(س هفتم و هشتم ق)، عالم امامى، نویسنده و شاعر، متخلص به كاشى. معروف به حسن كاشى. اصلش از كاشان بود اما در آمل به دنیا آمد و در آنجا نشو و نما یافت. وى از بزرگترین شعراى زمان خود بود كه هیچ گاه مدح شاهان نكرده و شعرهایش همگى در مدح ائمه اطهار (ع) به ویژه حضرت امیرالمؤمنین على (ع) بوده است. او از معاصرین ...

(1308 -1244 ش)، دانشمند و نویسنده. ملقب به چایكار. در تربت حیدریه به دنیا آمد. در كودكى پدر را از دست داد و تحت تكفل دایى خود حسام السلطنه قرار گرفت. وى پس از اتمام دروس مقدماتى وارد دارالفنون شد و به فراگرفتن زبان فرانسه و سایر علوم مشغول گردید. سپس به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و به منشى‏گرى در ...

(س هفتم و هشتم ق)، مورخ و نویسنده. از خانواده‏ى هنرمندى بود كه اكثر آنها در كاشى كارى ماهر و استاد بوده‏اند. خود جمال‏الدین نیز از این حرفه اطلاعاتى كافى داشت ولى به كارهاى دیوانى و مشاغل ادبى و علمى پرداخت و به خدمت سلاطین ایلخانى درآمد. وى از جمله منشیان متعددى بود كه زیر دست خواجه رشیدالدین فضل‏اللَّه ...

(توح 1287 ش)، استاد دانشگاه، پزشك، روزنامه‏نگار، نویسنده، مترجم و شاعر، متخلص به نصرت. اصلش از مازندران بود و در تهران به دنیا آمد. تحصیلات متوسطه را در دارالفنون به پایان رساند. وى بنابر ذوق و قریحه‏ى ادبى كه داشت، همزمان با تحصیل علوم ادبى، به تاریخ و فلسفه پرداخت و از محضر استادانى چون شیخ خندق آبادى ...

(تو 1285 ش)، پزشك، استاد دانشگاه و نویسنده. پس از اتمام تحصیلات ابتدایى دو سال به مدرسه‏ى آلیانس رفت و سپس وارد دارالفنون گشت. دوره مدرسه‏ى طب را در تهران گذراند و در 1314 ش، بعد از دو سال طبابت، براى تكمیل تحصیلات به اروپا عزیمت نمود و یك سال در برلن و سه سال در پاریس تحصیل نمود و موفق به اخذ دیپلم ...

(وف 317 ق)، حافظ، محدث و مصنف. وى از عبدالله بن هاشم طوسى و اسحاق بن منصور كوسج و عبدالرحمان بن بشر و محمد بن یحیى ذهلى و همطبقه‏ى آنان حدیث شنید. ابوالولید حسان بن محمد فقیه و حافظ ابوعلى نیشابورى و احمد بن منصور حافظ و ابواسحاق مزكى و زاهر بن احمد سرخسى و دیگران از وى حدیث شنیدند. در نوقان طوس درگذشت. ...

(وف 313 ق)، محدث، فقیه، حافظ و مصنف. وى در پى حدیث سفرهاى بسیار نمود. از ابومسلم قهستانى و محمد بن حمید رازى و احمد بن منیع بغوى و محمد بن زنبور مكى و اباكریب محمد بن علاء همدانى و یحیى بن حكیم مقوم و محمد بن مثنى عنزى و سلم بن جناده و محمد بن سهل بن عسكر و عبدالجبار بن علاء عطار و سعید بن عبدالرحمان ...

(1323 -1279 ش)، نویسنده، فرهنگ‏نویس و مترجم. تحصیلات عالیه خود را در روسیه به پایان رساند سپس وارد خدمات ارتشى شد. سرانجام در یك سانحه‏ى هوایى درگذشت. از وى بیش از سى و هفت اثر به جاى مانده است. از آثار وى: «آموزش هوایى تاكتیك هوایى»؛ «استتار توپ»؛ «پیش‏آهنگ خلبان»؛ «خداى مى‏رساند»؛ «شاهسون و دیوانه»؛ ...

(وف 1324 ق)، عالم امامى، مفسر و مصنف. در كشمیر به دنیا آمد. نواب ناصر على‏خان، مروج مذهب جعفرى در لاهور، از وى خواست تا به لاهور رود و او به لاهور رفت و به كمك و تایید نواب ناصر على‏خان توانست كتابهاى خود را تألیف كند و به همت نواب نوازش على‏خان كابلى تصانیفش به چاپ رسید. وى در لاهور درگذشت. از آثار ...

(667 -557 ق)، صوفى و نویسنده. وى نوه‏ى شیخ احمد جام ژنده پیل و مؤلف كتاب «حدیقه الحقیقه» در تصوف است كه در 641 یا 642 آن را تألیف كرد. ...

