بندگان صالح، وارثان زمين

وَ لَقَد کَتَبنا فِي الزّبورِ مِن بعدِ الذّکرِ أنَّ الأرضَ يَرِثُها عِبادِیَ الصّالِحون1 «و در حقيقت در زبور پس از تورات نوشتيم که زمين را بندگان شايسته¬ي ما به ارث خواهند برد.»
نکته¬ها و پيام¬هاي آيه:
الف) بنده خداوند بوده و همه¬ي وجودشان را براي خداوند قرار داده باشند. (عِبادِی)
ب) صالح و شايسته بوده و لياقت بهره¬برداري ازآن را دارا باشند. (الصّالِحون)
بحث روايتي:
امام باقر (عليه السلام) مي¬فرمايند:
«وَ قَولُهُ وَ لَقَد کَتَبنا فِي الزّبورِ مِن بعدِ الذّکرِ قال: الکُتُب کُلُّها ذِکر و أنَّ الأرضَ يَرِثُها عِبادِيیَ الصّالِحون قال: القائمُ و أصحابُه»؛2 «مراد از کلمه‌ي ذکر در وَ لَقَد کَتَبنا فِي الزّبورِ مِن بعدِ الذّکرِ همه¬ي کتاب‌هاي پيامبران است و مراد از أنَّ الأرضَ يَرِثُها عِبادِیَ الصّالِحون قائم و ياران او مي‌باشد.»
از روايات بالا استفاده مي¬شود که اين وعده¬ي الهي در همه¬ي کتاب‌هاي آسماني بيان شده است. با نگاهي کوتاه به زندگي و آرمآن‌هاي انسآن‌ها از آغاز تا کنون، به روشني درمي‌يابيم که يکي از بزرگ‌ترين آرزوها و خواسته¬هاي همه¬ي پيامبران و اوليا برپايي جامعه¬ي توحيدي و حکومتي بر پايه¬ي فرمآن‌هاي آسماني و عدالت¬گستر الهي است. روشن است که اين اميد و آرزو زماني محقق مي¬گردد که حاکمي عادل، کاردان و توانا در رأس آن قرار گيرد. اينک ما در عصري هستيم که تنها و تنها اين اميد، از آخرين وجود نوراني خورشيد هدايت و امامت انتظار مي¬رود.

پي نوشت ها:

1. انبياء (21)، 105.
2. طبرسی، مجمع البيان، ج 4، ذيل آيه .