شنيدم که وقتي گدا زاده‌اي

شنيدم که وقتي گدا زاده‌اي شاعر : سعدي نظر داشت با پادشا زاده‌اي شنيدم که وقتي گدا زاده‌اي خيالش فرو برده دندان به کام همي رفت و مي‌پخت سوداي خام همه وقت پهلوي اسبش چو پيل ز ميدانش خالي نبودي چو ميل ولي پايش از گريه در گل بماند دلش خون شد و راز در دل بماند دگر باره گفتندش اين جا مگرد رقيبان خبر يافتندش ز درد دگر خيمه زد بر سر کوي دوست دمي رفت و ياد آمدش روي دوست که باري نگفتيمت ايدر مياي غلامي شکستش سر و دست و پاي شکيبايي از روي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شنيدم که وقتي گدا زاده‌اي

شاعر : سعدي

نظر داشت با پادشا زاده‌اي		شنيدم که وقتي گدا زاده‌اي
خيالش فرو برده دندان به کام		همي رفت و مي‌پخت سوداي خام
همه وقت پهلوي اسبش چو پيل		ز ميدانش خالي نبودي چو ميل
ولي پايش از گريه در گل بماند		دلش خون شد و راز در دل بماند
دگر باره گفتندش اين جا مگرد		رقيبان خبر يافتندش ز درد
دگر خيمه زد بر سر کوي دوست		دمي رفت و ياد آمدش روي دوست
که باري نگفتيمت ايدر مياي		غلامي شکستش سر و دست و پاي
شکيبايي از روي يارش نبود		دگر رفت و صبر و قرارش نبود
براندندي و بازگشتي بفور		مگس وارش از پيش شکر بجور
عجب صبر داري تو بر چوب و سنگ!		کسي گفتش اي شوخ ديوانه رنگ
نه شرط است ناليدن از دست دوست		بگفت اين جفا بر من از دست اوست
گر او دوست دارد وگر دشمنم		من اينک دم دوستي مي‌زنم
که با او هم امکان ندارد قرار		ز من صبر بي او توقع مدار
نه امکان بودن نه پاي گريز		نه نيروي صبرم نه جاي ستيز
وگر سر چو ميخم نهد در طناب		مگو زين در بارگه سر بتاب
به از زنده در کنج تاريک اوست؟		نه پروانه جان داده در پاي دوست
بگفتا به پايش درافتم چو گوي		بگفت ار خوري زخم چوگان اوي؟
بگفت اين قدر نبود از وي دريغ		بگفتا سرت گر ببرد به تيغ؟
که تاج است بر تارکم يا تبر		مرا خود ز سر نيست چندان خبر
که در عشق صورت نبندد شکيب		مکن با من ناشکيبا عتيب
نبرم ز ديدار يوسف اميد		چو يعقوبم ارديده گردد سپيد
نيازارد از وي به هر اندکي		يکي را که سر خوش بود با يکي
برآشفت و برتافت از وي عنان		رکابش ببوسيد روزي جوان
که سلطان عنان برنپيچد ز هيچ		بخنديد و گفتا عنان برمپيچ
به ياد توام خودپرستي نماند		مرا با وجود تو هستي نماند
تويي سر برآورده از جيب من		گرم جرم بيني مکن عيب من
که خود را نياوردم اندر حساب		بدان زهره دستت زدم در رکاب
نهادم قدم بر سر کام خويش		کشيدم قلم در سر نام خويش
چه حاجت که آري به شمشير دست؟		مرا خود کشد تير آن چشم مست
که نه خشک در بيشه ماند نه تر		تو آتش به ني در زن و درگذر