جواني به دانگي کرم کرده بود

جواني به دانگي کرم کرده بود شاعر : سعدي تمناي پيري بر آورده بود جواني به دانگي کرم کرده بود فرستاد سلطان به کشتنگهش به جرمي گرفت آسمان ناگهش تماشا کنان بر در و کوي و بام تگاپوي ترکان و غوغاي عام جوان را به دست خلايق اسير چو ديد اندر آشوب، درويش پير که باري دل آورده بودش به دست دلش بر جوانمرد مسکين بخست جهان ماند و خوي پسنديده برد برآورد زاري که سلطان بمرد شنيدند ترکان آهخته تيغ به هم بر همي‌سود دست دريغ تپانچه زنان بر سر و روي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

جواني به دانگي کرم کرده بود

شاعر : سعدي

تمناي پيري بر آورده بود		جواني به دانگي کرم کرده بود
فرستاد سلطان به کشتنگهش		به جرمي گرفت آسمان ناگهش
تماشا کنان بر در و کوي و بام		تگاپوي ترکان و غوغاي عام
جوان را به دست خلايق اسير		چو ديد اندر آشوب، درويش پير
که باري دل آورده بودش به دست		دلش بر جوانمرد مسکين بخست
جهان ماند و خوي پسنديده برد		برآورد زاري که سلطان بمرد
شنيدند ترکان آهخته تيغ		به هم بر همي‌سود دست دريغ
تپانچه زنان بر سر و روي و دوش		به فرياد از ايشان برآمد خروش
دويدند و بر تخت ديدند شاه		پياده بسر تا در بارگاه
به گردن بر تخت سلطان اسير		جوان از ميان رفت و بردند پير
که مرگ منت خواستن بر چه بود؟		بهولش بپرسيد و هيبت نمود
بد مردم آخر چرا خواستي؟		چو نيک است خوي من و راستي
که اي حلقه در گوش حکمت جهان		برآورد پير دلاور زبان
نمردي و بيچاره‌اي جان ببرد		به قول دروغي که سلطان بمرد
که جرمش ببخشيد و چيزي نگفت		ملک زين حکايت چنان بر شکفت
همي رفت بيچاره هر سو دوان		وز اين جانب افتان و خيزان جوان
چه کردي که آمد به جانت خلاص؟		يکي گفتش از چار سوي قصاص
به جاني و دانگي رهيدم ز بند		به گوشش فرو گفت کاي هوشمند
که روز فرو ماندگي بر دهد		يکي تخم در خاک ازان مي‌نهد
عصايي شنيدي که عوجي بکشت		جوي باز دارد بلائي درشت
که بخشايش و خير دفع بلاست		حديث درست آخر از مصطفاست
که بوبکر سعدست کشور خداي		عدو را نبيني در اين بقعه پاي
جهاني، که شادي به روي تو باد		بگير اي جهاني به روي تو شاد
گلي در چمن جور خاري نبرد		کس از کس به دور تو باري نبرد
پيمبر صفت رحمه‌العالمين		تويي سايه‌ي لطف حق بر زمين
شب قدر را مي‌ندانند هم		تو را قدر اگر کس نداند چه غم؟