بسي بر نيايد که بنياد خود

بسي بر نيايد که بنياد خود شاعر : سعدي بکند آن که بنهاد بنياد بد بسي بر نيايد که بنياد خود نه چندان که دود دل طفل و زن خرابي کند مرد شمشير زن بسي ديده باشي که شهري بسوخت چراغي که بيوه زني برفروخت که در ملکراني بانصاف زيست ازان بهره‌ورتر در آفاق نيست ترحم فرستند بر تربتش چو نوبت رسد زين جهان غربتش همان به که نامت به نيکي برند بدو نيک مردم چو مي‌بگذرند که معمار ملک است پرهيزگار خدا ترس را بر رعيت گمار که نفع تو جويد در آزار خلق...