فغان ز جغد جنگ و مرغواي او

که تا ابد بريده باد ناي او فغان ز جغد جنگ و مرغواي او گسسته و شکسته پر و پاي او بريده باد ناي او و تا ابد کز او بريده باد آشناي او ز من بريده يار آشناي من

دوشنبه، 5 مرداد 1388

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

فغان ز جغد جنگ و مرغواي او

شاعر : ملک الشعرا بهار

که تا ابد بريده باد ناي او		فغان ز جغد جنگ و مرغواي او
گسسته و شکسته پر و پاي او		بريده باد ناي او و تا ابد
کز او بريده باد آشناي او		ز من بريده يار آشناي من
که کس امان نيابد از بلاي او		چه باشد از بلاي جنگ صعبتر؟
وز استخوان کارگر، غذاي او		شراب او ز خون مرد رنجبر
که جان برد ز صدمت صلاي او		همي زند صلاي مرگ و نيست کس
به هر دلي مهابت نداي او		همي دهد نداي خوف و مي‌رسد
به هر طرف کشيده تارهاي او		همي تند چو ديوپاي در جهان
فتد به جان آدمي عناي او		چو خيل مور گرد پاره‌ي شکر
به حلقها گره شود هواي او		به هر زمين که باد جنگ بروزد
چو چشم شير لعلگون قباي او		به رزمگه خداي جنگ بگذرد
نهيب مرگ و درد ويل و واي او		به هر زمين که بگذرد، بگسترد
مسلط‌اند و رنج و ابتلاي او		جهانخواران گنجبر به جنگ بر
سرشت جنگباره و بقاي او		ز غول جنگ و جنگبارگي بتر
جهانخواران غرب و اولياي او؟		به خاک مشرق از چه رو زنند ره
ز گندم و جو و مس و طلاي او		به نان ارزنت بساز و کن حذر
رود زر تو سوي کيمياي او		به سان که که سوي کهربا رود
نه ترسم از غرور و کبرياي او		نه دوستيش خواهم و نه دشمني
مخور فريب جاه و اعتلاي او		همه فريب و حيلت است و رهزني
مبين به چشم ساده در غناي او		غناي اوست اشک چشم رنجبر
که شومتر لقايش از عطاي او		عطاش را نخواهم و لقاش را
عطاي وي کريه چون لقاي او		لقاي او پليد چون عطاي وي
شکفته مرز و باغ دلگشاي او		کجاست روزگار صلح و ايمني؟
فروغ عشق و تابش ضياي او		کجاست عهد راستي و مردمي؟
فروغ عشق و تابش ضياي او		کجاست عهد راستي و مردمي؟
حيات جاوداني و صفاي او		کجاست دور ياري و برابري؟
بقاي خلق بسته در فناي او		فناي جنگ خواهم از خدا که شد
که دل برد سرود جانفزاي او		زهي کبوتر سپيد آشتي!
جدا کنند سر به پيش پاي او		رسيد وقت آنکه جغد جنگ را
مديح صلح گفتم و ثناي او		بهار طبع من شکفته شد چو من
که پارسي شناسد و بهاي او		بر اين چکامه آفرين کند کسي
« فغان از اين غراب بين و واي او»		شد اقتدا به اوستاد دامغان