![معماي گورستان هاي معلق معماي گورستان هاي معلق](https://rasekhoon.net/_files/thumb_images700/article/3010c805-f903-4bdd-9911-24332e7d285f.jpg)
![معماي گورستان هاي معلق معماي گورستان هاي معلق](/userfiles/Article/1389/10%20mehr/01/13047.jpg)
معماي گورستان هاي معلق
قراردادن مرده ها در تابوت هاي معلق يکي از عجيب ترين شيوه هاي خاکسپاري مردگان در اندونزي، چين و ساگاداست
مردم منطقه تانا توراجا آداب و رسوم خاصي براي دفن کردن مرده هايشان دارند. در اين منطقه اعتقاد عجيبي بين مردم وجود دارد، آنها جمله معروفي هم دارند؛ «من زندگي مي کنم تا بميرم!» اين جمله عجيب معناي ويژه اي هم دارد. مردم تاناتوراجا معتقدند که مرگ مهمترين مرحله زندگي است چون بعد از آن، آنها وارد «دنياي پويا» مي شوند. اگر از يکي از آنها بپرسي که دنياي پويا کجاست و چطوري است، توضيحات جالبي درباره آن مي دهند. «پويا» جايي است که در بيشتر نقاط دنيا به آن بهشت مي گويند. به همين دليل آنها براي افرادي که رهسپار دنياي پويا مي شوند اهميت فوق العاده اي قائل هستند. مردم تاناتوراجا جنازه هيشان را با لباس کامل و مرتب به همراه وسايل کامل يک زندگي رهسپار سفر «پويا» مي کنند. شايد به همين دليل است که آنها را در مکان بلند و در تابوت هاي عجيب آويزان مي کنند تا به سلامت وارد دنياي پويا يا بهشت شوند. در اين منطقه براي تدفين بچه ها هم روش خاصي دارند، آنها تابوت افرادي را که در سن و سال کودکي از دنيا مي روند، روي درخت ها به صورت معلق آويزان مي کنند. البته به نظرمي رسد اين يک رسم خيلي هم قديمي نيست و نياکان آنها در گذشته از روش هاي ديگري براي تدفين استفاده مي کردند چون در يکي از ديواره هاي سنگي و بلند اين شهر، قبرهايي ديده مي شود که رويشان باز است و اجساد مردگان هنوز داخل آنها ديده مي شود.
ساگادا
مردم منطقه ساگادا از همين روش عجيب براي دفن مرده هايشان استفاده مي کنند. آنها تشريفات مذهبي خاصي براي خاکسپاري دارند؛ روي تابوت هاي آنها کنده کاري هاي قديمي به چشم مي خورد. بيشتر اين کنده کاري ها در ديواره بيروني تابوت ها ديده مي شود. در فرهنگ مردم ساگادا، اگر يک نفر بيش از اندازه ضعيف و بيمار شود بقيه به سادگي مرگ او را مي پذيرند. به اين ترتيب مقدمات مرگ قبل از اينکه واقعا کسي بميرد حاضر مي شود. اينجاست که خيلي ها دست به کار ساختن تابوت مي شوند.بعد از مرگ، متوفي داخل تابوت ويژه اي که برايش ساخته شده، گذاشته مي شود. بعد از اين مراسم آنها تابوت را به غارهاي آن منطقه مي برند که شهرت زيادي هم دارند. مراسم تدفين هم در همين غارها يا در پاي ديواره هاي بلند صخره اي انجام مي شود. البته در ساگادا خبري از خاکسپاري واقعي نيست.مردم اين منطقه به جاي اين کار تابوت مرده هايشان را از ديوار غار يا صخره هاي بلند آويزان مي کنند. نکته جالب اينجاست که حتي اينجا هم گورستان هاي خانوادگي ديده مي شود، يعني تابوت فرد در گذشته را در نزديکي خانواده و نياکانش به ديوار آويزان مي کنند. مردم منطقه ساگادا حدود 2 هزار سال است که از اين رسم قديمي براي تدفين استفاده مي کنند. در اين منطقه ديوارهايي پيدا مي شود که تابوت ها يا بقاياي 2 هزار ساله آنها را روي خودش نگه داشته است، البته بيشتر تابوت ها با گذشت زمان بر اثر تغييرات آب و هوايي از بين مي روند و روي زمين مي افتند. به اين ترتيب جا براي آويزان کردن تابوت هاي جديد روي ديوار باز مي شود. بيشتر جاهايي که در آنها اين طور مراسم تدفين برگزار مي شود صعب العبور بوده و دور از دسترس هستند. البته اين مسئله به اين خاطر است که مطابق رسوم اين تابوت ها بايد از دسترس انسان ها و حيوانات خارج باشند. هيچ وقت هم نبايد زير آنها قدم زد. بنابراين توريست هاي علاقه مندي که مي خواهند آنها را ببينند از دوربين هاي دوچشمي يا لنزهاي تله براي اين کار استفاده مي کنند. محلي هاي اين منطقه براي منع کردن بقيه از قدم زدن زير اين تابوت ها بهانه هاي زيادي مي آورند؛ يکي از آنها پوسيده بودن تابوت هاست و اينکه هر لحظه امکان دارد روي سر افرادي که از پايين مشغول تماشاي آنها هستند سقوط کنند.
