به مستظهرى. منسوب به شاش ماوراءالنهر پشت رود سیحون است. در میافارقین به دنیا آمد و در آنجا نشو و نما كرد و در نزد قاضى آنجا، ابومنصور طوسى، و همچنین نزد محمد بن بیان كازرونى فقه آموخت. آنگاه وارد بغداد شد و ملازم ابواسحاق گشت. او از كازرونى، شیخ خود، و از ثابت بن ...
(1316 -1202 ق)، فقیه، طبیب، فیلسوف، مورخ و ریاضیدان.در تبریز متولد شد و پس از تحصیلات ادبى در زادگاهش، رهسپار نجف اشرف شد و در آنجا علوم منقول را نزد صاحب «جواهر» و صاحب «ضوابط» و شیخ مرتضى انصارى فراگرفت و به كسب اجازه اجتهاد نایل شد. پس از بازگشت به زادگاهش به دلایلى از تدریس و ترویج علوم دینى روى ...
(وف 343/342/340 ق)، عالم، عارف، فقیه، و محدث. در مرو متولد شد. به جهت انتساب به جد مادرى خود احمد بن سیار، سیارى خوانده مىشد. وى در علوم شریعت و فنون طریقت بصیر و نخستین كسى است كه در مرو سخن از حقیقت گفته است. گویند كه پدرش بسیار مالدار بود، بعد از وفات او قاسم آن همه را به بهاى یك تار گیسوى عنبر بوى ...
(1385 -1299 ق)، عالم دینى و مجتهد. وى از سادات حسینى بود كه در قریهى ایزى از محال سبزوار در خانوادهاى باتقوا به دنیا آمد. قرآن و كتب فارسى و مقدارى صرف و نحو را در همان جا خواند، سپس براى ادامهى تحصیل به سبزوار رفت و در مدرسهى فصیحیه تا مدت بیست سال به تصحیل پرداخت. از جمله اساتیدش آیتاللَّه حاج ...