(1335 -1276 ش)، روزنامه‏نگار و نویسنده. در تهران به دنیا آمد. براى ادامه‏ى تصحیل به اروپا سفر كرد. اما پس از مدتى از این كار منصرف شده و تنها به یادگیرى علم مانیتیسم پرداخت. بعد از بازگشت به ایران به شوق آموزش هیپنوتیسم به هندوستان سفر كرد. در زمانى كه پدرش، سید محمد، به خراسان تبعید شد او نیز مدت پنج ...

(س چهاردهم ق)، عالم دینى و نویسنده. مشهور به علامه‏ى عسكرى. در سامراء نشوونما یافت و ازین جهت به عسكرى مشهور شد. از مضحر بزرگان سامراء و نجف كسب فیض كرد. سالها به امر آیت‏الله حكیم در بغداد اقامت و وكالت مطلقه از وى داشت و به انور دینى، اقامه جمعت و تألیف مشغول بود. چندین بار مورد حمله و اعتراض دولت ...

(تو 1284 ش)، استاد دانشگاه و نویسنده. در تهران به دنیا آمد. تحصیلات متوسطه را در مدرسه‏ى دارالفنون گذراند. بعد براى تكمیل تحصیلات به اروپا رفت و مدت ده سال در فرانسه در رشته‏هاى مختلف تحصیل كرد و موفق به اخذ لیسانس از دانشگاه پاریس شد و بعد از آن دوره‏ى دانشكده‏ى ادبیات پاریس و مدرسه‏ى جغرافیایى آنجا ...

(وف 330 ق)، مفسر و مصنف. او به كتابش «غریب القرآن» كه بر اساس حروف معجم در مدت پانزده سال تصنیف كرده، مشهور است. عزیرى كتابش را بر ابن‏انبارى خواند و او اصلاحاتى در آن نمود. ابوعبدالله بن بطن و عثمان بن احمد بن سمعان و عبدالله بن حسین سامرى مقرى از وى این كتاب را روایت كرده‏اند. دارقطنى حافظ عبدالغنى ...

(س چهاردهم ق)، روزنامه‏نگار، مورخ و نویسنده. وى مدیر و صاحب امتیاز هفته‏نامه‏ى «نامه‏ى آزادگان» بود كه از 1305 ش انتشار آن آغاز شد. از آثارش: «آثار بزرگارن در اخلاق»؛ «افكار صد مرد نامى»؛ «امیرالمؤمنین على (ع)»؛ «تاریخ ملل قدیمه‏ى شرق و غرب»؛ «پیغمبر اسلام»؛ «تاریخ نو»؛ «فالهاى حافظ»؛ «گلهاى خوشبو». ...

(تو 1297 ش)، نویسنده. در كاشان به دنیا آمد. لیسانس حقوق و اقتصاد از دانشگاه تهران گرفت. عراقى داراى مدرك كارشناسى شركتهاى تعاونى از كشور آمریكا بود. مدتى نیز در آمریكا و اروپا به تكمیل معلومات و مطالعات پرداخت.بعد از مراجعت به ایران مشاغل مختلفى را عهده‏دار بود، از جمله ریاست امور شركتهاى تعاونى و صندوقهاى ...

(772 / 771 -700 ق)، نویسنده و شاعر، متخلص به عبید. وى از خاندان زاكانیان، تیره‏اى از اعراب بنى‏خفاجه، است كه در قزوین به دنیا آمد در همان شهر نشوونما یافت. در ابتداى امر در شمار وزیران بود. در زمان شیخ جمال‏الدین ابواسحاق اینجو به شیراز رفت و وزیرش ركن‏الدین عمیدالملك را مدح گفت. عبید همچنین سلطان اویس ...

(تو 1300 ق)، استاد دانشگاه و نویسنده. در برورجرد به دنیا آمد. داراى تصحیلات قدیمه معقول و منقول بود و در مدرسه‏ى آلیانس، زبان فرانسه را آموخت.از دانشگاه تهران دكترى حقوق گرفت. مشاغلى را كه وى عهده‏دار آنها بوده عبارتند از: معلمى عربى در دبیرستان ثروت و مدرسه‏ى آلمانى، ریاست محكمه‏ى عالى انتظامى، استادى ...

(س هشتم ق)، نویسنده. از تألیفات وى: «اخلاق معزى» كه به نام معزالسلطنه میرانشاه تیمورى در آذربایجان تألیف كرد و در سال 778 ق به پایان رسانید. ...

(س نهم ق)، نویسنده و صوفى. از مریدان خواجه ناصرالدین عبیدالله احرار (م 895 ق) بوده كه رساله‏اى در مناقب وى و خاندانش نوشته است. او صاحب كتاب «سلسله‏ى عالیه» است. ...

