چه کسی واقعاً اینترنت را اختراع کرد؟

ما قطعا باید در برابر نابغه‌ای که باعث شد اطلاعات در جهان در فاصله یک چشم به هم زدن منتقل شوند، سر تعظیم فرود آوریم. اختراع اینترنت باعث تغییرات اساسی در جهان شد و انقلابی عظیم به پا کرد و زندگی انسان‌ها را به شدت تحت ‌الشعاع قرار داد.

اینترنت به بخشی حیاتی از سبک زندگی مدرن تبدیل شده است که به ما کمک می‌کند تا اطلاعات را پیدا کنیم، مفاهیم را درک کنیم، افکارمان را به اشتراک بگذاریم و با دیگران در اقصی نقاط جهان ارتباط برقرار کنیم. به دلیل وجود اینترنت، همه چیز در جهان تنها با یک کلیک فاصله دارد. به دلیل وجود این اختراع شگفت‌انگیز، جهان کوچک ما کوچکتر هم شده است. با این حال، عنوان بلند آوازه «مخترع فناوری اینترنت» را نمی‌توان به یک فرد یا سازمان اختصاص داد. این سمفونی ذهن بسیاری از افراد است که به ایجاد این مدل از عملکرد خودگردان کمک کرده است، که به راحتی می‌توان آن را بزرگترین دموکراسی در جهان نامید.

بسیاری از مردم به اشتباه معتقدند که اینترنت همان وب جهان گستر است (WWW). اینترنت شبکه عظیمی از رایانه‌ها از جمله سرورهای متصل به وسیله کابل در سراسر جهان است، در حالی که WWW مجموعه‌ای از تمام وبسایت‌های موجود در اینترنت است. اعتبار اختراع وب به تیم برنرز لی که آن را در سال 1990 ایجاد کرد، اختصاص دارد. برای دانستن در مورد اختراع اینترنت، ما ممکن است مجبور باشیم تا کمی بیشتر تحقیق کنیم.

اولین کسی که به ایده انتقال اطلاعات بین سیستم‌های مختلف فکر کرد، لئونارد کلینراک بود. اولین مقاله او تحت عنوان «جریان اطلاعات در شبکه‌های ارتباطی بزرگ» در تاریخ 31 مه 1961 منتشر شد. او فرایند تعویض مدار قدیمی را با یک مفهوم جدید که شامل انتقال داده‌ها از طریق بسته‌ها بود جایگزین کرد.

اتحاد جماهیر شوروی اولین ماهواره به نام اسپوتنیک 1 را پرتاب کرد که موجب شد دوایت آیزنهاور، رئیس جمهور آمریکا، برای ایجاد آژانس آرپا (آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته) برای رهبری در مسابقه تسلیحاتی باقی بماند. جی سی آر لیکلیدر به عنوان رئیس سازمان جدید IPTO (دفتر فناوری پردازش اطلاعات) در سال 1962 منصوب شد. او چشم انداز خود را از یک شبکه کامپیوتری بین کهکشانی معرفی کرد که مفاهیمی مانند رایانش ابری و هر آنچه که امروزه به نام اینترنت می‌شناسیم را برجسته کرد.

در گزارش جمعی «در ارتباطات توزیع شده»، که توسط RAND در سال 1964 منتشر شد، پل باران طرح جدیدی را معرفی کرد که کل سیستم تلفن را با معرفی یک سیستم ارتباطی جدید به چالش کشید. او به یک معماری گره رله توزیع شده فکر می‌کرد که از سیگنالهای فرکانس بالا استفاده نمی‌شد. مزیت دیگر این بود که در صورت حمله هسته‌ای، نگرانی در مورد غیرفعال شدن چنین سیستمی وجود نداشت. این مزیت در طول جنگ سرد بسیار عملی بود.
 

