(وف 1327/ 1321 ق)، عالم دینى و واعظ. اصل وى از كوزه‏كنان تبریز بود. از شاگردان شیخ حسن فاضل مامقانى و سید حسین كوه كمرى و فاضل ایروانى بود. او به علامه فاضل مامقانى بسیار نزدیك بود و از وى روایت مى‏كرد و دخترش را به شیخ عبداللَّه، فرزند فاضل مامقانى، تزویج كرد. وى پیرو مسلك اخبارى بود. در كاظمین درگذشت ...

(تو 1292 ش)، شاعر و خطیب. وى نواده‏ى سید حسین ظهیر الاسلام بود. در دزفول به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در زادگاه خود و اهواز به پایان رساند. سپس به تهران آمد و در دانشكده‏ى معقول و منقول به تحصیل ادامه داد و به دریافت لیسانس نایل شد. او به فعالیت‏هاى دینى و تبلغیى و اجتماعى مى‏پرداخت و در ...

(س چهاردهم ق)، فقیه، مدرس و واعظ. وى داماد آیت‏اللَّه كرمانى از علماى بزرگ قم بود. حدود چهل سال در حوزه‏ى علمیه قم از محضر آیت‏اللَّه حجت و آیت‏اللَّه خوانسارى و به ویژه هجده سال از محضر آیت‏اللَّه بروجردى استفاده نمود و پس از ایشان از شركت‏كنندگان درس آیت‏اللَّه شریعتمدارى شد. وى در راه نشر و گسترش ...

(وف 1348 ق)، عالم دینى و واعظ. در كربلا درگذشت. از آثارش: «انیس النفس»، در مواعظ و اخلاق؛ «لجة اللآلى»، در مواعظ؛ «جامع الشتات»، به سبك «كشكول»؛ «جلیس النفس»، در حكایات و «جلیس الواعظین و انیس الذاكرین»، در قصص انبیاء و مرسلین (ع)، به فارسى؛ «جمال الامة»، در فضیلت صلوات و درود بر پیامبر (ص) و ائمه (ع). ...

(وف قبل از 1280 ق)، عالم دینى و واعظ. نیاى بزرگش ملا محسن فیض كاشانى است. عالمى جلیل بود. قبل از برادرش آقا محمد مهدى كرمانشاهى (م ح 1280 ق) در كرمانشاه درگذشت. از آثار وى: ترجمه‏ى «مواعظ اصول كافى»، كه در 1250 ق آن را نگاشت؛ «بهجة الناظرین»، در اخلاق، كه در 1260 ق از تألیف آن فراغت یافت. ...

(594 -501 ق)، محدث، قاضى و خطیب. از ابوعلى حداد و محمد بن عبدالواحد دقاق و اسماعیل اخشید و فاطمه جوزدانیه حدیث شنید. یوسف بن خلیل از وى حدیث روایت كرد و احمد بن سلامة از وى اجازه حدیث داشت. ...

(تو ح 1339 ق)، عالم دینى و فقیه. در بروجرد به دنیا آمد. در هجده سالگى به مدرسه علمى بروجرد وارد شد و به تحصیلات علوم دینى پرداخت. پس از چهار سال به نجف مهاجرت كرد و در مدرسه‏ى بادكوبه‏اى‏ها مشغول به تحصیل شد. ولى به علت كسالت، با اینكه آیت‏اللَّه اصفهانى به امر درمان ایشان توجهى خاص داشت، به موطن خود ...

(س چهاردهم ق)، عالم دینى. مقدمات را در نجف اشرف فراگرفت. چند سالى هم در حوزه‏ى علمیه‏ى قم در محضر اساتید سطح، به خواندن سطح فقه و اصول پرداخت. وى سپس بر اساس احساس وظیفه به تدریس در فرهنگ و آموزش عالى مشغول شد. او از خطبا و مبلغین اسلامى در محیط دانشگاه بود. از آثارش: «نقش اسلام در تمدن بشریت»؛ «مشاعره ...

(وف 910 ق)، فقیه، محدث، حافظ، مفسر، واعظ، صوفى، ادیب و شاعر. مشهور به ملا حسین كاشفى یا ملاحسین واعظ. در سبزوار به دنیا آمد. دوره‏ى جوانى را در آن شهر گذراند و در آنجا و نیشابور و هرات نشو و نما یافت. در زمان سلطان حسین میرزاى بایقرا در هرات و نیشابور به وعظ و ارشاد مى‏پرداخت و با صوتى خوش آیات قرآن ...

(1379 -1303 ق)، عالم دینى، خطیب و مرجع تقلید. در نجف به دنیا آمد. مادرش دختر عالم بزرگ شیخ اسداللَّه شوشترى است. مقدمات و سطوح را فراگرفت. او در كنار پدرش كه از علماى برجسته بود و در بمبئى به وظائف شرعى و تبلیغى مى‏پرداخت، نشو و نما یافت و پس از پدر عهده‏دار وظائف وى گشت و مرجع تقلید مردم بمبئى شد. وى ...

