زبان داني آمد به صاحبدلي

زبان داني آمد به صاحبدلي شاعر : سعدي که محکم فرومانده‌ام در گلي زبان داني آمد به صاحبدلي که دانگي از او بر دلم ده من است يکي سفله را ده درم بر من است همه روز چون سايه دنبال من همه شب پريشان از او حال من درون دلم چون در خانه ريش بکرد از سخنهاي خاطر پريش جز اين ده درم چيز ديگر نداد خدايش مگر تا ز مادر بزاد نخوانده بجز باب لاينصرف ندانسته از دفتر دين الف که اين قلتبان حلقه بر در نزد خور از کوه يک روز سر بر نزد از آن سنگدل دست گيرد...