آشنایی با اختلال دو قطبی

با وجود تمام افکار و مزاحمت‌هایی که در ذهن یک فرد دوقطبی می‌چرخد، اغلب کلمات را با سرعت بالایی به زبان می‌آورند.
 

اختلال دو قطبی ، که تحت عنوان افسردگی نیز شناخته می‌شود، وضعیتی است که گریبان زندگی تقریبا ۵ درصد جمعیت بزرگسال جهان را در هر سال می گیرد. قربانیان این اختلال مجبورند در دنیایی متغیر از عواطف زندگی کنند که هیچ کنترلی بر آن ندارند. این اختلال غالبا دوستان و خانواده‌ی فرد مبتلا را نیز تحت‌تاثیر قرار می‌دهد.
 

اختلال دو قطبی اساسا دوره‌های به شدت نامتوازنی بین شیدایی(مانیا) و افسردگی است. این امر سبب ایجاد فراز و نشیب‌های شدید با تغییرات روحی ناگهانی و غیرقابل کنترل می‌شود. بسامد این دوره‌ها بین افراد متفاوت است و برخی بیش‌تر از افسردگی مستعد شیدایی هستند و بالعکس.

به طور میانگین اختلال دو قطبی معمولا در اواسط بیست سالگی ایجاد می‌شود، اما شروع علائم در کودکان کم ‌سن‌وسال و بزرگسالان میانسال نیز دیده شده است. به عنوان ششمین ناتوانی شایع در دنیا می‌تواند از طریق وراثت منتقل شود یا از افسردگی ناشی شود.
 

بسیاری از افراد معتقدند که این دو وضعیت اساسا یکی هستند. گرچه برخی از علائم مشابه است، تفاوت‌های عمده‌ای وجود دارد که افسردگی را از اختلال دو قطبی متمایز می‌کند.

یک تفاوت بزرگ زمانی است که در آن قربانیان با علائم دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند. کسانی که از افسردگی رنج می‌برند احتمال دارد علائم طولانی‌تر و ممتدتری را تجربه کنند. در اختلال دوقطبی قربانیان بیشتر مستعد انفجار ناگهانی عواطف شدید هستند.

اختلال دوقطبی هم‌چنین شامل شیدایی می‌شود، چیزی که افسردگی فاقد آن است. شیدایی طرف به شدت مثبتی است که نشیب‌های ویرانگر تجربه شده در اختلال دوقطبی را ایجاد می‌کند. تصور می‌شود دوره‌های شیدایی به طور میانگین از چهار روز تا یک هفته طول می‌کشند. در افسردگی، روحیه‌ی پایین معمولا در حملات طولانی تمام روز ماندگار است.

بهترین راه برای تعیین آن‌که آیا شما یا شخصی که می‌شناسید اختلال دو قطبی دارید یا نه، جست‌وجو به دنبال علائم افسردگی، شیدایی، یا ترکیب این دو است.
 

این یک علامت ترکیبی رایج است که در افراد دوقطبی تجربه می‌شود. یک نوسان خلقی، تغییر ناگهانی از وضعیتی به شدت مثبت به دیدگاهی منفی است. آنها هم‌چنین می‌توانند برعکس نیز اتفاق بیفتند.
 

وقتی شیدایی با افسردگی برخورد کند جسم و ذهن را با سیگنال‌های متناقض گیج می‌کنند. این‌ها شامل احساس ناراحت‌کننده‌ی افسردگی در ترکیب با احساسات اضطراب، بی‌خوابی، عدم تمرکز حواس، پریشانی، و افکار غیرقابل کنترل است. این علامتی جدی است زیرا روحیه‌ی افسرده در ترکیب با گرایش‌های گاه‌ و ‌بیگاه می‌تواند منجر به شکل‌گیری افکار خودکشی شود.
 

فرازهای احساسی شدیدی وجود دارد اما قربانی مستعد زودرنجی افزون نیز هست. وقتی قربانیان از دنیای اطراف شان عصبانی می‌شوند و بی‌قرار هستند ممکن است دریابند معمولا چیزهای کوچک و دنیوی باعث واکنش افراطی‌شان می‌شود.
 

سطوح شدیدا مثبت گاهی با یک تقویت نفس به اوج می‌رسد. یک دوره‌ی شیدایی ممکن است با احساس افزایش یافته‌ی اعتماد به خود همراه باشد، فقط به این خاطر که طی حملات افسردگی به طور کامل از آن دست کشیده شود.
 

