مراقبت پس از زايمان

امروزه در اغلب کشورهاي جهان بهداشت جامعه و چگونگي ارائه مراقبت هاي بهداشتي يک مسأله اصلي به شمار مي رود. اين امر در مورد زنان که يکي از گروه هاي آسيب پذير جامعه بوده و داراي ويژگي هاي خاصي در مسائل بهداشت و درمان مي باشند، تعمق و بررسي بيشتري را طلب مي کند.
از مهمترين شاخص هاي مربوط به سلامت زنان بررسي ميزان مرگ و مير آنهاست. مشاهده شده است که خونريزي، عفونت و عوارض ناشي از فشار بالا سه علت اصلي مرگ و مير مادران در دوران زايمان و پس از آن محسوب مي شود. وجود 99% مرگ و مير مادران در کشورهاي در حال توسعه اين مسأله را مورد توجه قرار مي دهد که مراقبتهاي قبل، حين و بعد از زايمان در سلامت مادر و نوزاد موثر است و از عوارض ناگوار زايمان مي کاهد. مطالعات انجام شده نشان مي دهد که بيشترين عوارض دوران بارداري در دوران پس از زايمان رخ مي دهد. بنابراين دوره بعد از زايمان يک دوره بحراني است. علاوه بر اين اولين ارتباط بين مادر و کودک در اين دوران برقرار مي شود. بنابراين عاملين زايمان از مهمترين افرادي هستند که مي توانند در ايجاد رابطه مناسب بين مادر و نوزاد در بدو تولد دخالت داشته باشند و پس از آن پرسنل مراقبت مادر و نوزاد در بخش هاي بعد از زايمان ايفاي نقش مي کنند. به علاوه تشخيص هاي پرستاري با متمرکز شدن بر روي مسائل مادري مي تواند نيازهاي مادران را در اين دوران تشخيص دهند.
همچنين يکي از راه هاي حصول به رضايت استفاده کنندگان از خدمات بهداشتي، آموزش در جنبه هاي مختلف مراقبتي اعم از مراقبت هاي جسمي و روحي به مددجويان است. با توجه به کوتاه شدن مدت زمان بستري در بخش هاي بعد از زايمان، چنين دسترسي شايد در مواقع ديگر پيش نيايد و بايستي توجه داشت که مراقبت در بيمارستان در حد مطلوب و موثر صورت گيرد و شرايط مددجو هنگام ترک بيمارستان نبايد بدتر از هنگام ورود به آن باشد، چرا که وقتي نارضايتي موجود باشد سازمان هاي ارائه دهنده مراقبتهاي بهداشتي درماني نمي توانند به مقاصد و اهداف دراز مدت خود دست يابند.
منبع: نشريه پيام پزشک، شماره 46.