| صدر جهان خواجهي زمان و زمين را | | نصر فزاينده باد ناصر دين را |
| صبح سعادت دميد دولت و دين را | | صاحب ابوالفتح طاهر آنکه ز رايش |
| رقص کنان گردش شهور و سنين را | | آنکه قضا در حريم طاعتش آورد |
| مويکشان گردن ينال و تگين را | | وانکه قدر در اداي خدمتش افکند |
| نطق و نظر دادهاند کلک و نگين را | | وانکه به سير و سکون يمين و يسارش |
| کلک و نگين آن يسار و اينت يمين را | | قلزم و کان را نه مستفيد نخستاند |
| رغم اشارتکنان شک و يقين را | | پاي نظر پي کند بلندي قدرش |
| کفش نهان خانهاء غث وسمين را | | قفل قدر بشکند تفحص حزمش |
| در عرق آفتاب چرخ برين را | | غوطه توان داد روز عرض ضميرش |
| در ثمين کرده اشک در ثمين را | | حسرت ترتيب عقد گوهر کلکش |
| در دل کان آفتاب هيچ دفين را | | بيشرف مهر خازنش ننهادست |
| کوکبهي روزگار هيچ کمين را | | بيمدد عزم قاهرش نگشادست |
| قابل ارواح کرده قالب طين را | | واهب روح ازپي طفيل وجودش |
| کسوت صورت نميدهند جنين را | | جز به در جامه خانه کرم او |
| شعله نزد روز نيک هيچ حزين را | | تا افق آستانش راست نکردند |
| باد صبا را نه بلکه ماء معين را | | بيدم لطفش به خاک در بنشاندند |
| شير سپهر از براي لوح سرين را | | فاتحهي داغش از زمانه همي خواست |
| کاتب تقدير حرز روح امين را | | گفت قضا کز پي سباع نوشتست |
| دافعهي فتنه کرده راي رزين را | | اي ز پي آب ملک و رونق دولت |
| بر سر خر زين نديده خنگ تو زين را | | وز پي احياي دين خزان و بهاري |
| رايحهي صلح داد صرصر کين را | | راي تو بود آنکه در هواي ممالک |
| بدرقه شد يک جهان حنين و انين را | | رحم تو بود آنکه فيض رحمت سلطان |
| مثله کند شير چرخ و شير عرين را | | ورنه تو داني که شير رايت قهرش |
| سد قديمست حصنهاي حصين را | | حصن هزار اسب اگرچه بر سر آن ملک |
| سجدهکنان بر زمين نهاد جبين را | | کعبهي دهليز شه چو ديد فصيلش |
| خاصه تهياء کارهاي چنين را | | خود مدد تيغ پادشا چه بکارست |
| رجم چنان صد هزار ديو لعين را | | سير سريع شهاب کلک تو بس بود |
| چشمهي خون ديد چشم حادثهبين را | | غيبت خوارزم شاه چون پس شش ماه |
| معتصم ملک ساخت حبل متين را | | دست به فتراک اصطناع تو در زد |
| رويسيه کرده رسم سحر مبين را | | شاد زي، اي در ظهور معجز تدبير |
| طاعت تو خير طاعتست معين را | | ناصر تو خير ناصرست و معين است |
| رشک فزايد نگارخانهي چين را | | باغ وجود از بهار عدل تو چونانک |
| بيتو نه آنرا نظام باد و نه اين را | | ملت و ملک از تو در لباس نظامند |