| چو باد صبح که در گردش آورد ريحان | | اميد وصل تو جانم به رقص ميآرد |
| که دل به دست تو گوييست در خم چوگان | | ز خلق گوي لطافت تو بردهاي امروز |
| به دست فتح و ظفر گوي دولت از ميدان | | چنانکه صاحب عادل علاء دولت و دين |
| که هيچ عين نديدست مثل او انسان | | جمال عالم و انسان عين اهل ادب |
| که تير وهم برون آيد از کمان گمان | | بروج قصر معاليش از آن رفيعترست |
| که سعي در همه يابي به قدر وسع و توان | | من اين سخن نه سزاوار قدر او گفتم |
| ولي مبالغهي خويش ميکند حسان | | چو مصطفي که عبارت به فهم وي نرسد |
| مثال قطره و دجلست و دجله و عمان | | بضاعت من و بازار علم و حکمت او |
| که در چگونه به دريا برند و لعل به کان | | سر خجالتم از پيش برنميآيد |
| من اين شکر نفرستادمي به خوزستان | | اگر نه بندهنوازي از آن طرف بودي |
| حکيم راه نشين را چه وقع در يونان؟ | | متاع من که خرد در بلاد فضل و ادب؟ |
| که تره نيز بود بر موايد سلطان | | وليک با همه جرمم اميد مغفرتست |
| مرا به صاحب ديوان عزيز شد ديوان | | مرا قبول شما نام در جهان گسترد |
| که باد تا به قيامت به دولت آبادان | | ملاذ اهل دل امروز خاندان شماست |
| ميان اهل مروت که ياد باد فلان | | ز مال و منصب دنيا جز اين نميماند |
| که اعتماد بقا را نشايد اين بنيان | | سراي آخرت آباد کن به حسن عمل |
| چو برف بر سر کوهست روي در نقصان | | حيات مانده غنيمت شمر که باقي عمر |
| بخور ببخش بده اي که ميتواني هان | | بمرد و هيچ نبرد آنکه جمع کرد و نخورد |
| که رزق خويش به دست تو ميخورد مهمان | | چو خيري از تو به غيري رسد فتوحشناس |
| که ابر گم نکند بر زمين خوش باران | | کرم به جاي خردمند کن چو بتواني |
| که رحمت تو ببخشد هزار ازين عصيان | | سخن دراز کشيدم به اعتماد قبول |
| نه مرکبيست که بازش توان کشيد عنان | | مرا که طبع سخنگوي در حديث آمد |
| که ميرود به سرم از تنور دل طوفان | | اگر سفينهي شعرم روان بود نه عجب |
| مگر به شرطهي اقبالت اوفتم به کران | | تو کوه جودي و من در ميان ورطهي فقر |
| دوام دولت دنيا و ختم بر ايمان | | دو چيز خواهمت از کردگار فرد عزيز |
| که دير سال بماند تو ديرسال بمان | | خلاف نيست در آثار بر و معروفت |
| تنت درست و اميدت روا و حکم روان | | فلک مساعد و اقبال يار و بخت قرين |
| که ماه روي تو ما را بسوخت چون کتان | | تو را که گفت که برقع برافکن اي فتان |
| ز شرم چون تو پريزاده ميرود پنهان | | پري که در همه عالم به حسن موصوفست |
| هزار دل ببري زينهار ازين دستان | | به دستهاي نگارين چو در حديث آبي |
| کسم به حسن تو اي دلستان نداد نشان | | دل از جفاي تو گفتم به ديگري بدهم |
| به راستي که ز چشمش بيوفتد مرجان | | لبان لعل تو با هر که در حديث آيد |
| دواي درد منست آن دهان مرهم دان | | اگر هزار جراحت کني تو بر دل ريش |
| من از تعجب انگشت فکر بر دندان | | عوام خلق به انگشت مينمايندم |
| ز حادثات قران در حمايت قرآن | | ز نائبات قضا در پناه بارخداي |
| به بوم حادثه بوم مخالفان ويران | | هماي معدلتت سايه کرده بر سر خلق |
| اميد هست به تحسين و گوش بر احسان | | بدين دو مصرع آخر که ختم خواهم کرد |
| وزين دو درگذري کل من عليها فان | | دو چيز حاصل عمرست نام نيک و ثواب |