در تاريخ مشرق زمين كه مهد انسانهای والاست كسى در ورع و تقوا و توجه عميق به پروردگار، در مقام امام زين العابدين عليه السلام نيست مگر پدران بزرگوارش كه زندگى معنوى بشر را با نور توحيد و ايمان راستين روشنى بخشيدند.
براستى كه سرگذشت اين امام بزرگوار، تاريخ زندگانى رسول اکرم و امیرمومنان علیهما السلام و دیگر انبیا و اولیا را به خاطر مىآورد و از هر جهت همانند آنهاست، زيرا كه او در زهد و تقوا و توجهش به خدا همچون حضرت مسيح عيسى بن مريم و در گرفتارى و صبر و تحملش نظير حضرت ايوب و در عزم راستين و اخلاق والايش همانند رسول خدا محمد صلّى اللّه عليه و آله است.
مرورى در تعليمات عاليه و زندگانى عملى امام سجاد علیه السلام به روشنى نشان مىدهد كه ایشان در تمام مراحل زندگى چشم دل به سوى درگاه خدا داشتند و هر عمل و حركتى كه از ایشان سر مىزد صرفا به قصد تقرّب به خدا و خشنودى او بوده است، رسيدن به درگاه الهى غاية القصوايى بوده است كه تمام فعاليّتها و حركات آنها را جهت داده و وحدت مىبخشيده است.
امام سجاد علیه السلام مثل اعلاى بندگى و كمالاتند، چنان مجذوب حق بودند و آن چنان در ياد خدا و انس با او كه هيچ چيز نمىتوانست آنان را از اين حضور بازدارد و توجهشان را به خود معطوف سازد و در مقام انقطاع الى اللّه هيچ علاقهاى كه معارض با حب الهى باشد در وجود آنان نبود و اين درخواست قلبى ايشان بود.
امام سجّاد عليه السلام، تنها دل در گرو يک محبّت قدسى ملكوتى نهاده و از همه چيز به خاطر رسيدن به آن در گذشته، و آن حبّ الهى است، موج عشق و محبّت الهى را در تمام سخنان و مناجاتهايش كه حاصل غايت مراتب معرفت به ذات مقدس پروردگار است، مىتوان مشاهده كرد.
نگاهى به مناجاتهاى امام سجاد عليه السلام در صحيفۀ سجاديه، بيانگر اين مطلب است كه چگونه توجه و اعتماد به خدا و تلاش براى تحصيل رضا و خشنودى او در تمام مراحل و در كليه احوال هدف والايى بوده است كه لحظهاى مورد غفلت و فراموشى ایشان واقع نمىشده است. صفات نيک و برجستگيهاى معنوى و روحى او بىشمار است و همين قدر در عظمت او بس كه در تاريخ دنيا او تنها به زين العابدين معروف گشته و جز او كسى زيبندۀ اين لقب نبوده است1.
سالروز ولادت امام سجاد علیه السلام را به پیشگاه حضرت ولی عصر عجّل الله تعالی فرجه الشریف تهنیت و شادباش میگوییم.
سید احمد سجادی
پی نوشت:
1) تحلیلی از زندگانی امام سجاد علیه السلام، باقر شریف قرشی، مترجم: محمدرضا عطایی، جلد 1، ص 5-13