اصطلاح «راه‌گزینی بسته کوچک» برای این حالت از انتقال داده‌ها ابتدا توسط دونالد دیویس در سال 1965 استفاده شد. قبل از آن، باران به بسته‌های داده‌ها به عنوان «بلاک‌های پیام» اشاره کرد. بدین ترتیب، انتقال داده‌ها با هر بسته‌ای که اطلاعات مربوط به مقصد خود را داشته باشد، انعطاف‌پذیرتر شده و مسیر پیشنهادی دیگر لازم نیست. مفاهیم دیویس در مورد این موضوع در جریان یک کنفرانس در ادینبورگ در تاریخ 5 اوت 1968 مطرح شد.

در اکتبر 1965، توماس ماریل و لارنس رابرتز نخستین WAN (شبکه گسترده) را تاسیس کردند. آنها این را در سال آینده بسیار نزدیک به یک شبکه همیاری رایانه‌های اشتراک زمانی توصیف کردند.

لیکلیدر فاقد تجربه در زمینه برنامه‌نویسی رایانه بود. بنابراین، او لارنس رابرتز را برای کمک به او در ایجاد شبکه برای آرپا منصوب کرد. در سال 1967، لارنس تیمی را تشکیل داد که آرپانت (شبکه آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته) را ایجاد کرد. او اولین دانشمندی بود که پتانسیل کامل مدار جدید ایجاد شده توسط کلینراک را به کار برد. بنابراین این پیش درآمدی برای توسعه اینترنت بود. هدف اصلی این بود که اشتراک زمانی را تسهیل کند تا نهادها بتوانند از قدرت پردازش و منابع یکدیگر استفاده کنند. حتی امروزه، اینترنت از راه‌گزینی بسته کوچک به عنوان روش اصلی برای انتقال داده‌ها استفاده می‌کند.

بر اساس آثار ایهود شاپیرو، پل باران، توماس ماریل و بسیاری دیگر، مشخصات نهایی اولین گره شبکه به نام «IMP» (پردازشگر پیام واسط) توسط لارنس رابرتز و بری وسلر ایجاد شده است. به زودی، بولت برانک و نیومن، قراردادی را برای طراحی و ساخت زیر شبکه IMP به دست آوردند. امروزه از اشکال پیشرفته چنین دروازه‌هایی که روترها نامیده می‌شوند، استفاده می‌کنیم.

IMP در روز 29 اوت 1969 به UCLA فرستاده شد. چند روز بعد، در 2 سپتامبر 1969، تجهیزات دوم در SRI نصب شد. اولین پیام اینترنتی از آزمایشگاه کلاینراک به دانشگاه کالیفرنیا در 29 اکتبر 1969 فرستاده شد. چارلی سلی کلاین در تلاشی برای فرستادن کلمه «LOGIN»، پیام «LO» را ارسال کرد.

در سال 1970، دیویس در ساخت یک شبکه سوئیچ بسته به نام مارک 1 کمک کرد که طولی نکشید با مارک 2 جایگزین شد. این امر در طول بسیاری از عملیات تحقیقاتی برای فراهم کردن خدمات در اروپا ادامه یافت. لری رابرتز بر روی این ایده کار کرد و آن را در آرپانت القا کرد. قبل از این، تمام رایانه‌هایی که اطلاعات را به اشتراک می‌گذاشتند باید سیستم‌های یکسانی داشتند که یکی از اشکالات عمده در ارتباط شبکه‌ها بود. در سال 1971، آرپانت در مجموع 15 سایت و 23 میزبان داشت. پروژه گوتنبرگ نیز در همان سال آغاز شد. تا سال 1974، 62 رایانه از طریق آرپانت متصل شدند و مردم آن را به عنوان یک ISP اولیه (ارائه دهنده سرویس اینترنت) ادعا می‌کردند.

در سال 1990، «The World» مستقر در ماساچوست اولین شرکت ISP  تجاری (ارائه دهنده خدمات اینترنتی) بود. PSINet همچنین یکی از پیشگامان است.
 

منبع: وبسایت تک اسپریتد