پرسش :

اگر خداى سبحان كمال مطلق و غنى محض است چه نيازى به آفرينش موجودات داشت؟

پاسخ :
الف ـ هر فاعلى براى رسيدن به كمال كار مى‌كند. اگر چيزى كه خود عين كمال نامتناهى است، كارى را ‏انجام داد، براى رسيدن به كمال نخواهد بود، بلكه چون عين كمال نامحدود است و جود و سخا نيز از ‏كمال‌هاى وى محسوب است، فيض از او ظاهر مى‌شود.‏
ب ـ خداوند چون صَمَد و غَنى محض است، ذاتاً هدف بوده و مقصودى خارج از ذات بسيطِ او نيست و چون ‏حكيم مطلق است و هرگز از حكيم، كار ياوه سر نمى‌زند، پس سراسر خلقت آدم و عالَم با حكمت همراه ‏است. بنابراين هدفِ فاعلْ عين ذات اوست و هدفِ فعلْ تكاملِ مخلوق. حتماً بايد بين اين دو عنصر محورى ‏بحثْ فرق نهاد.‏