دیوار برلین

در 13 آگوست 1961 دولت آلمان شرقی، شروع به ساخت دیواری نمود که غرب را از شرق برلین جدا می‌ساخت. این دیوار از حصارهای بتونی بزرگ، سیم خاردارد و برج‌های نگهبانی تشکیل شده بود. دیوار برلین بخشی از پرده‌ی آهنین را تشکیل می‌داد که در طول جنگ سرد بلوک شرق کمونیست اروپا را از غرب جدا می‌ساخت.
مقامات شرق آلمان مدعی بودند که ساخت این دیوار جهت دفاع از شرق برلین در برابر بخش غربی سرمایه‌داری شهر حائز اهمیت است. آنها شهروندان آلمان غربی را فاشیست می‌نامیدند و عنوان می‌کردند که فاشیستها هنوز هم به هیتلر اعتقاد دارند. هرچند در واقعیت، دیوار برلین به منظور متوقف ساختن هزاران شهروند برلینی از مهاجرت به ناحیه غربی و آزاد شهر به امید یافتن یک زندگی جدید و بهتر ساخته شده بود.
هنگامی که برلینی‌ها در تاریخ سیزده آگوست 1961 از خواب بیدار شدند، متوجه شدند که شهرشان به طور کامل تغییر کرده است. مرز میان غرب برلین به طور کامل بسته شده بود. سربازان آلمان شرقی شروع به قرار دادن حصارهایی در سراسر شهر کردند. خطوط تلفن قطع و ارتباطات حمل و نقلی میان شرق و غرب متوقف شدند. ظرف چند ماه بعد یک دیوار بتونی مستحکم ساخته شد. ساخت دیوار برای تقسیم شهر، برلینی‌ها را شگفت زده کرد به این دلیل که چند روز قبل والتر اولبریچ سرکرده حزب کمونیست آلمان شرقی اعلام نموده بود که جمهوری دموکراتیک آلمان قصدی برای انجام این کار ندارد. این دیوار نه تنها مستقیماً در وسط برلین ساخته شده بود بلکه اطراف مرز تا آلمان شرقی را نیز پوشش می‌داد. این دیوار در مجموع بیش از 140 کیلومتر طول و تا 5ر4 متر ارتفاع داشت. سیم خاردار، حصارهای الکتریکی و استحکامات خندقی از جمله موانع موجود در دیوار بود. صد متر انتهایی منتهی شده به دیوار، نوار یا حاشیه مرگ نامیده می‌شد که پوشیده از مین و سیم تله بود. در این بخش، نگهبانان دستور شلیک به قصد کشتن داشتند. بسیاری از آلمانی‌های شرقی آن را تنها راه فرار به آلمان غربی دیدند. در زمان قبل از آنکه دیوار به طور کامل تکمیل شود، حدود 5ر3 میلیون نفر به برلین غربی فرار کرده و از مرز آزاد گذشتند. تا زمان ساخت دیوار، بخش مرزی میان شرق و غرب برلین باز بود. بیش از نیم میلیون نفر هر روز از آن عبور می‌کردند. بسیاری از برلینی‌های شرقی در قسمت غربی شهر مشغول به کار بودند، بعضی به خرید رفته و بعضی به سینما می‌رفتند.
بسیاری از آلمانی‌ها می‌خواستند که به آلمان غربی فرار کنند، به این دلیل که می‌دیدند زندگی در آنجا بهتر از شرق کمونیست است. زمانی که مرز میان شرق و غرب آلمان در سال 1952 بسته شد هنوز سفر به دو بخش برلین مجاز بود. بسیاری از آلمانی‌های شرقی آن را تنها راه فرار به آلمان غربی دیدند. در زمان قبل از آنکه دیوار به طور کامل تکمیل شود، حدود 5ر3 میلیون نفر به برلین غربی فرار کرده و از مرز آزاد گذشتند. خانواده‌ها از هم جدا شده و افراد مسن اغلب جا گذاشته می‌شدند. کارگران ماهر بسیاری به غرب رفته و آلمان شرقی از وجود این کارگران ماهر بی نصیب ماند. از سال 1961 تا سقوط کمونیسم در سال 1989، حدود 5000 نفر سعی کردند از آلمان شرقی فرار کنند. بیش از 170 نفر کشته شدند، بیشتر آنها با شلیک مأموران مرزی جان خود را از دست دادند. در 28 سالی که دیوار وجود داشت، مردم سعی کردند به بسیاری از روشهای مختلف و عجیب فرار کنند. در ابتدا آنها با بالا رفتن از حصارها به سادگی از دیوار عبور می‌کردند. با مستحکم‌تر شدن دیوار، افراد بیشتری سعی کردند با خراب کردن بخشی از دیوار به وسیله کامیون و یا حتی با حفر تونل در زیر دیوار به غرب فرار کنند. تلاشهای موفق همچنین فرار با بالون را نیز شامل می‌شد.
بازدید کنندگان، دیپلماتها و اعضای ارتش تنها افرادی بودند که اجازه داشتند در مکانهای خاصی تحت عنوان پست‌های بازرسی از مرز عبور کنند. معروف‌ترین آنها ایست بازرسی چارلی بود که در بسیاری از فیلم‌ها، رمانهای جاسوسی و نمایشنامه‌ها در مورد آن صحبت شده است. سیاستمداران از سراسر جهان غرب به آلمان شرقی فشار وارد ساخته که این دیوار را بردارد. جان اف کندی رئیس جمهور آمریکا در سال 1963، در سفری تاریخی در سال 1963 با جمله معروف «من یک برلینی هستم» از برلین غربی حمایت کرد.
هنگامی که در سال 1989 شورش علیه کمونیسم در سرتاسر اروپای شرقی درگرفت، دولت آلمان شرقی در تاریخ نهم نوامبر 1989 اعلام کرد که تمام شهروندان جمهوری دموکراتیک آلمان می‌توانند آزادانه از مرز عبور کنند.. چند ماه بعد دیوار برداشته شد. برلین غربی و شرقی به یک شهر یکپارچه تبدیل شدند. تقریباً یک سال بعد، در سوم اکتبر 1990 آلمان غربی و شرقی دوباره متحد شدند. امروزه بخشهایی از دیوار به عنوان یادبود هنوز هم باقی مانده است. با این حال، بیشتر قسمتهای دیوار به منظور برنامه‌های ساختمانی مورد استفاده قرار گرفت، و برخی قطعات آن به موزه‌ها فروخته شدند.
منبع مقاله :
برگرفته از سایت اینگیلیش آنلاین