(1306 -1263 ق)، نویسنده. معروف به ملا آقا. وى در گلیزور از توابع قزوین به دنیا آمد. ابتدا از مدرسین مدرسه دوتسعلى خان معیرالممالك در تهران بود و چون در علوم ادبى و شرح حال علما و رجال اسلام تبحر داشت، از طرف علیقلى میرزا اعتضادالسلطنه، وزیر علوم، به همراهى سه نفر دیگر براى نوشتن «نامه دانشوران» برگزیده ...

(وف 1099 / 1091 ق)، عالم امامى، حكیم، ریاضیدان، محدث و مصنف. او ریاضیات را در محضر ملا محمد باقر یزدى، صاحب «عیون الحساب»، تلمذ كرد. امیر محمد معصوم در فلسفه و كلام شاگرد میرزا رفیعا امیر رفیع‏الدین نایینى بود. «اصول كافى» را بر استادش قرائت كرد و از او به دریافت اجازه نایل آمد. وى همچنین حاشیه‏ى استادش ...

(وف 1336 ش)، پزشك و نویسنده. تحصیلات پزشكى خود را در فرانسه به پایان رساند. چند دوره از طرف مردم سمنان و دامغان و جندق وكالت مجلس را به عهده داشت. از رجال علم و ادب و از پزشكان بنام بود و در مجله «یغما» مقالات از او به چاپ رسیده است. در اواخر عمر كتابهاى خود را به كتابخانه‏ى دانشكده‏ى پزشكى و كتابخانه‏ى ...

(ح 1344 -1258 ش)، ادیب، مدرس، نویسنده و شاعر. وى در قریه‏ى گركان تفرش از توابع اراك به دنیا آمد. مقدمات زبان فارسى و عربى را در زادگاه خود در خانه‏ى پدر آموخت. در 1311 ق به تهران آمد و زبان و ادبیات عرب و ریاضى را نزد برادر بزرگش، میرزا غلامرضا، تكمیل كرد. بعد «مطول» را در محضر شیخ باقر تهرانى، قوانین ...

(س چهاردهم ش)، ریاضیدان، نویسنده و مترجم. آثار وى: «جبر براى سال سوم دبیرستانها»؛ «جبر و مثلث سال ششم طبیعى»؛ «حل المسائل مكانیك»؛ «حل المسائل هندسه»؛ «رسم فنى»؛ «متمم هندسه»؛ «هندسه ترسیمى و رقومى»، ترجمه؛ «هندسه‏ى فضایى»؛ «هندسه». ...

(429 -352 ق)، حافظ، محدث، مورخ، فقیه، زاهد و مصنف. محدث هرات بود. ابونضر فامى گوید كه وى بیش از هزار و دویست استاد داشته است. وى از عباس بن فضل نضرویى و جد مادرى‏اش، محمد بن عمر بن حفصویه، و ابوالفضل محمد بن عبدالله سیارى و عبدالله بن احمدن بن حمویه سرخسى و زاهر بن احمد سرخسى فقیه و خلیل بن احمد سجزى ...

(تو 1279 ش)، پزشك و نویسنده. در تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایى و متوسطه و پزشكى را در زادگاهش گذراند. چندى در سمت ریاست قرنطینه‏ى خوزستان به كار مشغول شد. در 1314 ش به پاریس عزیمت نمود. در انستیتو پاستور تحصیلات خود را تكمیل كرد. پس از بازگشت به ایران در انستیتو پاستور ایران به درمان بیماران مبتلا ...

(وف 289 ق)، حافظ، محدث و مصنف. یكى از اركان حدیث در نیشابور و شیخ محدثین در خراسان بود. وى در طلب حدیث سفرهاى بسیار نمود. از اسحاق بن راهویه و سهل بن عثمان و مصور بن ابى‏مزاحم و عمرو بن زراره و ابومصعف و حسین بن ضخاك و سریج بن یونس و ابوبكر بن ابى‏شیبه و ابراهیم بن منذر حزامى و محمد بن عباد مكى و عبیدالله ...

(ز 1300 ق)، فقیه، عالم امامى، مجتهد، مدرس، نویسنده و محقق. او دوران تحصیلى خود را در قاین و اصفهان و نجف گذراند و با جمعى از بزرگان دوران خود مصاحب بود. وى معاصر و هم‏دوره‏ى شیخ مرتضى انصارى بود، و از محضر اساتیدى چون شریف العلماء و سید شفیع چاپلقى استفاده نمود و از سید شفیع جاپلقى صاحب اجازه بود. او ...

(1230- شهادت ح 1293 ق)، عالم امامى، فقیه، اصولى، رجالى، متكلم و مصنف. در قائن به دنیا آمد. مقدمات و علوم اولیه را همراه ملا محمد حسن قاینى نزد علماى قاین فراگرفت. آن‏گاه به مشهد رفت و از محضر استادانى چون آیت‏الله سید محمد رضوى، معروف به قصیر خراسانى، و آیت‏الله شیخ محمد رحیم بروجردى استفاده برد و به ...