ز عهد پدر يادم آيد همي

ز عهد پدر يادم آيد همي شاعر : سعدي که باران رحمت بر او هر دمي ز عهد پدر يادم آيد همي ز بهرم يکي خاتم و زر خريد که در طفليم لوح و دفتر خريد به خرمايي از دستم انگشتري بدرکرد ناگه يکي مشتري به شيريني از وي توانند برد چو نشناسد انگشتري طفل خرد که در عيش شيرين برانداختي تو هم قيمت عمر نشناختي ز قعر ثري بر ثريا رسند قيامت که نيکان بر اعلي رسند که گردت برآيد عملهاي خويش تو را خود بماند سر از ننگ پيش که در روي نيکان شوي شرمسار برادر،...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ز عهد پدر يادم آيد همي

شاعر : سعدي

که باران رحمت بر او هر دمي		ز عهد پدر يادم آيد همي
ز بهرم يکي خاتم و زر خريد		که در طفليم لوح و دفتر خريد
به خرمايي از دستم انگشتري		بدرکرد ناگه يکي مشتري
به شيريني از وي توانند برد		چو نشناسد انگشتري طفل خرد
که در عيش شيرين برانداختي		تو هم قيمت عمر نشناختي
ز قعر ثري بر ثريا رسند		قيامت که نيکان بر اعلي رسند
که گردت برآيد عملهاي خويش		تو را خود بماند سر از ننگ پيش
که در روي نيکان شوي شرمسار		برادر، ز کار بدان شرم دار
اولوالعزم را تن بلزد ز هول		در آن روز کز فعل پرسند و قول
تو عذر گنه را چه داري؟ بيا		به جايي که دهشت خورند انبيا
ز مردان ناپارسا بگذرند		زناني که طاعت به رغبت برند
که باشد زنان را قبول از تو بيش؟		تو را شرم نايد ز مردي خويش
ز طاعت بدارند گه گاه دست		زنان را به عذري معين که هست
رو اي کم ز زن، لاف مردي مزن		تو بي عذر يک سو نشيني چو زن
ببين تا چه گفتند پيشينيان		مرا خود مبين اي عجب در ميان
چه مردي بود کز زني کم بود؟		چو از راستي بگذري خم بود
به ايام دشمن قوي کرده گير		به ناز و طرب نفس پروده گير
چو پروده شد خواجه برهم دريد		يکي بچه‌ي گرگ مي‌پروريد
زبان آوري در سرش رفت و گفت		چو بر پهلوي جان سپردن بخفت
نداني که ناچار زخمش خوري؟		تو دشمن چنين نازنين پروري
کز اينان نيايد بجز کار بد؟		نه ابليس در حق ما طعنه زد
که ترسم شود ظن ابليس راست		فغان از بديها که در نفس ماست
خدايش بينداخت از به خرما		چو ملعون پسند آمدش قهر ما
که با او بصلحيم و با حق به جنگ		کجا سر برآريم از اين عار و ننگ
چو در روي دشمن بود روي تو		نظر دوست نادر کند سوي تو
نبايد که فرمان دشمن بري		گرت دوست بايد کز او بر خوري
که دشمن گزيند به همخانگي		روا دارد از دوست بيگانگي
چو بيند که دشمن بود در سراي؟		نداني که کمتر نهد دوست پاي
که خواهي دل از مهر يوسف بريد؟		به سيم سيه تا چه خواهي خريد
که دشمن نيارد نگه در تو کرد		تو از دوست گر عاقلي برمگرد