معلم اخلاق

هر فردی، عضوی از جامعه انسانی است، در این دیدگاه در هر جامعه، شهر و کشور مردم به دو قسم تقسیم می‌شوند؛ یک قسم کسانی هستند که بر مبنای فکر خود و از روی فهمیدگی، آگاهی و بصیرت تصمیم گیری و کار می‌کنند، راهی را می‌شناسند و در آن را گام بر می‌دارند که این قسم از افراد را خواص نام نهادند. اینان از روی تشخیص عمل می‌کنند و راهنمای جوامع انسانی هستند. قسم دیگر کسانی هستند که نمی‌خواهند بدانند چه راهی درست و چه حرکتی صحیح است این قسم از مردم را عوام تشکیل می دهند.(مقام معظم رهبری، عاشورا - درس ها و عبرت ها، ص 40)
خواص در جامعه وظیفه اشاعه ریشه‌های مبانی عقیدتی و برنامه های عملی آن را دارند، زیرا تعلیم و تربیت برای همه اقشار جامعه در طول زندگی لازم و ضروری است. این عالمان ربانی، ستارگان پر فروغی هستند که در هر عصری در آسمان علم و عمل می درخشند و با کسب نور و گرما از خورشید رسالت و امامت هم خود نورانی می‌شوند و هم زمینیان را به سوی منابع نور و برکت دودمان وحی رهنمون می‌شوند و بدین سان آنان را بر بال عرفان ناب محمدی (صلّی الله علیه و آله) نشانده و به مشکات ملکوت عروج می‌دهند.
یکی از این عالمان ربانی در جامعه ما آیت الله سید عبدالحسین دستغیب شیرازی فرزند سید محمدتقی بود. وی در ۱۸ آذر ۱۲۹۲ چشم به جهان گشود. این انسان فرهیخته، مجتهد شیعه ایرانی، رئیس حوزه علمیه فارس، نماینده ولی فقیه در استان فارس، امام جمعه شیراز و نماینده استان فارس در مجلس خبرگان قانون اساسی بوده است.
این معلم فرزانه سال‌های پُربرکت عمر خود را در راه تعلیم، تربیت و تزکیه نفس در اقشار گوناگون جامعه صرف نمود و در راه بالندگی آنان از هیچ کوششی فروگذار نکرد. وی پس از سال‌ها مجاهدت و تلاش بی وقفه در ۲۰ آذر ۱۳۶۰ همزمان با ۱۴ صفر ۱۴۰۲ در شیراز به تیر منافقین دار فانی را وداع گفت و به شهادت رسید. به راستی روح چنین بزرگ مردانی همیشه قرین رحمت خداوندگار است.
سید احمد سجادی