(تو 1329 ق)، عالم امامى، فقیه، خطیب و مدرس. در روستاى وشنوه قم به دنیا آمد، و دوران كودكى را در آنجا گذراند. در 1345 ق به قم سفر كرد و پس از طى مقدمات و ادبیات، از اول سطوح تا دروس نهایى، خارج فقه و اصول، را از محضر آیت‏الله مرعشى نجفى به مدت چهل سال استفاده نمود. وى با همكارى دیگر از عملا، در منزل آیت‏الله ...

(578 -505 ق)، محدث، مدرس، مفسر، ادیب، واعظ و فقیه شافعى. اصل وى از طریثیث نیشابور است. وى یگانه پیشواى شافعیان زمان خود بود. نزد پدرش و محمد بن یحیى، شاگرد غزالى، و عمر بن على، معروف به سلطان، و در مرو نزد ابواسحاق ابراهیم بن محمد فقه آموخت و از هبه‏الله بن سهل سیدى و عبدالجبار خوارى حدیث شیند. قطب‏الدین ...

(وف 514 ق)، عالم و واعظ. به علت نسبت به بنى‏قشیر، به قشیرى، شهرت یافت. در زیارت حج به بغداد رفت و در آنجا وعظ گفت. به خاطر او بین حنابله و شافعیان اختلاف افتاد، نظام‏الملك براى فرو خوابیدن فتنه او را به اصفهان دعوت كرد و وى به اصفهان رفت و در آنجا مورد اكرام واقع شد. سپس به نیشابور بازگشت و در آنجا به ...

(وف 1240 ق)، عالم امامى، واعظ و فقیه اصولى. وى به سبب مهارت در اصول به اصولى مشهور بود. اصل وى از قزوین است كه در پى تحصیل علم به عتبات رفت و در كربلا سكنى گزید و حائرى نیز نامیده شد. از محضر آقا محمد باقر وحید بهبهانى استفاده نمود و از او و از سید بحرالعلوم به دریافت اجازه نایل شد. وى علاوه بر تحصیل ...

(س ششم ق)، عالم امامى و واعظ. اصل وى از قزوین و ساكن شهر رى بود. او از دانشمندان بزرگ شیعه و در زمان خود در بین اقران ممتاز بود. در عصر او یكى از غلاه اهل تسنن و نواصب نواحى رى مجموعه‏اى در در مذهب شیعه نگاشت. علماى شیعه در آن وقت همگى اذعان داشتند كه جوابگویى به آن شایسته عبدالجلیل قزوینى است. از آثار ...

(وف 838 ق)، عالم دینى، فقیه، واعظ، محدث و مدرس. وى از احفاد نجم‏الدین عمر نسفى است. به گفته‏ى مؤلف «بزرگان قائن» نامش را به اشتباه جلال‏الدین محمد بن ابن عبدالله قاینى، محمد بن محمد قاینى، جلال‏الدین ابومحمد بن نجم‏الدین محمد قاینى، جلال‏الدین محمد بن عبدالله قاینى و غیره ذكر نموده‏اند. در قاین به دنیا ...

(وف 585 ق)، مدرس، خطیب، محدث و فقیه شافعى. نزد محیى‏الدین محمد بن یحیى شهید فقه آموخت، و در خلاف نامى شد، و در این طریقه «تعلیقه»اى نگاشت كه گویاى فضل و برترى وى بر بسیارى از همگنان اوست. او بین فقه و تحقیق جمع كرد. در تدریس یكى از اعجوبه‏ها به شمار مى‏آمد. او مدتى در اصفهان تدریس كرد.در وعظ و خطابه ...

(ح 1344 -1251 ش)، عالم امامى و نیكوكار. در فیروزآباد از روستاهاى رى در خانواده‏اى فلاحت پیشه به دنیا آمد. مقدمات علوم را در تهران فراگرفت و در فقه و اصول از محضر سید على‏اكبر تفریشى و سید ریحان‏الله كشفى بروجردى و دیگران استفاده برد. سپس به عراق مهاجرت نمود. در نجف از محضر آیت‏الله میرزاحسین خلیلى تهرانى ...

(1419 -1327 ق)، عالم دینى، خطیب، واعظ، متكلم، مفسر و محدث. در تهران به دنیا آمد. مقدمات و ادبیات و سطوح را نزد اساتیدى همچون پدرش، آیت‏الله تنكابنى، و آقا شیخ یونس قزوینى و آقا شیخ على رشتى، و معقول و فلسفه را از میرزا طاهر تنكابنى و آقا میرزا محمود قمى و میرزا مهدى آشتیانى فراگرفت. وى حدود دو سال در ...

(تو 1321 ق)، عالم دینى و فقیه اصولى، در قم به دنیا آمد و در مهد علم و تقوا پرورش یافت. او دخترزاده‏ى آیت‏الله حاج آقا احمد طباطبائى قمى بود. پس از طى مقدمات و ادبیات، سطوح را نزد آقا شیخ حسین علامه و آیت‏الله آخوند ملا على همدانى و حجت‏الاسلام شیخ ابوالقاسم قمى صغیر و آیت‏الله میرزا محمد همدانى خواند ...