طی دوره‌ی شیدایی اغلب دامنه‌ی توجه بیش‌فعال و متغیری وجود دارد. افراد هنگام تمرکز کردن روی یک چیز به مشکل برمی‌خورند و مستعد منحرف شدن با مزاحمت‌های کوچک هستند.
 

طی این مدت ممکن است نشانه‌هایی ازگرایش‌های آنی وجود داشته باشد.قربانی اغلب عجله می‌کند و بدون در نظر گرفتن عواقب تصمیم‌های ناگهانی می‌گیرد. توانایی قضاوت ضعیف و فقدان توجه منجر به تصمیماتی مانند اقدامات با ریسک بالا یا به طور بالقوه توهین‌آمیز شود.
 

طی دوره‌ی شیدایی در ذهن یک فرد دوقطبی چیزهای بسیاری می‌گذرد. افکار آنها غالبا سریع‌تر از آن‌که بتوانند پردازش‌شان کنند هجوم می‌آورند، و به‌دست آوردن یک درک واحد را دشوار می‌کنند.
 

با وجود تمام افکار و مزاحمت‌هایی که در ذهن یک فرد دوقطبی می‌چرخد، اغلب کلمات را با سرعت بالایی به زبان می‌آورند. تصور آن‌که نتوانند هر آن‌چه می‌خواهند را در زمان اختصاص یافته بگویند، آنها را تحت فشار قرار می‌دهد و باعث می‌شود بخواهند به سریع‌ترین شکل ممکن سخن بگویند.
 

این یک علامت عمومی است که معمولا به افسردگی ارتباط داده می‌شود. این علامت با احساساتی همراه است که فقدان انگیزه و محرک را طی دوره‌ی افسردگی الهام می‌بخشد.
 

گاهی طی دوره‌ی افسردگی اشتیاقی به خوردن وجود ندارد. هم‌چنین ممکن است اشتیاقی افزون به خوردن وجود داشته باشد، که پرخوری عصبی نیز نامیده می‌شود. این رژیم متناقض منجر به کاهش و افزایش وزن‌های ناگهانی در افراد مبتلا به این اختلال می‌شود.
 

افسردگی معمولا با افکار مرگ در ارتباط است. شخص ممکن است در یک دوره‌ی شدید خودکشی را در نظر بگیرد، که متاسفانه مرگ شایعی میان کسانی است که
از افسردگی شیدایی مزمن رنج می‌برند.
 

وقتی یک فرد دوقطبی به بخش افسردگی اختلالش وارد می‌شود، نسبت به زمانی که در دوره‌ی شیدایی بود خیلی کم‌انرژی‌تر و بی‌طراوت‌تر می‌شود. احساس خستگی، خواب‌آلودگی، و عدم تمرکز همه علائم دوره‌ی افسردگی هستند.
 

در صورتی‌که هرکدام از این علائم را نشان می‌دهید و به سلامت ذهن‌تان اهمیت می‌دهید، نخستین کاری که می‌بایست انجام دهید مشاوره با یک پزشک سلامت حرفه‌ای است. یک پزشک تنها منبع قابل اعتماد تشخیص یک چنین وضعیت جدی‌ای است. اختلال دوقطبی در مراحل اولیه‌اش ممکن است بسیار خفیف‌تر و نامشهود باشد. اگر یک پزشک علائم را رد کند و طی سال‌ها بدتر شوند، از مراجعه‌ی مجدد برای چکاپ نترسید.

در آخر، از آدم‌های اطراف تان کمک بگیرید. بسیاری از قربانیان دوقطبی در دسترسی به عزیزان شان شکست می‌خورند، و این امر اجازه می‌دهد در ناامیدی بیش‌تری غرق شوند. بگذارید کسانی که اطراف تان هستند بدانند با چه چیزی دست به گریبان هستید، از این رو می‌توانند اعمال شما را درک کنند و حمایت مثبت از شما را فراهم کنند. اگر کسی به شما احساسات منفی می‌دهد که وضعیت‌تان را بدتر می‌کند، بهترین کار آن است که در صورت امکان از او دوری کنید.

منبع: تحریریه سایت کسب و کار بازده_اسما حسنی