پرسش :

جمعی از شیعیان و محبّان اهل‌بیت عصمت و طهارت(علیهم السلام) هستیم که همه ساله در ایام ماه محرّم و صفر از سالیان دراز تاکنون عزاداری سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و دیگر ائمه معصومین(علیهم السلام) را در نقش تعزیه و شبیه‌خوانی در شهر مذهبی سیدان فارس ـ که سرای سادات و دارالمؤمنین است ـ و دیگر قُرای فارس و خودِ شهر شیراز اقامه می‌کنیم و طریقه‌اش آن است که مرد لباس مخصوص زنانه نمی‌پوشد بلکه پیراهن سیاه عربی پوشیده و با پارچه سیاه تا روی بینی‌ را می‌پوشانند و اطفال هم لباس عربی پوشیده و زبان حال می‌خوانند، اجتماع مرد و زن هم مختلط نمی‌باشد و آواز غنا در کار نیست، ساز و شیپور و طبل که مخصوص عزاداری است، به صورت مارش عزا می‌نوازند و اشعار تعزیه ما را شاعر گرانقدر مرحوم آقای میرزا علی‌جان کاویانی‌راد متخلّص به سُکوتی ـ که از اساتید تعزیه در ایران بوده‌ ـ از نصّ احادیث شیعه به دست آورده است، نسخه‌ها در بین نسخه‌های سراسر ایران بی‌نظیر می‌باشد و ایشان از اهل داراب کلاه ساری بوده‌اند که برای برپایی عزای امام حسین(علیه السلام) به سراسر ایران مسافرت کردند، اجرای مراسم تعزیه ایشان را به فارس کشانیده و در آنجا ساکن و مدفون شده‌اند و حدود سیصد مجلس تعزیه از ایشان به یادگار مانده که قابل تحسین است، حتی‌الامکان در مجالس ما اشعار دروغ خوانده نمی‌شود و مجالس، با شکوه خاص برگزار می‌گردد و به کثرتی شور و گریه برپا می‌شود که قابل توجّه است. رفتن در همچون مجالس و گرفتن اجرت و اقامهٴآن چه صورت دارد؟

پاسخ :
1. در صورت حفظ همه شرایط مرقوم در استفتاء، اقامه، شرکت و تهیه مقدّمات جایز بلکه راجح است.
2. چون هدف نهضت سیدالشهداء(علیه السلام) استنقاذ بندگان خدا از جهالت و ضلالت بود، نباید طرزی رفتار کرد که تعزیت به جای تعلیم و تربیت و تزکیه نفوس قرار گیرد. 22/1/87

منبع: esra.ir