مرا در سپاهان يکي يار بود

مرا در سپاهان يکي يار بود شاعر : سعدي که جنگاور و شوخ و عيار بود مرا در سپاهان يکي يار بود بر آتش دل خصم از او چون کباب مدامش به خون دست و خنجر خضاب ز پولاد پيکانش آتش نجست نديدمش روزي که ترکش نبست ز هولش به شيران در افتاده شور دلاور به سرپنجه‌ي گاوزور که عذرا به هر يک دو انداختي به دعوي چنان ناوک انداختي که پيکان او در سپرهاي جفت چنان خار در گل نديدم که رفت که خود و سرش را نه در هم سرشت نزد تارک جنگجويي به خشت به کشتن چه گنجشک...