لانگ و گفتار

لانگ و گفتار اصطلاحاتی است که زبانشناس سوئیسی فردینان دو سوسور (1916) برای تمایز میان تمام کاربردهای خاص زبان (گفتار) و نظام زیرساختی زبان (لانگ) مانند انگلیسی، فرانسوی و آلمانی به کار برد. گویشوران زبان انگلیسی تمام زبان انگلیسی، واژه‌ها، مکالمه‌ها و قوانین دستوری‌اش (یعنی لانگ) را نمی‌دانند و به کار نمی‌برند، اما با وجود این، لانگ است که طرف‌های صحبت را قادر می‌سازد تا پاره‌گفتارها (یعنی گفتار) را در این زبان تولید و درک کنند. بر اساس نمونه‌های کاربرد زبان (گفتار)، ضوابط و قرادادهای معمول نظام زیر‌ساختی زبان (لانگ) ممکن است ساخته شود، چنانکه برای نمونه این امر را در کتاب‌های دستور زبان انگلیسی می‌بینیم. سومین اصطلاحی که سوسور در این ارتباط به کار برد لانگاژ است که به پدیده‌ی جهانی زبان اشاره می‌کند که نوع بشر را متمایز می‌کند.
مفاهیم لانگ و گفتار تنها برای زبان‌های ملی به کار نمی‌روند، بلکه می‌توان آن را برای توصیف دیگر نظام‌های معنایی‌ای به کار برد که به همین منوال می‌توانند در چارچوب نظام و نمونه مورد توجه باشند. درباره‌ی مطالعات ادبی، شامل سبک‌شناسی، متون ادبی خاص نیز ممکن است به عنوان گفتار فهمیده شوند و در نتیجه به عنوان نمونه‌های یک نظام زیرساختی‌ای از یک لانگ ادبی محسوب شوند که ممکن است از دریافت‌های خاص این نظام نشأت گرفته باشد.
منبع مقاله :
نورگوا، نینا، (1394)، فرهنگ سبک‌شناسی، برگردان: احمد رضایی جمکرانی، مسعود فرهمندفر، تهران: انتشارات مروارید، چاپ اول