آمرزش در عرفات‌

پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:

مَنْ وافی بِعَرَفَةَ فَسَلِمَ مِنْ ثَلاثٍ:اذُنُهُ لاتَسْمَعُ الّا الی حَقٍّ وَعَیْناهُ انْ تُنْظُرَ الّا الی حَلالٍ وَلِسانُهُ انْ یَنْطِقَ الّا بِحَقٍّ غُفِرَتْ‌ذُنُوبُهُ وَانْ‌کانَتْ مِثْلَ زَبَدِالْبَحْرِ.

هر کس حضور در عرفات را در روز عرفه دریابد و از این سه چیز خود را رهانده باشد، گناهانش آمرزیده می‌شود، هر چند مثل کف دریا (فراوان) باشد:
یکی آنکه با گوشش جز به حق، به چیزی گوش ندهد،
دوّم آنکه با دو چشمش جز به حلال ننگرد،
و بالأخره با زبانش جز به حق گویا نشود.

مستدرک الوسائل، ج 2، ص 165

روز «عرفه»، روز رحمت عالم الهی است و صحرای «عرفات»، وادی مغفرتِ گسترده و بی‌دریغ پروردگار است.
خدای مهربان، بندگانش را دعوت کرده تا آنان را بیامرزد و بر آنان تفضّل کند. امّا بر خورداری از این رحمت واسعه، زمینه لازم دارد.
همچنانکه برای پرکردن یک ظرف از شیر و شربت، پس از تطهیر و شستشوی آن است و هرگز کسی در کاسه آلوده و لیوان کثیف، غذا و شربت گوارا نمی‌ریزد، جام دل هم باید پاک باشد تا رحمت الهی آن را فراگیرد. پاکی دل و جان نیز از مجراهای «چشم» و «گوش» و «زبان» است. قلب، کتابی است که محتوای آن با دیده‌ها، شنیده‌ها و گفته‌ها تدوین می‌شود. اگر کسی بر این سه مسیرِ ورودی قلب، تسلّط نداشته باشد و این مجراها را پاک نسازد، چه انتظاری است که فیض الهی در عرفه او را فرا گیرد؟!
باید پاک شد، تا در دیار پاکی و رحمت، از چشمه فیض ازلی نوشید و سیراب شد.