(وف 570)، محدث و فقیه شافعى. وى از على بن احمد بن اخرم و نصرالله خشنامى و فضل بن عبدالواحد تاجر حدیث شنید. او «چهل حدیث» دارد كه على بن عمر طوسى آن را تخریج كرده است. عثمان بن ابوبكر خبوشانى و محمد بن ابىطاهر عطارى و ابوحامد محمد بن محمد سمنانى و حسن بن عبیدالله قشیرى و حره ناز زینب شعریه و دو فرزند ...
(595 -502 ق)، مسند، محدث و فقیه حنبلى. وى از ابوعلى حداد و یحیى بن منده و محمد بن طاهر و محمد بن عبدالواحد دقاق و محمود بن اسماعیل اشقر و ابىنهشل عبدالصمد عنبرى حدیث شنید. ابوموسى عبدالله بن عبدالغنى و یوسف بن خلیل و گروهى دیگر از وى حدیث روایت كردهاند. او به احمد بن ابىالخیر اجازه روایت داد. در «العبر»، ...
(وف 422 ق)، مسند، محدث، فقیه و ادیب حنبلى. مسند خراسان و از بزرگان نیشابور بود. از ابوالعباس اصم و ابوحامد احمد بن على بن حسنویه و ابوبكر محمد بن مؤمل و ابوعمر و بن مطر و دیگران حدیث شنید. ابوبكر خطیب بغدادى و صاعد بن سیار و ابوسعد على بن عبدالله بن ابىصادق و دیگران از وى حدیث شنیدند. ابونعیم حافظ از ...
(وف ح 1312 ق)، عالم دینى، فقیه و خطیب. معروف به مسألهگو. از مشاهیر اهل منبر در تهران و مورد توجه خاص و عام، به ویژه نیكان و اهل تقوى، بود. از آثارش: ترجمهى «الطرائف فى مذهب الطوائف» سید ابن طاووس؛ ترجمهى «كشف المحجه لثمره المهجه»، سید ابن طاووس؛ «منهج السداد»، در ترجمه «نجاه العباد» شیخ محمد حسن نجفى، ...
(وف 358 ق)، فقیه و محدث. وى شیخ شافعیه و شاگرد امام ابواسحاق مروزى بود. در نیشابور از ابنخزیمه و در عراق از ابومحمد یحیى بن صاعت و دیگران روایت كرده و حاكم نیشابورى از وى روایت كرده است. از آثارش «تعلیقه» بزرگى است در مذهب كه حدود هزار جزء دارد. ...
(وف 282 / 281 ق)، حافظ، محدث و فقیه. وى ساكن انطاكیه بود و عالم آن شهر. از عفان بن مسلم و قره بن حبیب و عمرو بن مرزوق و ابوولید طیالسى و سعید بن عفیر و یحیى بن بكیر و یحیى حمانى و ابراهیم بن حجاج سامى و احمد بن جناب احمد بن یونس و امیه بن بسطام و بكار بن محمد سیرینى و حكم بن موسى و سهل بن بكار و شیبان ...
(س پنجم ق)، عالم امامى، محدث و فقیه. در كتب رجالیه او را ثقهاى جلیلالقدر و محدث و فقیهى بزرگ توصیف كردهاند. فرزندش، شیخ عمادالدین ابوجعفر طبرى، در كتاب ارزشمند «بشاره المصطفى» از وى روایت كرده است. ...
(ز 518 ق)، عالم و فقیه امامى. پدرش ابوالقاسم على بن محمد محدثى جلیلالقدر و مورد اعتماد بود. وى از شاگردان شیخ ابوعلى فرزند شیخ طوسى است. او در كتابش «بشاره المصطفى» كه تألیف آن از 503 تا 518 ق به طول انجامیده از مشایخش پدرش، على بن محمد، و ابوعلى فرزند شیخ طوسى و فقیه حسكا، حسن بن حسین بن بابویه، و ...
(498 -418 ق)، مفتى، محدث و فقیه شافعى. مفتى و محدث مكه بود. در آمل به دنیا آمد. در 439 ق «صحیح» مسلم را از ابوالحسین فارسى شنید، و «صحیح» بخارى را از عبدالغافر بن محمد روایت كرد. از ابوحفص بن مسرور و ابوعثمان صابونى و نیز از كریمه مروزى حدیث شنید، و از ناصر بن حسین عمرى مروزى فقه آوخت. مدتى ملازم شیخ ...
(س ششم ق)، عالم، فقیه و محدث. از علماى بزرگ قرن ششم هجرى بود كه در مكتب پدرش امین الاسلام طبرسى، صاحب «مجمع البیان»، تربیت یافت. ابونصر طبرسى از راویان پدرش مىباشد و شیخ مهذبالدین حسنى بن ابىالفرج نیلى از ابونصر روایت كرده است. وى صاحب كتاب مشهور «مكارم الاخلاق» است. او در این كتاب بااستفاده از كتاب ...
