شکر لب جواني ني آموختي

شکر لب جواني ني آموختي شاعر : سعدي که دلها در آتش چو ني سوختي شکر لب جواني ني آموختي به تندي و آتش در آن ني زدي پدر بارها بانگ بر وي زدي سماعش پريشان و مدهوش کرد شبي بر اداي پسر گوش کرد که آتش به من در زد اين بار ني همي گفت بر چهره افگنده خوي چرا برفشانند در رقص دست؟ نداني که شوريده حالان مست فشاند سر دست بر کاينات گشايد دري بر دل از واردات که هر آستينيش جاني در اوست حلالش بود رقص بر ياد دوست برهنه تواني زدن دست و پا گرفتم...