| نبي البرايا شفيع الامم | | کريم السجايا جميل الشيم |
| امين خدا، مهبط جبرئيل | | امام رسل، پيشواي سبيل |
| امام الهدي، صدر ديوان حشر | | شفيع الوري، خواجه بعث و نشر |
| همه نورها پرتو نور اوست | | کليمي که چرخ فلک طور اوست |
| کتب خانهي چند ملت بشست | | يتيمي که ناکرده قرآن درست |
| به معجز ميان قمر زد دو نيم | | چو عزمش برآهخت شمشير بيم |
| تزلزل در ايوان کسري فتاد | | چو صيتش در افواه دنيا فتاد |
| به اعزاز دين آب عزي ببرد | | به لاقامت لات بشکست خرد |
| که تورات و انجيل منسوخ کرد | | نه از لات و عزي برآورد گرد |
| به تمکين و جاه از ملک برگذشت | | شبي بر نشست از فلک برگذشت |
| که در سدره جبريل از او بازماند | | چنان گرم در تيه قربت براند |
| که اي حامل وحي برتر خرام | | بدو گفت سالار بيتالحرام |
| عنانم ز صحبت چرا تافتي؟ | | چو در دوستي مخلصم يافتي |
| بماندم که نيروي بالم نماند | | بگفتا فراتر مجالم نماند |
| فروغ تجلي بسوزد پرم | | اگر يک سر مو فراتر پرم |
| که دارد چنين سيدي پيشرو | | نماند به عصيان کسي در گرو |
| عليک السلام اي نبي الوري | | چه نعت پسنديده گويم تورا؟ |
| بر اصحاب و بر پيروان تو باد | | درود ملک بر روان تو باد |
| عمر، پنجه بر پيچ ديو مريد | | نخستين ابوبکر پير مريد |
| چهارم علي، شاه دلدل سوار | | خردمند عثمان شب زندهدار |
| که بر قول ايمان کنم خاتمه | | خدايا به حق بني فاطمه |
| من و دست و دامان آل رسول | | اگر دعوتم رد کني ور قبول |
| ز قدر رفيعت به درگاه حي | | چه کم گردد اي صدر فرخنده پي |
| به مهمان دارالسلامت طفيل | | که باشند مشتي گدايان خيل |
| زمين بوس قدر تو جبريل کرد | | خدايت ثنا گفت و تبجيل کرد |
| تو مخلوق و آدم هنوز آب و گل | | بلند آسمان پيش قدرت خجل |
| دگر هرچه موجود شد فرع تست | | تو اصل وجود آمدي از نخست |
| که والاتري زانچه من گويمت | | ندانم کدامين سخن گويمت |
| ثناي تو طه و يس بس است | | تو را عز لولاک تمکين بس است |
| عليک الصلوة اي نبي السلام | | چه وصفت کند سعدي ناتمام؟ |