مرگ آرام
نشانه هاي موجود حاکي از آن است که آخرين بار در همان دوران از اين روش براي دفن کردن مرده ها استفاده شده است. طبق اسناد تاريخي مردم قوم «بو» که در اين منطقه زندگي مي کردند اعتقاد داشتند که آويزان کردن تابوت ها در يک مکان بلند باعث خوشبختي روح او و بازماندگانش مي شود. درست به همين دليل، هر چقدر که يک تابوت را در مکان بالاتري آويزان مي کردند، به نظرشان خوش يمن تر بود. شايد جنگ هاي زياد سلسله ژوو در اين منطقه باعث شده بود که مردم اين منطقه آرزوي يک زندگي آرام و سرشار از صلح را بعد از مرگشان داشته باشند و تابوت هايشان را جايي آويزان کنند که در دسترس کسي نباشد. آنها ارتفاع بلند صخره ها را براي آويزان کردن انتخاب مي کردند چون اعتقاد داشتند آنجا مکاني زيبا، آرام و متبرک است. اما در چين قبايل ديگري هم بودند که از اين رسم براي دفن مردگان استفاده مي کردند. مردم «گويو» هم که همين رسم را داشتند براي اجساد احترام زيادي قائل بودند به همين دليل بلندترين مکان را انتخاب مي کردند تا مرده هايشان از دسترس بقيه دور باشند.
البته در سال 2003 هم چند تابوت معلق در يک غار پيدا شدند. برخلاف مردم «گويو» يا «بو» اين غار در يکي از مناطق مرکزي چين قرار داشت. داخل تابوت هاي اجسادي قرار داشتند که به نظر مي رسيد تاريخ مرگشان به 475 سال قبل از ميلاد مسيح برسد. با پيدا شدن اين تابوت ها در حقيقت يک تمدن منقرض شده کشف شد که بنا بر شواهد بر اثر طغيان رودخانه يانگ از بين رفته بودند. اجساد داخل تابوت ها لباس ابريشمي به تن داشتند و با چوب هاي بامبو به طور کامل پوشيده شده بودند. همچنين در اين تابوت ها اشيايي از مراسم تدفين پيدا شده؛ وسايلي مثل ظروف برنزي. به نظر مي رسد از اين ظرف ها براي نگهداري غذا استفاده مي شده. همچنين شمشير و کاردي از جنس برنز به همراه يکي از جسدها پيدا شده است. کماني از جنس درخت بامبو به همراه تيردان هم در کنار اين جسد بوده است. باستان شناسان با توجه به اين شواهد به اين نتيجه رسيدند اين جسد متعلق به يکي از شاهزاده هاي قوم «بو» است. با پيدا شدن اين اجساد داخل اين تابوت ها، يک نظريه جديد هم در مورد گورستان هاي معلق بيشتر از آنکه يک رسم باشند، روشي قديمي براي پنهان نگاه داشتن جسد افراد مهم بوده و بعد در بعضي مناطق به صورت رسم درآمده اند.
يک پلکان چوبي
منبع: ن.همشهري سرنخ، ش.42
/ن