(س یازدهم ق)، واعظ و شاعر. اهل نایین و از نوادگان ملا سلمان (كمال) اعظ نایینى بود. نصیرا به شیراز و تبریز مسافرت كرد و در تبریز مدتى در خدمت میرزا صالح شیخ الاسلام تبریزى به سر برد. سپس به اصفهان بازگشت و در آنجا سكنى گزید. با نصرآبادى (ز 1083 ق) معاصر بود. اشعارى از وى در تذكرهها آمده است. از اوست:
دل ...
(وف 376/ 372 ق)، محدث، واعظ، صوفى و زاهد. اهل نیشابور بود و نسبتش به نصرآباد، محلهاى در نیشابور مىرسد. از بزرگان تصوف و عرفان و در انواع علوم متبحر بود. وى مرید شبلى و شاگرد ابوعلى رودبارى و ابراهیم شیبان بود و با مرتعش و بوبكر طاهر ابهرى و شبلى مصاحبت داشته است. از ابوالعباس سراج و ابنخزیمه و احمد ...
(وف 1141/ 1140 ق)، عالم دینى، محدث، مفسر، واعظ و خطیب. بنا به آوردهى شیخ آقا بزرگ تهرانى از «تذكرهى عبداللَّه جزایرى» او از شاگردان جد صاحب تذكره، سید نعمةاللَّه جزایرى است و از وى روایت نموده است. نجار در طلب علم به اصفهان و مشهد مسافرت كرد و نزد ملا عبدالرحیم جامى و دیگران تلمذ نمود. و آثارش: «مجمع ...
(س سیزدهم ق)، واعظ و شاعر، متخلص به ناصرى. پدرش در جریان درگیرى بین محمدحسین میرزاى حشمتالدوله با محمدتقى میرزاى حسامالسلطنه در 1246 ق كشته شد. ناصرى طبعى موزون داشت و شعر مىسرود و در اشعار خود اختر تخلص مىكرد. وى به عتبات عالیات رفت و مدتى در آنجا تحصیل نمود تا در زمرهى فضلا قرار گرفت و با دریافت ...
(485/ 481 -394 ق)، فیلسوف، متكلم، نویسنده، واعظ و شاعر، متخلص و ملقب به حجت. از آن رو كه اشعارش حاوى پند، اندرز و مطالب حكمتآمیز بود موصوف به حكیم، حكیم ناصر یا سیدالحكماء گشت. همچنین نسبت مروزى كه شاعر در «سفرنامهى» خویش به آن اشاره كرده است، به سبب اقامت وى در مرو بوده كه گویا مدتى در آنجا شغل دیوانى ...
(س نهم ق)، واعظ و شاعر. اهل مهنه، از اعمال تربت حیدریه، و از احفاد شیخ ابوسعید ابوالخیر (440 -357 ق) بود. در علوم ظاهرى و باطنى تبحر داشت و اوقات را به موعظه و ارشاد مىگذرانید. در زمینه سرودن شعر نیز توانا بود. اشعارى از وى در تذكرهها ذكر شده است. مزار خواجه در گنبد جدش مىباشد. ...
(1348 -1301 ق)، عالم دینى، خطیب و شاعر. در شعر تقى و گاهى شرعى تخلص مىكرد. در محضر پدرش و علامه میرزا بدیع و آخوند ملا محمد كاشانى و آقا سید ابوالقاسم دهكردى و ملا عبدالكریم گزى تلمذ نمود و به درجات علمى بالا و اجتهاد نایل شد. او از ملا عبدالكریم گزى و سدى ابوالقاسم دهكردى روایت كرده است. در اصفهان ...
(1366 -1316 ق)، واعظ و شاعر، متخلص به منظم. در كازرون به دنیا آمد. علوم مقدماتى را نزد پدر آموخت. از اوان كودكى شعر مىسرود و به دلیل داشتن صداى رسا و به تشویق پدر در مجالس سوگوارى سیدالشهداء به مرثیه خوانى مىپرداخت. او در نتیجهى مرور كتب و مطالعهى زیاد كمكم رسم وعظ و خطابه را آموخت و بر منبر موعظه ...
(1277- مقتول 1326 ق)، واعظ و از بنیان گذاران مدارس جدید. در اصفهان به دنیا آمد. پس از تحصیلات مقدماتى به فراگرفتن علم حكمت الهى پرداخت و یك دورهى كامل فلسفه را نزد آخوند ملا صالح فریدنى آموخت. وى در بیست و دو سالگى به مكه معظمه مشرف شد و هنگام بازگشت به هندوستان رفت. مدت دو سال در آنجا تحصیل نمود و ...
(وف 486 ق)، فقیه حنبلى، اصولى، واعظ و مفسر. در عراق به مقدسى معروف بود. اصلش از شیراز است. در حران به دنیا آمد. وى به بغداد رفت و ملازم ابویعلى بن فراء قاضى شد و از او فقه آموخت و خود به تدریس و وعظ پرداخت. آنگاه به شام رفت و در بیتالمقدس سكنى گزید و در همان جا به ترویج مذهب امام احمد حنبل پرداخت و ...