(تو 1295 ش)، محقق، مصحح، مترجم، مؤلف و فرهنگ‏نویس. در مدارس قدیم داخلى و ممالك مختلف خارجى به تصحیل زبانها و ادبیات شرق و غرب پرداخت و سالیان دراز مشغول تحقیقات و تتبع در علوم فسفه و اقتصاد و سیاست بود. او با صرف نیم قرن از عمر خویش به بررسى آثار و ادبیات زبانهاى شرقى و غربى به ویژه آلمانى، فرانسه، انگلیسى، ...

(وف 1121 ق)، نویسنده، طبیب و شاعر، متخلص به عالى. ملقب به نعمت‏خان و بعد مقرب‏خان و سرانجام دانشمندخان. وى در هندوستان به دنیا آمد و در كودكى به همراه پدر خویش به شیراز رفت و در آن جا به تحصیل پرداخت. پس از چندى به هندوستان بازگشت و در خدمت ملا شفیعاى یزدى به تلمذ پرداخت. عالى كه از طب و دیگر دانشهاى ...

(تو 1288 ش)، نویسنده و استاد دانشگاه. در تهران به دنیا آمد. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایى و متوسطه و مدرسه حقوق، در 1311 ش به فرانسه اعزام و در آنجا به دریافت لیسانس حقوق و درجه‏ى دكترى در رشته‏ى اقتصاد و حقوق عمومى نایل شد. عالمى در ضمن تحصیل حقوق، مدرسه‏ى علوم سیاسى پاریس را نیز طى كرد و پس از آن به ...

(س چهاردهم ق)، نویسنده و استاد دانشگاه. در 1312 ش با آخرین گروه دانشجویان اعزامى به فرانسه، به آن كشور عزیمت نمود و در دانشگاه شهر بوردو به اخذ مهندسى شیمى نایل شد و دكتراى خویش را در همین رشته از مدرسه‏ى پلى‏تكنیك برلین اخذ كرد. وى در 1319 ش به ایران مراجعت كرد و مدتى ریاست هنرستان رنگرزى را به عهده ...

(ح 815- بعد از 894 ق)، نویسنده. ظهیر در آمل به دنیا آمد. پدران وى و خاندانش در آمل و سارى و دیگر نواحى مازندران حكومت داشته‏اند، از جمله نیاى وى قوام‏الدین كه مدتها در آن سامان حكومت داشته است. خود وى نیز از طرف كاركیا سلطان محمد، پادشاه گیلان، عهده‏دار سردارى سپاه و امارت سیاكله‏رود بود. از آثارش: «تاریخ ...

(س ششم ق)، نویسنده. وى از نویسندگان و ادیبان عصر خود بود كه كتاب «سر البدایع» را به نام سلطان غیاث‏الدین محمد بن غورى، در 577 ق، به پایان رسانده است. ...

(وف 1026 -1024 ق)، شاعر و نویسنده، متخلص به ظهورى. ملقب به ملك الشعراء. وى در قریه‏ى جمند، از توابع ترشیز، به دنیا آمد. جوانیش به كسب ادب و دانش در خراسان گذشت، سپس به یزد رفت و در آنجا به شیوه‏ى شاعرى مشغول شد و با گروهى از اهل ادب معاشرت نمود در همان دیار با وحشى بافقى آنشایى و مصاحبت یافت. پس از آن ...

(س چهاردهم ق)، ادیب و نویسنده. از ادیبان و سخنوران آذربایجان بود. از آثارش: منظومه‏هاى «سبیكه المعانى فى المصادر و المعانى» و «توقیعات التقویم»مى‏باشد. ...

(453- شهادت 518 / 515 / 513 ق)، شاعر، ادیب و نویسنده. ملقب به مؤیدالدین، عمید فخر الكتاب. معروف به طغرایى. وى از استادان بزرگ شعر و ادبیات عرب است كه در خانواده‏اى كه نسب خود را به ابوالاسود دؤلى مى‏رسانید، در اصفهان تولد یافت. نسبت طغرایى به جهت اشتغال او به منصب طغرانویسى یا نگارش فرمان‏هاى رسمى حكومتى ...

(س یازدهم ق)، شاعر و نویسنده. وى از شاعران و نوینسدگان پركار و خوش فكر عهد صفویه است كه از ایران به هندوستان مهاجرت كرد و چندى ملازم شاه جهان (1069 -1037 ق) بود. در نثرنویسى دستى توانا داشت و شیوه‏اى خاص ابداع كرد كه مورد پسند فارسى‏زبانان هندوستان قرار گرفت و رسایل منثور او مدتها جزو كتاب‏هاى درسى دبستانى ...