روباه و زاغ
نويسنده: مجيد ملا محمدي
من چه قدر خوش حالم، چون بچه هاي كلاسم امروز شعرهاي قشنگي آورده اند تا در كلاس بخوانم.
خودم يك بار شعرها را مي خوانم. خوش بختانه وزن و قافيه را خوب بلدند و محتواي شعرهايشان هم خوب است؛ اما چند تا اشكال هست كه بهتر است فعلاً درباره ي يكي از آن ها، برايشان صحبت كنم.
- بچه ها يادتان هست شعر زاغكي قالب پنيري ديد ... بچه ها با هم ادامه مي دهند:
بر دهان بر گرفت و زود پريد / بر درختي نشست در راهي / كه از آن مي گذشت روباهي / روبه پُر فريب و حيلت ساز / رفت پاي درخت و كرد آواز / گفت: به به چقدر زيبايي / چه سري، چه دمي، عجب پايي! / پر و بالت سياه رنگ و قشنگ / نيست بالاتر از سياهي رنگ / گر خوش آواز بودي و خوش خوان / نَبُدي بهتر از تو در مرغان / زاغ مي خواست قارقار كند / تا كه آوازش آشكار كند / طعمه افتاد چون دهان بگشود / روبهك جست و طعمه را بربود!
بچه ها سراپا گوش هستند تا من حرف هايم را ادامه بدهم:
- بچه هاي خوبم! اين شعر زيبا در حدود 40 سال پيش يك شاعر توانا سروده است . شاعري كه همه ي شعرهايش براي بزرگ سالان است نه كودكان و نوجوانان. اصلاً در آن سال ها مثل امروز كسي شعر كودك نمي گفت و اگر هم تك و توك، شعري بود مثل همين شعر بود.
بايد بگويم كه زبان و لحن اين شعر كودكانه نيست، هر چند براي كودكان سروده شده است. اگر خوب دقت كنيد، بعضي از كلمه ها به درد شعر آدم بزرگ ها مي خورند نه بچه ها مثل:
پرفريب، حيلت ساز، خوش خوان، نَبُدي، دهان بگشود، روبهك، بِرُبود و ...
امروزه ديگر شاعران كودك و نوجوان اين شكلي براي بچه ها شعر نمي گويند و از اين عبارت ها استفاده نمي كنند، چون عبارت ها و كلمه هايي كه به بچه ها اختصاص دارد با كلمه هاي آدم بزرگ ها فرق مي كند. مثلاً به جاي حيلت ساز و پر فريب بايد گفت: حيله گر ، يا بگشود مي شود باز كرد. بربود: دزديد.
شاعران امروزي به جاي بر دهان برگرفت، مي گويند به دهان گرفت. كرد آواز، آواز خواند / گر خوش آواز بودي ، اگر آواز زيبايي داشتي ...
هر چند شاعر محترم اين شعر به خاطر وزني كه در شعر خود آفريده، مجبور بوده شعرش را اين شكلي بگويد، به هر حال شعر او قديمي و بزرگ سالانه است نه امروزي و روان و كودكانه! اما زيبا و صادقانه !
منبع: نشريه مليکا شماره 62
خودم يك بار شعرها را مي خوانم. خوش بختانه وزن و قافيه را خوب بلدند و محتواي شعرهايشان هم خوب است؛ اما چند تا اشكال هست كه بهتر است فعلاً درباره ي يكي از آن ها، برايشان صحبت كنم.
- بچه ها يادتان هست شعر زاغكي قالب پنيري ديد ... بچه ها با هم ادامه مي دهند:
بر دهان بر گرفت و زود پريد / بر درختي نشست در راهي / كه از آن مي گذشت روباهي / روبه پُر فريب و حيلت ساز / رفت پاي درخت و كرد آواز / گفت: به به چقدر زيبايي / چه سري، چه دمي، عجب پايي! / پر و بالت سياه رنگ و قشنگ / نيست بالاتر از سياهي رنگ / گر خوش آواز بودي و خوش خوان / نَبُدي بهتر از تو در مرغان / زاغ مي خواست قارقار كند / تا كه آوازش آشكار كند / طعمه افتاد چون دهان بگشود / روبهك جست و طعمه را بربود!
بچه ها سراپا گوش هستند تا من حرف هايم را ادامه بدهم:
- بچه هاي خوبم! اين شعر زيبا در حدود 40 سال پيش يك شاعر توانا سروده است . شاعري كه همه ي شعرهايش براي بزرگ سالان است نه كودكان و نوجوانان. اصلاً در آن سال ها مثل امروز كسي شعر كودك نمي گفت و اگر هم تك و توك، شعري بود مثل همين شعر بود.
بايد بگويم كه زبان و لحن اين شعر كودكانه نيست، هر چند براي كودكان سروده شده است. اگر خوب دقت كنيد، بعضي از كلمه ها به درد شعر آدم بزرگ ها مي خورند نه بچه ها مثل:
پرفريب، حيلت ساز، خوش خوان، نَبُدي، دهان بگشود، روبهك، بِرُبود و ...
امروزه ديگر شاعران كودك و نوجوان اين شكلي براي بچه ها شعر نمي گويند و از اين عبارت ها استفاده نمي كنند، چون عبارت ها و كلمه هايي كه به بچه ها اختصاص دارد با كلمه هاي آدم بزرگ ها فرق مي كند. مثلاً به جاي حيلت ساز و پر فريب بايد گفت: حيله گر ، يا بگشود مي شود باز كرد. بربود: دزديد.
شاعران امروزي به جاي بر دهان برگرفت، مي گويند به دهان گرفت. كرد آواز، آواز خواند / گر خوش آواز بودي ، اگر آواز زيبايي داشتي ...
هر چند شاعر محترم اين شعر به خاطر وزني كه در شعر خود آفريده، مجبور بوده شعرش را اين شكلي بگويد، به هر حال شعر او قديمي و بزرگ سالانه است نه امروزي و روان و كودكانه! اما زيبا و صادقانه !
منبع: نشريه مليکا شماره 62
