دوستان! وقت عصيرست و کباب
دوستان! وقت عصيرست و کباب
شاعر : منوچهري
| راه را گرد نشاندهست سحاب |
|
دوستان! وقت عصيرست و کباب |
| خويشتن کردن مستان و خراب |
|
سوي رز بايد رفتن به صبوح |
| درکشيدن، که چنينست صواب |
|
نيمجوشيده عصير از سر خم |
| شايد ار مينبود صافي و ناب |
|
رادمردان را هنگام عصير |
| آب انگور گساريم به آب |
|
تا دو سه روز درين سايهي رز |
| گسترانيم بر او سرخ کباب |
|
بفروزيم همي آتش رز |
| برگ رز باشد دستار شراب |
|
تاک رز باشدمان شاسپرم |
| از بر سر بر چون پرعقاب |
|
نقل ما خوشهي انگور بود |
| نالهي بر بط و طنبور و رباب |
|
بانگ جوشيدن مي باشدمان |
|