پرسش :
با توجه به اینکه همگان آقای بهجت را دارای بالا ترین مقام عرفانی می دانند پس چرا رهبریت را به شخص دیگری داده اند آیا رهبریت حق اعلم نیست ؟
پاسخ :
برای روشن شدن پاسخ شما تذکر 2 نکته لازم است.
اولا ضمن ارادت تامه ومحبت عمیق نسبت به مرجع بزرگوار تقلید حضرت آیت الله بهجت (حفظه الله) توجه به این نکته لازم است که دانستن اینکه در هر زمانی چه کسی از نظر معنوی بالاتر و برتر نسبت به دیگران است, فقط و فقط به یک طریق امکان پذیر است؛و آن احاطه کامل علمی برحالات روحی واعمال ونیات همه افراد آن زمان است .
از طرفی روشن و واضح است که ما چنین احاطه ای نداریم.چه بسا افراد گمنام وبی نشانی باشند که نزد خدای متعال از همه معروفین و مشهورین برتر و بالا تر باشند و یا ما شخصی را مهمتر بدانیم ولی مساله عند الله متفاوت باشد و...
پس مطمئن ترین و نزدیکترین راه به تقوا اینست که هیچ گاه بین اولیائ خدا و بزرگان دین دست به مقایسه نزنیم و همواره ضمن اعتراف به بزرگی و عظمت روحی آنها در پی پیشبرد بعد معنوی زندگی خود از طریق تأسی به سیره عملی و رفتاری این عزیزان باشیم.
و یا اگر صحبتی در این گونه امور می کنیم حداقل از اظهار نظر قطعی و یقینی خودداری کرده و جانب احتیاط را رعایت نماییم.
ثانیا برادر عزیز همانطور که خودتان اشاره کرده اید مسلما حکومت می بایست در دست اعلم باشد. اما آیا شما اعلمیت را منحصر در یک خصوصیت (به قول خودتان جنبه ی عرفانی)می دانید!؟؟
آیا شخصی که می خواهد رهبری یک جامعه را بر عهده داشته باشد لازم نیست درشناخت روابط بین المللی و تسلط بر قواعد آن اعلم باشد؟
آیا لازم نیست در اداره جامعه اعلم باشد؟ لازم نیست در شناخت جریانات و گروههای سیاسی اعلم باشد؟
لازم نیست درشناخت مسایل اقتصادی روز دنیا اعلم باشد؟ ودهها اعلمیت دیگر ...
خلاصه اینکه هیچ عاقلی دراینکه رهبر باید دانا ترین مردم باشد شک نمی کند,اما نه اعلمیت در یک یا چند صفت بلکه اعلمیت در مجموعه ی صفاتی که در اداره یک جامعه نیاز است.
طول عمر و بقاء عزت همه علماء و مراجع معظم تقلید را خواستاریم.
با تشکر-راسخون
برای روشن شدن پاسخ شما تذکر 2 نکته لازم است.
اولا ضمن ارادت تامه ومحبت عمیق نسبت به مرجع بزرگوار تقلید حضرت آیت الله بهجت (حفظه الله) توجه به این نکته لازم است که دانستن اینکه در هر زمانی چه کسی از نظر معنوی بالاتر و برتر نسبت به دیگران است, فقط و فقط به یک طریق امکان پذیر است؛و آن احاطه کامل علمی برحالات روحی واعمال ونیات همه افراد آن زمان است .
از طرفی روشن و واضح است که ما چنین احاطه ای نداریم.چه بسا افراد گمنام وبی نشانی باشند که نزد خدای متعال از همه معروفین و مشهورین برتر و بالا تر باشند و یا ما شخصی را مهمتر بدانیم ولی مساله عند الله متفاوت باشد و...
پس مطمئن ترین و نزدیکترین راه به تقوا اینست که هیچ گاه بین اولیائ خدا و بزرگان دین دست به مقایسه نزنیم و همواره ضمن اعتراف به بزرگی و عظمت روحی آنها در پی پیشبرد بعد معنوی زندگی خود از طریق تأسی به سیره عملی و رفتاری این عزیزان باشیم.
و یا اگر صحبتی در این گونه امور می کنیم حداقل از اظهار نظر قطعی و یقینی خودداری کرده و جانب احتیاط را رعایت نماییم.
ثانیا برادر عزیز همانطور که خودتان اشاره کرده اید مسلما حکومت می بایست در دست اعلم باشد. اما آیا شما اعلمیت را منحصر در یک خصوصیت (به قول خودتان جنبه ی عرفانی)می دانید!؟؟
آیا شخصی که می خواهد رهبری یک جامعه را بر عهده داشته باشد لازم نیست درشناخت روابط بین المللی و تسلط بر قواعد آن اعلم باشد؟
آیا لازم نیست در اداره جامعه اعلم باشد؟ لازم نیست در شناخت جریانات و گروههای سیاسی اعلم باشد؟
لازم نیست درشناخت مسایل اقتصادی روز دنیا اعلم باشد؟ ودهها اعلمیت دیگر ...
خلاصه اینکه هیچ عاقلی دراینکه رهبر باید دانا ترین مردم باشد شک نمی کند,اما نه اعلمیت در یک یا چند صفت بلکه اعلمیت در مجموعه ی صفاتی که در اداره یک جامعه نیاز است.
طول عمر و بقاء عزت همه علماء و مراجع معظم تقلید را خواستاریم.
با تشکر-راسخون