(س ششم و هفتم ق)، عالم و فقیه امامى. او نوهى امین الاسلام طبرسى صاحب «مجمع البیان» و از فقهاى بزرگ امامیه است. وى صاحب كتاب «مشكاه الانوار فى غرر الاخبار» است، كه به عنوان تتمیم كتاب پدرش «مكارم الاخلاق» نگاشته است.او در این كتاب از سید جلالالدین ابىعلى بن حمزه موسوى روایت كرده است. از دیگر آثار وى ...
(وف 548 ق)، فقیه، محدث، مفسر، محقق و لغوى امامى. معروف به شیخ طبرسى و صاحب «مجمع البیان». او از برجستهترین پیشوایان مذهب شیعه در قرن ششم هجرى است. خودش و پسرش، حسن بن فضل، صاحب «مكارم الاخلاق»، و نوهاش، على بن حسن، صاحب «مشكاه الانوار» و دیگر نزدیكان او همگى از بزرگان علما مىباشند. وى از شیخ ابوعلى، ...
(س ششم ق)، عالم امامى، فقیه، متكلم، محدث و مورخ. از اهالى سارى مازندران و از ثقات محدثین و علماى بزرگ امامیه بود. او معاصر ابوالفتوح رازى و امین الاسلام طبرسى است. وى از مهدى بن ابىحرب حسینى مرعشى، از دوریستى، از شیخ الطایفه، شیخ طوسى، روایت كرده است. شیخ منتجبالدین (م 585 ق) و ابنشهر آشوب (م 588 ...
(تو 1289 ش)، عالم دینى و فقیه. در قم به دنیا آمد و پس از فراغت از تحصیلات مقدماتى در 1304 ش به تصحیل علوم دینى پرداخت و حدد سیزده سال سطوح وسطى و نهایى را در خدمت آیتالله مرعشى نجفى و آیتالله موسوى و آیتالله شیخ مهدى مازندرانى و ادیب تهرانى و آیتالله آقا سید كاظم گلپایگانى و آیتالله سید احمد خوانسارى ...
(تو 1319 ق)، عالم دینى، فقیه، مجتهد و مدرس. در شیراز به دنیا آمد و در بیت علم و عزت پروزش یافت. دروس مقدمات و سطوح را در شیراز خواند، آنگاه به نجف مهاجرت كرد و از محضر آیتالله نایینى و آیتالله عراقى و آیتالله اصفهانى و دیگران استفاده نمود تا به مقام اجتهاد رسید. وى در نجف پس از چندین مرتبه گفتن درس ...
(106 -33 ق)، مفسر، قارى، فقیه، محدث، زاهد و صوفى. اصلش ایرانى است، در یمن به دنیا آمد. ابنجوزى اسم او را ذكوان و لقب او را طاووس آورده و گوید از آنجا كه او طاووس القراء بود به طاووس مشهور شد. او از بزرگان تابعین و از راویان ابنعباس و ابوهریره و فقیهى گرانمایه به شمار مىآید. مجاهد و عمرو بن دینار از ...
(ح 1358 -1289 ش)، عالم دینى، مفسر، فقیه، محقق و نویسنده. در قصبه گلیرد طالقان به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتى را در تهران گذراند و در 1305 ق به قم مهاجرت كرد و چندین سال از محضر اساتیدى جون آیتالله حایرى و آیتالله حجت و آیتالله خوانسارى بهره برد. او آنگاه در مدرسهى سپهسالار (شهید مطهرى فعلى) به تدریس ...
(وف 1350 ق)، عالم دینى و فقیه. از فرزندزادگان امامزاده سید نصرالدین است كه در یكى از روستاهاى طالقان به دنیا آمد. وى پس از خواندن دروس ابتدایى به تهران آمد و مقدمات و سطوح را در تهران خواند. آنگاه به عتبات مهاجرت كرد و در حوزهى درس میرزاى شیرازى در سامرا شركت نمود و پس از ایشان نزد آیتالله سید اسماعیل ...
(وف قبل از 1328 ش). حكیم، فقیه، طبیب و شاعر، متخلص به ضیایى. از سادات حسینى بهبهان بود كه در شیراز سكونت داشت. به آوردهى تذكرهى «شعاعیه» وى از جوانى در تحصیل حكمت الهى كوشید و در فقه شاگرد آیتالله آقا سید كاظم یزدى بود و اجازهى اجتهاد از ایشان داشت. بعدها قاضى دادگسترى شد و سپس به سمت ریاست دادگسترى ...
(1247- ح 1332 ق). فقیه. ادیب و شاعر. متخلص به ضیایى. تحصیلاتش را در دزفول گذراند. سپسى به نجف رفت و تحصیلات خود را در آنجا در محضر شیخ انصارى و میرازى شیراى چندین سال ادامه داد. پس از گرفتن اجازهى اجتهاد به دزفول مراجعت نمود و به تدریس مشغول شد. چندى هم در خرمآباد و بروجرد اقامت كرد. سپس به عراق رفت ...