چرا نوجوانان شلخته‌اند؟

يک اتاق براي يک نوجوان يعني همه‌چيز. مکاني ايده‌آل براي تماشاي تلويزيون، استفاده از رايانه، تلفن‌ زدن، خواندن کتاب، گوش کردن به موسيقي، انجام تکليف درسي و البته تنهايي! .
نوجوانان 11 تا 18 ساله مي‌کوشند قوانين خانوادگي و جامعه را زير پا بگذارند و همه‌چيز ابتدا از اتاقشان شروع مي‌شود. شايد آنها تا قبل از اين سن، هر روز جمعه اتاق را مرتب مي‌کردند اما از اين به بعد شما رنگ يک اتاق مرتب را نخواهيد ديد. جوراب‌ها لنگه به لنگه و زير تخت پيدا مي‌شوند. لباس‌ها روي تخت، صندلي هميشه نامرتب است و شما نمي‌توانيد به نوجوان حرفي بزنيد چون به شما پرخاش مي‌کنند و با تندي مي‌گويند: «اتاق خودم است.»

چارديواري، اختياري
 

اتاق يک نوجوان تصوير قابل لمسي از آن چيزي است که در ذهن او مي‌گذرد. به هم‌ريختگي‌ها و آشفتگي‌ها به هيچ وجه چيز عجيبي نيست.
اتاق يک نوجوان جزيره‌اي گم شده در ميان اقيانوسي دورافتاده نيست بلکه فضايي در ميان خانه است. نوجوان در سني قرار دارد که تنهايي را به بودن در ميان خانواده ترجيح مي‌دهد. سپس اتاقش را به هم مي‌ريزد تا آن را تبديل به قلمروي خود کند تا بتواند در آن تنها باشد و ديگران از او گريزان شوند. او به گوشه‌نشيني در مکاني مخصوص به خود نيز دارد.
اتاق نوجوان فضايي است که والدين حق ورود ندارند و کاملا برعکس پاتوق هميشگي دوستان است. همين امر والدين را نگران مي‌کند. اين اتاق شبيه استوديويي است که نوجوان در آن مي‌خورد، مي‌خوابد، کار مي‌کند و...

چرا نوجوانان شلخته‌اند؟
 

فرد در دوران نوجواني با آشفتگي جسمي و روحي مواجه است. نوجوان تلاش مي‌کند خود را از زير فرمان والدين خلاص و به طور مستقل زندگي کند. مرتب نکردن اتاق يکي از راه‌هايي است که به او کمک مي‌کند قلمرو‌اش را در خانه مشخص کند و به اطرافيان اثبات کند که جايي براي خود دارد و کسي حق وارد شدن يا تميز کردن آن را ندارد.
بسيار پيش مي‌آيد که نوجوانان همان فضايي را که در دوران کودکي در آن بزرگ شده‌اند، بازسازي کنند. در صورتي که او در کودکي در محيطي آشفته بزرگ شده باشد، همان روند را در نوجواني پيش مي‌گيرد و شما نيز نمي‌توانيد به او حرفي بزنيد چون خود شما عامل اين عادت هستيد.

چه بايد بکنيم؟
 

بيش از حد براي او قانون تعيين نکنيد.
اتاق يک نوجوان، دنياي شخصي اوست. در صورتي که شما نمي‌توانيد اين به هم ريختگي را تحمل کنيد، دلايل را براي نوجوان توضيح دهيد اما قوانين سخت وضع نکنيد. گاهي وضع يک قانون، قانون قبلي را زير سوال مي‌برد و همين ابهام باعث مي‌شود نوجوان بدتر شود.

به جاي او اتاقش را مرتب نکنيد
 

وقتي يک نوجوان در دنياي شخصي‌اش احساس امنيت نکند، به دنبال يافتن هويت در دنياي خارج مي‌رود. بيش از حد وارد حوزه شخصي او نشويد. جمع کردن اتاق او وظيفه شما نيست. وظايف را به خود او يادآوري کنيد اما خيلي فشار نياوريد. مهم اين است که ريخت و پاش‌ها از در اتاقش فراتر نيايد.

براي او قوانيني درباره ديگر اتاق‌ها وضع کنيد.
 

به نوجوان بفهمانيد که در خانه تنها نيست. همان طور که شما به او احترام مي‌گذاريد، او نيز بايد به شما احترام بگذارد.

پيش از وارد شدن به اتاقش، در بزنيد و منتظر جواب بمانيد.
 

برخلاف کودکان، نوجوانان دوست ندارند با ديگران ارتباط برقرار کنند، به همين دليل در اتاق‌شان را مي‌بندند. در صورتي که هنگام ورود به اتاق او در نزنيد، نوجوان اين حس را پيدا مي‌کند که مورد هجوم قرار گرفته و با به هم ريختگي‌هاي بيشتر تلاش مي‌کند از خود در برابر اين هجوم محافظت کند.

عصباني نشويد.
 

پافشاري بيش از حد روي يک موضوع يا عصباني شدن از اينکه چرا نوجوان از دستورات شما پيروي نمي‌کند، باعث مي‌شود قدرت شما در نگاه نوجوان بيشتر مورد ترديد قرار بگيرد.

بحث نکنيد.
 

وقتي موضوعي چندان اهميت ندارد، بي‌جهت درباره آن بحث نکنيد. گمان نکنيد اگر نوجوان از فرمان شما سرپيچي مي‌کند، پس به اين معني است که شما را دوست ندارد. او تنها مي‌خواهد مقاومت شما در برابر عصباني شدن را امتحان کند و به نوعي از حيطه فرمانبرداري از شما بگريزد.
منبع:http://www.salamat.com
/ج