(وف 510/ 445 ق)، حافظ، محدث امامى و واعظ. ملقب به مفید. اصل وى از نیشابور و ساكن رى بود. وى شیخ و مرجع علماى امامیه رى و عموى پدر شیخ ابوالفتوح رازى بود. از هناد نسفى و ابن مهتدى و ابن النقور حدیث شنید. او مسافرتهاى بسیارى نمود و احادیث بسیار شنید. او نزد سید مرتضى و سید رضى و شیخ طوسى و سلار یا سالار ...
(وف 907 ق)، عالم، زاهد و واعظ. به مسكین یا ملا مسكین فراهى یا هروى و معین و یا ملا معین فراهى یا هروى معروف و از علماى عهد سلطان حسین میرزاى بایقرا بود. وى برادر قاضى نظامالدین محمد، قاضى هرات، است كه پس از درگذشت برادرش به درخواست سلطان مدت یك سال مسند قضاوت هرات را عهدهدار شد. آنگاه ترك منصب نمود ...
(1379 -1296 ش)، عالم دینى، فقیه اصولى، نویسنده و واعظ. در محلهى پایین خیابان مشهد به دنیا آمد. در كودكى پدر و مادر خود را از دست داد. ادبیات را از محضر محقق نوغانى و میرزا عبدالجواد ادیب نیشابورى و سطح فقه و اصول را از آیتاللَّه شیخ كاظم دامغانى و آیتاللَّه شیخ هاشم قزوینى و آیتاللَّه شیخ مجتبى تنكابنى ...
(بعد از 432 -350 ق)، فقیه، حافظ، محدث، خطیب و مصنف. محدث ماوراءالنهر در زمان خود بود. عدهاى او را حنفى و بعضى شافعى و برخى شیعى دانستهاند و هر كدام براى اثبات نظر خویش دلایلى ذكر كردهاند. او از زاهر بن احمد سرخسى و ابراهیم بن لقمان و ابوسعید عبداللَّه بن محمد رازى و على بن محمد سرخسى و جعفر بن محمد ...
(1406 -1310 ق)، عالم دینى، متكلم، خطیب و محقق. در محلات به دنیا آمد. پس از نشو و نما و تحصیل مقدمات در زادگاهش، نزد شیخ عبدالحسین كبیر، به همراه مادر براى تكمیل علوم به نجف رفت. او در محضر علامه نایینى و آیتاللَّه ضیاءالدین عراقى و آیتاللَّه اصفهانى و آیتاللَّه حاج سید حسن صدر و آیتاللَّه جواد بلاغى ...
(1396 -1338 ق)، عالم دینى، نویسنده، خطیب و واعظ. پدرش خاتم المحدثین محدث قمى و مادرش دختر آیتاللَّه حاج آقا احمد طباطبایى قمى بود. در قم به دنیا آمد و در مشهد نشو و نما یافت و مقدمات و ادبیات را در آنجا فراگرفت. در 1354 ق همراه پدر به نجف رهسپار شد و در آنجا سطح فقه و اصول را نزد آیتاللَّه حاج میرزا ...
(ز 737 ق)، واعظ، ادیب و شاعر. وى از بزرگان زمان بود كه سفرهایى چند به خراسان و كرمان داشت. از جمله آثارش: دیوان «كنز الحكمه»؛ ترجهى منظومى از «جواهر اللغه» زمخشرى؛ «روضة الخلد»، كه تقلیدى از «گلستان» سعدى است، كه آن را در 733 ق به پایان رسانده و در 737 ق در آن تجدیدنظر كرده و انتشار داده است. در «آتشكدهى ...
(1400 -1308 ق)، عالم دینى، مجتهد و مورخ. نسبش به امام زینالعابدین (ع) مىرسد. در نجف به دنیا آمد. مقدمات و ادبیات را نزد علماى نجف فراگرفت. وى از شاگردان آیتاللَّه شیخ محمد كاظم خراسانى و آیتاللَّه سید محمد كاظم یزدى و آیتاللَّه شیخ على گنابادى و آیتاللَّه شیخ على قوچانى و آیتاللَّه میرزا حسین ...
(تو 1331 ق)، عالم دینى، فقیه، مجتهد و مدرس. در نجف به دنیا آمد. در 1341 ق به همراه پدرش به ایران آمد و در رشت سكنى گزید. پس از فراگیرى مقدمات و نیز تحصیلات جدید، سطوح را نزد پدرش و شیخ حسن رشاد و شیخ ابوطالب شفتى و شیخ احمد طاهرى فراگرفت. سپس به قم رفت و از محضر آیتاللَّه سید احمد خوانسارى و آیتاللَّه ...
(1357 -1277 ق)، مفسر، واعظ، صوفى و شاعر، متخلص به كیوان. ملقب به منصور علیشاه. در قزوین به دنیا آمد. براى تكمیل تحصیلات به عراق رفت و از محضر شیخ حبیباللَّه رشتى استفاده كرد تا به درجهى اجتهاد نایل شد. پس از بازگشت در 1313 ق به گناباد و خراسان رفت و به فرقهى دراویش گنابادى پیوست. آن گاه به تهران آمد ...