صوت زيبا

صوت زيباي امام باقر (ع)
 

از حضرت امام صادق (ع) روايت شده است: «اما باقر (ع) ، خوش صوت ترين قاري قرآن بود. شب هنگام، زماني که برمي خاست و به قرائت قرآن، مشغول مي گرديد، صوت خود را بلند مي کرد. در آن هنگام که سقّاها، براي آوردن آب، از کنار او مي گذشتند و همچنين، زماني که عابران از آن جا عبور مي کردند، به خاطر صوت خوش آن حضرت، مي ايستادند و به قرائت قرآن او، گوش فرامي دادند. (1)

چه کسي خوش صوت تر است؟
 

شخصي علاقمند بود که بداند چه صوتي بهترين صوت قرآني است، به محضر پيامبر اکرم (ص) رسيد و سؤال کرد: چه کسي از بهترين صوت قرآني برخوردار است؟ پيامبر جواب داد: کسي که وقتي به قرائتش گوش فرا دهي، بنگري که از خدا مي ترسد. (2)
نتيجه: خوبي و زيبايي صوت قاري بر دو گونه است: زيبايي ظاهري که موجب شادي خاطر شنونده مي گردد و نيکويي باطني که سبب ترس خواننده ي قرآن، از خدا مي شود. برخي از قاريان، از هر دو برخوردارند، اما برخي، تنها از نيکويي باطني و گروهي، تنها از زيبايي ظاهري آن بهره مندند. سزاوار است که قاريان خوش صوت، به منظور کمال صوت، زيبايي باطني را هم، بر آن بيفزايند.

صوت زيباي امام سجاد (ع)
 

وقتي، اما سجاد (ع)، قرآن را قرائت مي کردند، آن گونه آيات قرآن را با صداي خوش و جالب مي خواندند که رهگذران را جذب خود مي کردند و صداي قرآن خواندن ايشان، چنان تأثيري، بر آنها مي گذاشت که گاهي، از شدت آن، بيهوش مي شدند. (3)
امام صادق (ع) فرمود: «امام سجاد (ع) ، بهترين قاري قرآن زمان خود بود و صداي خود را بلند مي کرد، تا اينکه، اهل منزل صداي زيباي او را مي شنيدند» . (4)

حکايتي از گلستان سعدي
 

ناخوش آوازي، به بانگ بلند، آواز همي خواند، صاحبدلي بر او بگذشت و گفت: تو را مشاهره چند است؟
گفت: هيچ. گفت: پس، چرا زحمت خود همي دهي؟
گفت: از بهر خدا مي خوانم. گفت: از بهر خدا، مخوان!
گر تو قرآن به اين نمط خواني
ببري رونق مسلماني

صوت غمناک امام کاظم (ع)
 

حفص گويد: من کسي را نديدم که مانند امام کاظم (ع) ، بر خود ترسان و همچنين اميدوار باشد. قرآن را، با حزن و اندوه مي خواند. هنگامي که قرآن را تلاوت مي کرد، گويا انساني را، مخاطب خود ساخته بود. (5)
و نيز مي گويد: نزد امام کاظم (ع) بودم، به مردي که در محضرش بود، فرمود: آيا مي خواهي در دنيا عمر طولاني داشته باشي؟
گفت: آري. امام کاظم (ع) فرمود: براي چه مي خواهي در دنيا بماني؟ عرض کرد: براي تلاوت سوره ي توحيد.
امام صادق (ع) فرمود: «إنّ القرآن نزّل بالحزن، فاقروه بالحزن؛ قرآن با حزن نازل شد، پس، آن را، با حزن و اندوه بخوانيد» . (6)
نتيجه: خواندن قرآن با صوت حزين، اثر معنوي و روحاني، به قاري مي بخشد و زمينه ي بسيار خوبي براي گريه ي او مي گردد.

پی نوشت:

1. بحارالانوار، ج 2، ص 195.
2. همان، ج 92، ص 195.
3. سفينه البحار، ج 2، واژه ي صوت.
4. بحارالانوار، ج 92، ص 195.
5. اصول کافي، باب فضل، حامل قرآن، حديث 10.
6. اصول کافي، باب ترتيل قرآن.
7. به نقل از داستان هاي پيروان وحي، محمدرضا اکبري، اجرت ماهيانه.
 

منبع: مجله ي بشارت
/خ